we are the music makers

best EPs of 2011

2012-01-05T15:25:00.002+02:00

Οι ψυχαναγκαστικές λίστες ποτέ δεν πεθαίνουν. Αν και νομίζω ότι έγραψα αυτό το ποστ για να τιμήσω τους Trash Talk. Και να χωρέσω σε κάποια λίστα τον Burial

10. Keep Shelly In Athens - Our Own Dream

Σίγουρα η χρονιά τους, με συναυλίες σε εξαιρετικούς συναυλιακούς χώρους στην Αγγλία και στην Αμερική, top sellers στο insound, και μερικά από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει μέχρι στιγμής. Tο ομώνυμο κομμάτι τρομακτικά όμορφο.

9. Echo Lake - Young Silence

Λονδρέζοι, ψυχεδελική ποπ με shoegaze αισθητική, aethereal φωνητικά και μερικές από τις καλύτερες μελωδίες που ακούσαμε πέρσυ. Αυτά.

8. Surfer Blood - Tarot Classics

Το υπερκτιμήσαμε το περσινό τους άλμπουμ αλλά δεν γίνεται να αντισταθείς στους Surfer Blood και τα αφελή κομμάτια τους που σου κολλάνε στο μυαλό. Ε, πάρτε άλλα τέσσερα από αυτά να λιώσετε.

7. Wavves - Life Sux

Εντάξει κάπου θα έβρισκα να χωρέσω τους αγαπημένους μου Wavves. Το φοβερό artwork, το πράσινο βινύλιο και 2,3 φοβερά κομμάτια αρκούσαν για να βρίσκεται και ο Nathan σε αυτή τη λίστα.

6. James Blake - Enough Thunder

Μόνο και μόνο για το συγκλονιστικό Once We All Agree και την υπέροχη διασκευή στο A Case Of You που έλιωσα τόσο πολύ στον στρατό αξίζει αυτό το EP. Το χειρότερο κομμάτι βέβαια είναι αυτό με τον Bon Iver που κάποιος πρέπει να του πει να σταματήσει αυτή την αηδία με το autotune. (Ναι Kanye εσένα κοιτάω απειλητικά που του το μαθες)

5. Weekend - Red

Oι Weekend είναι μεγάλη μπάντα, απλά και ξεκάθαρα. Το περσινό τους Sports μας πήρε το κεφάλι και ακόμα το λιώνουμε. Αυτό το εξαιρετικό EP είναι ακόμα μια απόδειξη για το πόσο σπουδαίοι είναι. Hazel κιθαριστικός ύμνος της χρονιάς και τα μυαλά στο μπλέντερ. (Οι τύποι παίζουν ένα ιδιότυπο sludge post punk ή είναι ιδέα μου?)

4. Holy Other - With U

Άγνωστοι τύποι/ος (ακόμα δεν ξέρουμε από που είναι) δανείζεται στοιχεία τόσο από την dubstep όσο και από την witch house (ε,θυμίζει λίγο oOoOO) και κυκλοφορούν ένα dreamy, creepy μίνι αριστούργημα ότι πρέπει για τις πρώτες πρωινές ώρες. Και τα 5 κομμάτια εξαιρετικά.

3. James Blake - Love What Happened Here

Τι και αν το ακούω μόλις δύο μέρες. Ο τύπος είναι θεός. Το EP αυτό είναι επιστροφή στον ήχο που τον γνωρίσαμε (το ομώνυμο κομμάτι ας πούμε θα μπορούσε χαλαρά να χωρέσει στο CMYK) και λατρέψαμε. Η καλύτερη στιγμή του EP φυσικά το απίστευτο Curbside. Ένα κομμάτι που δεν πίστευες με τίποτα ότι το έχει μέσα του ο Blake. Ένα τριπ χοπ (ε,πως να το πω?) αριστούργημα, σίγουρα από τα καλύτερα κομμάτια που έχει γράψει. Θεός, το ξαναλέω.

2. Burial - Street Halo

Street Halo, NYC, Stolen Dog. Τι άλλο να πω? Σίγουρα από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της τελευταίας δεκαετίας.

1. Trash Talk - Awake

Λοιπόν το Awake διαρκεί λιγότερο από 9 λεπτά και είναι μακράν η καλύτερη κιθαριστική δουλειά που άκουσα μέσα στο 2011. Εμ ναι χαλαρά. Σε φάση παίζει στα καπάκια αμέτρητες φορές. Πιθανότατα τα 5 καλύτερα κιθαριστικά κομμάτια του 2011 βρίσκονται σε αυτό το EP. Οι Trash Talk σίγουρα είναι η αγαπημένη μου μπάντα στην χαρντκορ φάση. Ακούστε και το επίσης επικό περσινό τους Eyes & Nines. Ρισπέκτ από δω μέχρι την Καλιφόρνια. (Φέρτε τους live να γίνει της πουτάνας γαμώτο)

no future no past

2012-01-04T15:49:00.003+02:00

Ας μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου, οι τελευταίοι μήνες έχουν ως επίκεντρο δυστυχώς αυτό το ανούσιο πράγμα που λέγεται στρατός. Όχι πως περνώ άθλια. Καμία σχέση, απλά είναι τόσο χάσιμο χρόνου που ακόμα και η πριν το στρατό ζωή μου, μοιάζει τόσο ενδιαφέρουσα που θα μπορούσε να γυριστεί ταινία.

Nαι τόσο πολύ. Επίσης είναι τόσο χαζοί οι περισσότεροι εκεί μέσα που νιώθω να καίγεται ο εγκέφαλος μου κάθε μέρα τόσο πολύ που τις περισσότερες φορές δεν βρίσκω λόγια για να περιγράψω τις καταστάσεις. Και το χειρότερο είναι ότι όχι μόνο πρέπει, αλλά επιβάλλεται να συναναστρέφεσαι με αυτά τα άτομα για να βγαίνουν οι μέρες. Τουλάχιστον εκεί μέσα έχω άπλετο χρόνο για να ακούσω μουσική που υπό άλλες συνθήκες και πάλι θα άκουγα ας μην γελιόμαστε καθώς δεν έχω ζωή. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι το 2011 μ'αρεσε περισσότερο μουσικά (και όχι μόνο) από το 2010. Μπορεί να μην κυκλοφόρησαν τα κλασικά άλμπουμ, αλλά βγήκαν παρά πολλοί εξαιρετικοί δίσκοι σε διαφορετικούς ήχους πράγμα που εγώ βρίσκω πιο ενδιαφέρον. Στο στρατό λοιπόν έλιωσα τους δίσκους της Grouper (το απόλυτο grower της χρονιάς), του Tim Hecker, του Colin Stetson, του Caretaker, και φυσικά του Clams Casino. Ο δίσκος όμως που έλιωσα πραγματικά ήταν το Kaputt του Destroyer που πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί σνόμπαρα τόσο επιδεικτικά όλη τη χρονιά. Σπουδαίος δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος, με τα αριστουργηματικά Savage Night at the Opera, Suicide Demo for Kara Walker και Poor In Love να στα σκάνε το ένα μετά το άλλο στην καλύτερη ακολουθία κομματιών της χρονιάς. Επικός δίσκος που χαλαρά τώρα θα έμπαινε στη δεκάδα μου. Όπως φυσικά αδίκησα στη λίστα μου τον James Blake που τώρα χαλαρά θα τον έβαζα στην πεντάδα. Ο δίσκος που άκουσα περισσότερο από οποιονδήποτε πέρσυ και είχε την μεγαλύτερη διάρκεια. Ο τύπος είναι τεράστιο ταλέντο και έχει ακόμα να κάνει σπουδαία πράγματα. H καλύτερη λίστα πάντως που διάβασα απ' όλα τα sites και περιοδικά ήταν του tiny mix tapes που παραδοσιακά επιλέγει εξαιρετικά άλμπουμ και άλλα τόσα που δεν έχεις ακούσει και σε βάζει στην διαδικασία να τα ψάξεις Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.

Το πρώτο πολύ καλό άλμπουμ πάντως για τη νέα χρονιά δικαιωματικά είναι των/του Cloud Nothings. Στο Attack On Memory ο Dylan Baldi αφήνει το lo fi του περσινού ομώνυμου δίσκου και αντλεί έμπνευση από την ίδια δεκαετία, του 90, αλλά των πιο mainstream κιθαριστικών ήχων. Αυτοί που τους αρέσουν οι βαρετοί μέχρι αηδίας Monovine, πρέπει να ακούσουν αυτόν τον δίσκο για να δουν πώς ακούγονται σωστά oι Nirvana εν έτει 2012. Δηλαδή φαντάσου να ήταν από την Πάτρα οι Cloud Nothings τι θα γινόταν.. Γελάει ο κόσμος πραγματικά.. Τελοσπάντων υπέροχος κιθαριστικός δίσκος το Attack On Memory με το επικό 8λεπτο Wasted Eyes καθώς και τα Separation, No Sentiment και φυσικά το No Future/ No Past να ξεχωρίζουν.

best tracks of 2011

2011-12-26T12:48:00.002+02:00

Αυτά είναι τα αγαπημένα μου κομμάτια της φετινής χρονιάς. Θεώρησα σωστό να μην βάλω στην εικοσάδα παραπάνω κομμάτια από έναν καλλιτέχνη, γιατί η τριάδα μου θα ήταν αποκλειστικά και μόνο από κομμάτια της ΕΜΑ. Ακούστε το μικρό και ταπεινό mix που έκανα από κάτω σε δύο μέρη, ενώ μπορείτε επίσης να το κατεβάσετε. Aν βρω χρόνο θα φτιάξω μια λίστα και με κιθαριστικά κομμάτια μόνο καθώς και με τα καλύτερα EPs της χρονιάς. Αυτά. Χρόνια πολλά και τα ρέστα.

20. Au Palais - Tender Mercy
19. Braids - Glass Dears
18. Keep Shelly In Athens - Our Own Dream
17. Clams Casino - Motivation
16. ΑraabMUZIK - Streetz Tonight
15. Grouper - She Loves Me That Way
14. Thundercat - For Love I Come
13. Shabazz Palaces - Are you... Can you... Were you? (Felt)
12. Oneohtrix Point Never - Replica
11. Dirty Beaches - Lord Knows Best

10. Destroyer - Savage Night At The Opera
9. Twin Sister - Kimmi In a Rice Field
8. Purity Ring - Lofticries
7. Panda Bear - Friendship Bracelet
6. M83 - Midnight City

5. John Maus - Believer
4. The Weeknd - House Of Balloons - Glass Table Girls
3. Lana Del Ray - Video Games
2. James Blake - Limit To Your Love

1. EMA - California

1.

2011-12-20T18:26:00.000+02:00

EMA - Past Life Martyred Saints [Souterrain Transmissions]

Η πρώτη επαφή μου με την ΕΜΑ ήταν ένα απόγευμα Κυριακής όταν από καθαρή βαρεμάρα και μην έχοντας τίποτα άλλο να κάνω έβαλα ν' ακούσω ένα κομμάτι ονόματι California. Mου πήρε κάμποση ώρα να συνέλθω και να χωνέψω τι άκουσα μόλις. Περιττό να πω ότι δεν τα κατάφερα και έτσι έβαλα το κομμάτι να παίζει ξανά και ξανά. Ασυναίσθητα στο μυαλό μου ήρθε το Past is a Grotesque Animal, καθώς από τότε είχα να ακούσω κάτι τόσο συναισθηματικά φορτισμένο κομμάτι. Ένα τρομακτικό κομμάτι που όχι μόνο είναι με διαφορά το καλύτερο κομμάτι της χρονιάς αλλά ό,τι καλύτερο από τότε που βγήκε το γκροτέσκο ζώο των Of Montreal. Εκ τότε περίμενα με ανυπομονησία πότε θα ληκάρει ο δίσκος αυτής της περίεργης τύπισσας που τραγούδαγε με τόσο πάθος "I'm just 22, I don't mind dying". Όταν λοιπόν το άκουσα συνειδητοποίησα από τον Απρίλη ότι έχω να κάνω με ένα τεράστιο άλμπουμ. Για να κατακτήσει όμως με χιλιομετρική διαφορά από τον δεύτερο την πρώτη θέση χρειάστηκαν πολλά παραπάνω πράγματα από ένα "τεράστιο άλμπουμ". Κυρίως συναισθήματα. Κάθε κομμάτι του Past Life Martyred Saints είναι βαθιά συνδεδεμένο με μια προσωπικό μου βίωμα. Οι πέρα για πέρα αληθινοί στίχοι της Anderson όχι μόνο μίλαγαν στην καρδιά μου αλλά τους έβλεπα να παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά μου στη ζωή μου, στην καθημερινότητα μου με έναν τρομακτικό αλλά σαγηνευτικό παράλληλα τρόπο. Το Marked σημάδεψε τόσο πολύ την χρονιά μου που ξεπέρασε σε ακροάσεις ακόμα και το αγαπημένο California. Από ένα σημείο και μετά απλά έμπαινε αυτόματα και έπαιζε χωρίς να το πολυσκεφτώ. Δεν θυμάμαι πραγματικά από πότε στίχοι κάποιου καλλιτέχνη είχαν να με σημαδέψουν τόσο. Όταν τραγουδάει "Don't you know that I will never hurt you, you're such a pretty thing. I know I wish just so I could explain things, I wist that every time he touched me left a mark" απλά δεν μπορείς να αισθανθείς τίποτα άλλο πέρα από αυτό και μόνο. Το φινάλε στο δίσκο με το Red Star ιδανικό, με την λυτρωτική κιθάρα στο τέλος να τραγουδάει "Ι know nothing last forever, If you won't love me, someone will" βάζοντας τέλος σε αυτό τον συναισθηματικό ογκόλιθο. Το Past Life Martyred Saints πιθανότατα να πρόκειται για τον αγαπημένο μου δίσκο αυτής της δεκαετίας (ναι νικάει ακόμα και τα λατρεμένα Teen Dream, και Suburbs της προηγούμενης χρονιάς) γιατί πολύ απλά εξυμνεί συναισθήματα χρησιμοποιώντας συναισθήματα, και αυτό πάντα θα με κερδίζει.

So far:

2. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Ribbon Music]
3. Oneohtrix Point Never - Replica [Mexican Summer]
4. Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]
5. Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]
9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

2.

2011-12-19T11:58:00.000+02:00

John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Ribbon Music]

Η αλήθεια είναι ότι δεν σκέφτηκα πολύ ποιον δίσκο θα βάλω στο νούμερο δύο. Το The Pitiless Censors.. μπήκε αυτόματα στην δεύτερη θέση, καθώς ήταν το δεύτερο άλμπουμ που άκουσα περισσότερο αυτή τη χρονιά. Αυτό κάπως το χρωστάει και στο Before Today του Ariel Pink που συνειδητοποίησα φέτος πόσο μεγάλο αριστούργημα είναι μετά το live του στο πριμαβέρα, οπότε έτρεξα ενθουσιασμένος να το ακούσω όταν κυκλοφόρησε. Και με δικαίωσε πολύ περισσότερο απ' όσο περίμενα. Αυτό το ιδιότυπο lo fi synth pop με τα εκπληκτικά φωνητικά α λα Ian Curtis κρυμμένα κάτω από τόνους εφέ και reverb δεν γίνεται να μην σε συνεπάρει. Αυτό όμως που δίνει τεράστια αξία στον δίσκο πέρα από την ατμόσφαιρα και τους εκπληκτικούς ήχους είναι τα ίδια τα κομμάτια που στο σύνολο τους είναι μικρά έπη. Οι καλύτερες στιγμές του άλμπουμ σαφέστατα το Cop Ciller και το Believer που αγαπήσαμε με πάθος αυτό το καλοκαίρι. Η τραγική ειρωνεία είναι πως οι δύο καλλιτέχνες που έβγαλαν τα δύο αγαπημένα μου άλμπουμ για φέτος ήρθαν στην Ελλάδα με διαφορά δύο ημερών και δεν κατάφερα να δω κανέναν από τους δύο. Fate is a bitch..

So far:

3. Oneohtrix Point Never - Replica [Mexican Summer]
4. Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]
5. Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]
9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

3.

2011-12-18T13:47:00.000+02:00

Oneohtrix Point Never - Replica [Mexican Summer]

Βασικό, αν όχι μοναδικό, κριτήριο για την κατάρτιση αυτής της λίστας είναι οι ακροάσεις και κατά πόσο έλιωσα αυτούς τους δίσκους κατά την διάρκεια της χρονιάς. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί αυτός ο δίσκος τον οποίο ακούω λιγότερο από ένα μήνα. Τι δουλειά κάνει στο νούμερο τρία λοιπόν; Ε, απλά από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα για 41 λεπτά που διαρκεί το άλμπουμ. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες φορές που τελειώνει ένας δίσκος και συνειδητοποιείς με την μία ότι έχεις να κάνεις με ένα αριστούργημα. Ειδικότερα όταν σου σκάει από το πουθενά. Τον περσινό του δίσκο Returnal τον άκουσα βιαστικά ένα πρωϊνό και δεν του έδωσα πολύ σημασία. Πολύ κακώς. Το Replica είναι ένα σκοτεινό και creepy κατά βάση ηλεκτρονικό άλμπουμ σε μια υπέροχη ambient ατμόσφαιρα με λούπες και samples να σκάνε από παντού και σύνθια λες και έχουν βγει από το Blade Runner. Η μεγάλη αγάπη του Daniel Lopatin για τα 80's άλλωστε φαίνεται ξεκάθαρα στο άλλο του project τους Ford & Lopatin που φέτος κυκλοφόρησαν ένα εξαιρετικό synth pop δίσκο με ξεκάθαρες επιρροές από τα παρεξηγημένα 80's. Η καλύτερη στιγμή του δίσκου όταν σκάει το πιανάκι του ομώνυμου εκπληκτικού κομματιού μετά τον θόρυβο του Remember. Αριστούργημα απλά και ξεκάθαρα.

So far:

4. Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]
5. Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]
9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

4.

2011-12-17T12:19:00.003+02:00

Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]

Το 2011 ήταν η χρονιά που έγινε μόδα το black metal. Σε πολλά μέσα έγινε λόγος για την αμερικάνικη black metal σκηνή που ήρθε στην επιφάνεια, το p4k αποθέωσε μερικούς τέτοιους δίσκους ενώ το πριμαβέρα ετοιμάζει μέταλ σκηνή τον Μάϊο. Οι Liturgy όμως δεν είναι τυπικό παράδειγμα black metal συγκροτήματος. Πιο πολλά κοινά έχουν με τους Lightning Bolt για παράδειγμα παρά με κάποια παραδοσιακή νορβηγική black metal μπάντα. Το Aesthethica είναι με χαρακτηριστική άνεση ο καλύτερος κιθαριστικός δίσκος της χρονιάς και αυτός που έχω λιώσει πιο πολύ καθώς είναι τόσο πολυδιάστατος ώστε πορώνεσαι κάθε φορά με διαφορετικά πράγματα. Όλη η ουσία των Liturgy είναι το Returner. Μέσα σε 3,5 λεπτά σου πετάνε στην μάπα όλα αυτά που είναι ικανοί να κάνουν σαν μπάντα Το Generation που ακολουθεί χτίζει πάνω σε ένα ριφάκι παρ'ολα αυτά δεν είναι δυνατόν για 7 λεπτά να μην κάνεις ανελέητο headbanging. Το Sun of Light επίσης επικό, ξεκινάει με απίστευτa γρήγορους ρυθμούς βρίσκει μια μελωδία που εμένα προσωπικά μου θυμίζει μέχρι και GY!BE και καταλήγει σε ένα μεταλικό ριφάκι που είναι λες και παίζουν μηχανές. Όλος ο δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος είναι επικός και αν δεν ήταν τέτοια η φύση του ώστε να συνδεθώ και περισσότερο συναισθηματικά σίγουρα θα ήταν στη πρώτη θέση.

So far:

5. Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]
9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

5.

2011-12-16T00:34:00.000+02:00

Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]

Σε μια συνέντευξή του στο Wire,ο Noah Lennox πριν 3 χρόνια είχε δηλώσει πως πάντα τους άρεσαν περισσότερο οι Beatles σε σχέση με τους Beach Boys αλλά πραγματικά δεν γίνεται να μην βλέπεις την βαθιά επιρροή του Wilson στη μουσική του. Ίσως για αυτό λατρεύω τον Panda Bear, γιατί μου θυμίζει τόσο πολύ τους Beach Boys. Το Τomboy όσο overproduced και αν είναι, τολμώ να πω ότι μ'αρέσει περισσότερο από το Person Pitch. Ή μάλλον καλύτερα, το αγαπώ περισσότερο από το Person Pitch το οποίο αντικειμενικά είναι καλύτερο. Το χω συνδιάσει τόσο πολύ με την άνοιξη και τον ήλιο καθώς έπαιζε συνέχεια στα ακουστικά και θυμάμαι πόσο ανατρίχιαζα στις επικές αλλαγές του Friendship Bracelet. Ακόμα δηλαδή ανατριχιάζω. Ο Panda Bear ευθύνεται για μερικά από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της εποχής μας και το Tomboy είναι γεμάτο από αυτά.

So far:

6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]
9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

6.

2011-12-15T20:18:00.000+02:00

The Men - Leave Home [Sacred Bones]

Γιατί κινούνται με χαρακτηριστική άνεση από το noise punk στο hardcore και στο sludge. Γιατί περιέχει το καλύτερο εναρκτήριο κομμάτι σε φετινό δίσκο. Γιατί στο επικό ( ) χρησιμοποιούν ριφάκι από Spacemen 3. Γιατί είναι τόσο oldschool που θυμίζουν τους Minor Threat και τους Fugazi. Γιατί είναι λες και έχουν βγει από τις σελίδες του Our Band Could Be Your Life. Γιατί το Bataille έχει γίνει το απόλυτο indie anthem. Γιατί κάθε φορά που το ακούω θέλω να πάρω μια κιθάρα και να χτυπιέμαι για ώρες.

So far:

7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]
9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

7.

2011-12-14T13:04:00.000+02:00

Real Estate - Days [Domino]

Και ενώ πάντα θα βγαίνουν υπέρμετρα φιλόδοξοι δίσκοι σαν το Father, Son, Holy Ghost εγώ πάντα θα προτιμώ την απλότητα συγκροτημάτων όπως οι Real Estate. Απλά και απέριττα το Days είναι το κορυφαίο indie pop άλμπουμ της χρονιάς. Το άλμπουμ εκείνο που από την πρώτη νότα κατάλαβα πόσο θα το λατρέψω και πόσο θα συνδεθώ μαζί του. Είναι τόσο φλώρικο όσο χρειάζεται και παράλληλα τόσο μελωδικά όμορφο ώστε να το ακούω κάθε μέρα από την πρώτη φορά που το κατέβασα και το έβαλα στο ipod. Το Days με λίγα λόγια είμαι εγώ και μάλλον το αδικώ που το έβαλα σε αυτή τη θέση.

So far:

8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]
9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

8.

2011-12-14T12:47:00.000+02:00

Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]

Με ταλαιπώρησε πολύ αυτός ο δίσκος. Στην πρώτη ακρόαση ενθουσιασμένος μίλησα για αριστούργημα και δίσκο της χρονιάς, αλλά όσο πέρναγε ο καιρός όλο και κάτι δεν μου πήγαινε με το άλμπουμ. Σαν να έλειπε κάτι. Το συναίσθημα υπήρχε πάντα εκεί αλλά οι μεγάλες συνθέσεις, η φιλόδοξη παραγωγή, οι διαφορετικοί ήχοι με τους οποίους καταπιάστηκαν μάλλον με κούρασαν με τον καιρό. Όπως και να χει όμως μιλάμε για ένα πολύ σπουδαίο δίσκο από ένα συγκρότημα που έχει όλες τις βάσεις για να γίνει πολύ μεγάλο, αρκεί ο ευθραστος Christopher Owens να αντέξει. Κομμάτια σαν το Vomit και το My Ma δεν γράφονται κάθε μέρα.

So far:

9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

9.

2011-12-12T19:29:00.000+02:00

Snowman - Absence [Dot Dash]

Τρομακτικό άλμπουμ, σχεδόν απροσπέλαστο. Αυτό όμως για μένα ήταν το φετινό καλοκαίρι. Περιέργο και συναρπαστικό την ίδια στιγμή όπως ακριβώς και το Absence. Οι Aυστραλοί Snowman δημιούργησαν ένα noise dark wave industrial αριστούργημα και μετά αποφάσισαν να διαλυθούν. H εναλλαγή κομματιών από το A στο Memory Lost απλά επική σε σημείο ν' ανατριχιάζω κάθε φορά. Κριμά πολύ που διαλύθηκαν γιατί εκτός ότι είχαν πολλά να δώσουν ακόμα, ήμουν πολύ περίεργος πως θα παρουσίαζαν live αυτά τα κομμάτια. Ο τίτλος του άλμπουμ πάντως ιδανικός, τα λέει όλα.

So far:

10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

10.

2011-12-11T12:10:00.001+02:00

Cass McCombs - Wit's End [Domino]

Ότι δεν κατάφερε να κάνει ο Bon Iver φέτος το έκανε ο McCombs. Με διαφορά ό,τι καλύτερο έχω ακούσει στο είδος φέτος, ο τύπος έγραψε 8 σχεδόν τέλεια κομμάτια σε ένα μαύρο και άραχνο συναισθηματικά άλμπουμ. Ένας δίσκος που χρειάζεται χρόνο και πολλές ακροάσεις για να σου αποτυπωθεί σε βάθος. Στην αρχή δεν μπορούσα να ξεπεράσω το County Line και το Buried Alive αλλά κατέληξα να λατρέψω περισσότερο το Memory's Stain και το Pleasant Shadow Song. Τεράστιος δίσκος, αμφιβάλλω πραγματικά αν θα καταφέρει να ξαναγράψει κάτι αντίστοιχο.

So far:

11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

11.

2011-12-11T11:51:00.001+02:00

James Blake - James Blake [A&M / Atlas]

Μεγάλο άλμπουμ από έναν μεγάλο μουσικό. Αυτό επιβεβαιώθηκε στο συγκλονιστικό live στο πριμαβέρα που απέδειξε γιατί γίνεται τόσος χαμός για την πάρτη του. Μίνιμαλ παραγωγή, αισθητική που σε στοιχειώνει, και μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις που ακούσαμε φέτος. Δίσκος που σε κερδίζει πρώτα στην καρδιά και μετά στο μυαλό.

So far:

12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12.

2011-12-11T11:35:00.001+02:00

The Field - Looping State Of Mind [Kompakt]

Μακρυά από τα όρια του μίνιμαλ τέκνο, το Looping State of Mind είναι ο πιο προσβάσιμος δίσκος του Field και παράλληλα ο καλύτερος του. To απόλυτο soundtrack για τις 5,6 τα ξημερώματα τριπάρεις στις μελωδίες και χάνεσαι στον dreamy κόσμο του Σουηδού. Κάπως έτσι θα πρεπε να είναι όλοι οι chill wave δίσκοι.

So far:

13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

13.

2011-12-08T16:00:00.001+02:00

Shabazz Palaces - Black Up [Sup Pop]

Από την πρώτη ακρόαση δεν γίνεται να μην σε τραβήξει η φουτουριστική χιπ χοπ του μυστηριώδη τύπου Palaceer Lazaro που βρίσκεται πίσω από το project των Shabazz Palaces. Αρκετά πειραματικό ώστε να φέρνει στο μυαλό το αριστουργηματικό ομώνυμο ντεμπούτο των cLOUDDEAD εξερευνά παράλληλα τα ηχοτοπία που κινείται ο Flying Lotus σε ένα ντεμπούτο που έχω την εντύπωση θα το μνημονεύουμε για πολύ καιρό ακόμα. Σίγουρα ότι καλύτερο έχω ακούσει σ' αυτό το είδος τα τελευταία χρόνια.

So far:

14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

14.

2011-12-07T16:00:00.001+02:00

Dirty Beaches - Badland [Zoo]

Ίσως ο πιο πολυσυζητημένος καλλιτέχνης της χρονιάς συγκέντρωσε πάνω του όλα τα βλέμματα των μουσικών blogs. Ακόμα και μετά από αυτό το μάλλον απογοητευτικό live δεν γίνεται να μην παραδεχτείς πως αυτός ο δίσκος ήταν όλη τη χρονιά πάντα εκεί παρών. Δεν γίνεται να μην παραδεχτείς ότι κάθε φορά που ακούς το Hundred Highways και το Lord Knows Best νιώθεις την έκπληξη και την ηδονή της πρώτης φοράς, ενώ βρίσκεις τον εαυτό σου να χτυπιέται ακόμα με το Sweet 17. Πολύ απλά γιατί ο Alex Zhang Hungtai κυκλοφόρησε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

So far:

15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

15.

2011-12-06T16:00:00.003+02:00

Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]

Μα πως θα μπορούσα να τους αφήσω έξω; Το ζευγάρι από το Madison αναμειγνύει υπέροχα dub ρυθμούς, ψυχεδελικές μελωδίες και καταλήγει να δημιουργεί μια ιδιοφυή ποπ έχοντας την εντύπωση πως έχει ηχογραφηθεί σε ένα υπνοδωμάτιο. Τα reverbs μπερδεύονται με τα creepy σύνθια και τις κιθάρες ενώ οι μπασογραμμές σου κολλάνε στο μυαλό περισσότερο από οτιδήποτε. Το 936 είναι ταυτόχρονα περίπλοκο και προσβάσιμο, απροσπέλαστο και εύπεπτο. Η γλυκόπικρη αίσθηση που σου αφήνει στην αρχή μετατρέπεται με τον καιρό σε θαυμασμό. Σίγουρα το πιο ενδιαφέρον άλμπουμ του 2011.

So far:

16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

16.

2011-12-05T00:09:00.000+02:00

Radiohead - The King Of Limbs [self-released]

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την μέρα που άκουσα για πρώτη φορά το King Of Limbs. Συννεφιασμένο μεσημέρι Παρασκευής έτρεξα άρον άρον από την εκπομπή στο σπίτι να το ακούσω, έβαλα τα μεγάλα ακουστικά και απλά άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να απολαύσει το νέο αριστούργημα (είχα αποφανθεί ήδη) της αγαπημένης μου μπάντας. Ως φαν τους πάντα τους προτιμούσα στην Kid A / Amnesiac φάση τους οπότε δεν θα πρεπε να εκπλήσσει κανέναν ότι και τώρα θεωρώ το King Of Limbs πολύ καλύτερο άλμπουμ από το υπερεκτιμημένο In Rainbows. Μέσα σε 8 κομμάτια οι άρχοντες δείχνουν με χαρακτηριστική ευκολία πως φτιάχνεται ενας φοβερός δίσκος. Με κομμάτια όπως το Morning Mr Magpie, το Little By Little, το Codex (άρχισε να βρέχει εκείνη την Παρασκευή μόλις μπήκε αυτό το κομμάτι) αποδεικνύουν για ακόμη μια φορά ότι παραμένουν η μεγαλύτερη μπάντα της τελευταίας εικοσαετίας.

So far:

17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

17.

2011-12-04T02:14:00.000+02:00

Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]

Μεγάλο άλμπουμ. Από τα πέντε σχεδόν τέλεια εναρκτήρια κομμάτια του δίσκου αντιλαμβάνεσαι την αξία του Smoke Ring For My Halo και μετά απλά το βάζεις να παίζει αυτόματα όταν κάθεσαι στο κρεβάτι, αντικρίζεις το ταβάνι νιώθοντας κάπως κενός και δεν ξέρεις τι να ακούσεις. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτές οι στιγμές ήταν αρκετές οπότε συνεπακόλουθα απέκτησα μια ιδιαίτερη σχέση με τον Kurt Vile. Το δεύτερο καλύτερο άλμπουμ αυτού του είδους που άκουσα φέτος.

So far:

18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

18.

2011-12-03T12:33:00.001+02:00

Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]

Στα μάτια του 22χρονου Trevor Powers είδαμε τον επίδοξο αντικαταστάτη των Beach House όταν εκείνοι δεν κυκλοφορούν κάποιο δίσκο. Λίγα πράγματα έχει στη διάθεση του για να φτιάξει αυτή την ονειρική ατμόσφαιρα που τόσο αγαπώ. Πλήκτρα, μίνιμαλ κιθάρες που φέρνουν στο μυαλό τους XX, και μια drum machine. Και φυσικά την εκπληκτική φωνή του, που σίγουρα όταν μάθαμε ότι τραγουδάει άντρας παραξενευτήκαμε όλοι. Το Year Of Hibernation ήταν το καλύτερο κρυμμένο μυστικό του 2011. Ένα άλμπουμ για να απολαμβάνεις τις βόλτες σου μέσα στη βροχή. (Το αργό χτίσιμο του Montana από τα highlights της φετινής χρονιάς.)

So far:

19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

19.

2011-12-02T00:39:00.003+02:00

The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]

Αυτός ο δίσκος είναι συναισθήματα. Από την αρχή δεν το προσέγγισα με αντικειμενικά κριτήρια, άλλωστε σε καμία περίπτωση δεν στέκεται δίπλα στο αριστουργηματικό Hospice. Το Burst Apart είναι μνήμες, στιγμές. Tο I Don't Want Love, το No Widows και κυρίως το σπαρακτικό Putting The Dog To Sleep όλα μου θυμίζουν πολύ συγκεκριμένες στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Και αυτή είναι η δύναμη των Antlers. Μπορεί να μην γράφουν "μουσικάρες", αλλά έχουν συναίσθημα, ατμόσφαιρα και κυρίως ψυχή.

So far:

20. The Weeknd - House of Balloons [self-released]

20.

2011-12-01T01:41:00.001+02:00

The Weeknd - House of Balloons [self-released]

Σκοτεινό,σέξι,περιπετειώδες, αυτό το ιδιότυπο R&B ήταν το ιδανικό soundtrack στις πιο προσωπικές μου στιγμές φέτος. Σαμπλάρει Beach House, τραγουδάει "bring the drugs, I could bring my pain" και γράφει ένα από τα καλύτερα κομμάτια του 11, το House of Balloons/ Glass Table Girls που 8 μήνες μετά ακόμα χέζω τα βρακιά μου στην επική αλλαγή στο 3:30. Εύκολα μπορείς να σκεφτείς ένα πάρτυ σε σπίτι γύρω στις 5 τα ξημερώματα με άπειρα ναρκωτικά παντού, ζευγάρια να κοιμούνται γυμνά στον καναπέ, κορμιά αναίσθητα στο πάτωμα και από πίσω να ακούγεται αυτό το άλμπουμ. Κάπως έτσι πρέπει να γράφτηκε άλλωστε.

blogovision 11: 50-21

2011-11-30T16:34:00.001+02:00

Αύριο ξεκινάει ακόμη μια blogovision, οπότε όπως κάθε χρόνο έβαλα κάτω τους ψυχαναγκασμούς μου και έφτιαξα την πενηντάδα από εξαιρετικούς δίσκους που δεν κατάφεραν για διαφορετικούς λόγους να μπουν στην τελική εικοσάδα. Γενικά η χρονιά ήταν αρκετά καλή μουσικά, απουσίασαν οι πολύ μεγάλοι δίσκοι,αλλά είχαμε τεράστια ποικιλία ήχων οπότε περιμένουμε μια αμφίρροπη μάχη για το καλύτερο άλμπουμ του 2011.

50. Cults - S/T

49. Pains of Being Pure at Heart - Belong

48. Zola Jesus - Conatus

47. Male Bonding - Endless Now

46. Jay Z/ Kanye West - Watch the Throne

45. Zomby - Dedication

44. Washed Out - Within and Withoun

43. Grouper - A I A : Allien Observer

42. Twin Sister - In Heaven

41. Thundercat - The Golden Age of Apocalypse

40. Ford & Lopatin - Channel Pressure

39. Psychic Paramount - II

38. St. Vincent - Strange Mercy

37. Iceage - New Brigade

36. Unknown Mortal Orchestra - S/T

35. Ty Segall - Goodbye Bread

34. Krallice - Diotima

33. Bass Drum of Death - GB City

32. Pj Harvey - Let England Shake

31. Young Galaxy - Shapeshifting

---

30. Amen Dunes - Through Donkey Jaw

Ψυχεδελικά garage ηχοτοπία με έντονη την παρουσία των Velvet Undergound στο νέο εξαιρετικό άλμπουμ του Damon McMahon που υπογράφει σαν Amen Dunes. Ακόμη μια φοβερή φετινή κυκλοφορία της Sacred Bones.

29. Yuck - S/T

Για πολύ καιρό πίστευα ότι το ομώνυμο άλμπουμ των Yuck ήταν το καλύτερο κιθαριστικό άλμπουμ για το 2011 μέχρι που άκουσα το πραγματικά καλύτερο. Όπως και να χει παραμένει ένα φοβερό άλμπουμ αποδεικνύοντας ότι και οι Aγγλοι ξέρουν να παίζουν με κιθάρες εν έτη 2011, ενώ live είναι ακόμα καλύτεροι.

28. Feist - Metals

Oι περισσότεροι έτρεξαν να το θάψουν μπροστά στο αριστουργηματικό Reminder αλλά εμένα προσωπικά μ' άρεσε το ίδιο. Η Feist μας παραδίδει ένα σκοτεινότερο και πιο εσωστρεφές άλμπουμ από τον προκάτοχό του και μας θυμίζει γιατί είναι από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες των καιρών μας.

27. Atlas Sound - Parallax

Πραγματικά έχω βαρεθεί να μιλάω για τον Bradford Cox. Kάθε χρόνο τα ίδια. Το Parallax θα ήταν σίγουρα στην εικοσάδα αν το άκουγα λίγο καιρό περισσότερο. Αυτό μόνο.

26. Battles - Glass Drop

Μετά την φυγή του ,ότι πιο κοντινού είχαν σε φροντμαν, Tyondai Braxton πολλοί βιάστηκαν να μιλήσουν για την διάλυση των Battles. Τα εναπομείναντα μέλη όμως μπαστάρδεψαν ένα σωρό ήχους και δημιούργησαν έναν ποπ κατά βάση δίσκο παιγμένο από ρομπότ. Φοβερό άλμπουμ για πολύ καιρό έπαιζε στις πρώτες θέσεις.

25. SBTRKT - S/T

Σε δύο σπιτικά πάρτυ φέτος είχα βάλει ολόκληρο το άλμπουμ του SBTRKT το οποίο με σοβαρά ηχεία σε μεγάλο χώρο απογειώνεται. Πολύς λόγος έγινε για τον λονδρέζο Aaron Jerome φέτος και δικαίως καθώς κυκλόφορησε ένα εξαιρετικό άλμπουμ σ' αυτό το ιδιότυπο post dub step ήχο. Αρκετές επιρροές από FlyLo και πολύ ενδιαφέροντα φωνητικά σε ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά άλμπουμ που ακούσαμε φέτος.

24. Bon Iver - S/T

Σε καμία περίπτωση δεν φτάνει το αριστουργηματικό του ντεμπούτο, For Emma, Forever Ago αλλά όπως και να χει λίγοι μπορούν να δημιουργήσουν αυτή την ατμόσφαιρα που βγάζει με χαρακτηριστική άνεση ο Justin Vernon. Το εναρκτήριο Perth καθώς και το Beth / Rest που κλείνει τον δίσκο είναι αριστουργήματα.

23. Wolves in the Throne Room - Celestial Lineage

Με μέγιστη απατεωνιά τους άφησα εκτός εικοσάδας. Σε μια χρονιά που το black metal έγινε της μόδας με τις αμερικάνικες μπάντες να κάνουν ουσιαστικά σκηνή, οι WITTR κυκλοφόρησαν έναν μάλλον πιο παραδοσιακό μελωδικό μπλακ μεταλ δίσκο σε σχέση με τους Liturgy, Krallice και Deafheaven. Επικό "astral" μέταλ με το Astral Blood να είναι ένας μικρός οργασμός από μόνο του.

22. Fleet Foxes - Helplessness Blues

Ήταν ο πιο αναμενόμενος δίσκος του 11, και μάλιστα όταν κυκλοφόρησε την άνοιξη μου είχε αφήσει ανάμεικτα συναισθήματα. Αφενός όμως οι συνεχόμενες ακροάσεις και αφετέρου το μεγάλο live που έβγαλαν στο πριμαβέρα ανέβασαν δύο,τρία σκαλιά το Helplessness Blues, το οποίο είναι όντως το άλμπουμ που περιμέναμε από αυτή την μεγάλη μπάντα.

21. Μ83 - Hurry Up, We 're Dreaming

Το χω ακούσει άπειρες φορές το άλμπουμ αλλά ακόμα δεν έχω μια συνολική άποψη. Το μοναδικό μειονέκτημα στο νέο αριστούργημα του Gonzales είναι η μεγάλη διάρκειά του. Αν το είχε συμπυκνώσει σε ένα άλμπουμ σίγουρα θα ήταν στην πεντάδα μου. Κομμάτια όπως το Steve McQueen και το Midnight City μόνο αυτός είναι σε θέση να γράψει.

άρμι νάου

2011-11-07T11:48:00.001+02:00

Η φάση είναι στρατός και τα ρέστα. Το μπλογκ θα μπει στον αυτόματο πιλότο για την μπλογκοβίζιον αν δεν είμαι εδώ. Τσήριοζ.

Primavera 11 και τα ρέστα

2011-06-08T16:46:00.002+03:00

Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έγραφα για το πριμαβέρα, γιατί μεταξύ μας δεν γράφω καν τον τελευταίο καιρό, αλλά από την μία η βαρεμάρα από την άλλη η υποχρέωση "τι διάολο ΠΡΕΠΕΙ να γράψω τουλάχιστον για αυτό" με προέτρεψαν να το κάνω. Λοιπόν το ταξίδι ήταν αρκετά καλό από πολλές απόψεις, δεν είδα όσες μπάντες θα θελα να δω αλλά οκ όπως και να έχει έφυγαν μερικά απωθημένα, ενώ η καλύτερη μέρα ήρθε όταν είχε τελειώσει το φεστιβάλ. Όσον αφορά αυτό καθαυτό το φεστιβάλ είχε μερικά προβλήματα ειδικά την πρώτη μέρα με την ηλίθια ιδέα της κάρτας για το φαγητό και τα ποτά που δεν δούλεψε ποτέ (σε φάση ποιός το σκέφτηκε αυτό?). Το χειρότερο βασικά ήταν το φτωχότατο merchandise, εκτός αν ήθελες να αγοράσεις πάρα πολλά t-shirt των interpol και των national. Πάρα πολλά όμως. Aπογοήτευση μεγάλη. Το ισπανικό κοινό επίσης τραγικό θα αναφερθώ αναλυτικά πιο κάτω.

Moon Duo: Το άλμπουμ τους το ψιλοβαριέμαι να πω την αλήθεια αλλά έκατσα από περιέργεια στα 2,3 πρώτα κομμάτια του σετ τους μέχρι ν'αρχίσουν οι Cults. Νταξ καλοί αλλά τίποτα ιδιαίτερο.

Cults: Από τις πιο συζητημένες μπάντες των τελευταίων μηνών, (τα λεγα εγώ από τον περασμένο Απρίλη μην ξεχνιόμαστε) ενώ το ντεμπούτο τους έσκασε λίγο πριν φύγω για την Βαρκελώνη. Πρόκειται φυσικά για πολύ καλό άλμπουμ ότι πρέπει για την περίοδο, και live το παρουσίασαν εξαιρετικά. Δέσποζε φυσικά η τραγουδίστρια, που εκτός από φίνο γκομενάκι έχει και φωνάρα και το διαπιστώσαμε και ζωντανά. Πολύ καλό live σε γενικές γραμμές, δεν μας άλλαξε την ζωή αλλά ήταν ότι έπρεπε για τις 7 το απόγευμα.

Of Montreal: Εδώ χύθηκε ο πρώτος φεστιβαλικός ιδρώτας. Ο Kevin Βarnes μπροστάρης στην gay παράσταση που έστησε με την υπόλοιπη μπάντα του έκανε τα πάντα για να ξεσηκώσει το κοινό του (που ομολογουμένως δεν χρειάστηκε και πολύ βοήθεια). Φυσικά οι καλύτερες στιγμές του live όσα κομμάτια επιλέχτηκαν από το Hissing Fauna τα οποία ξεχώριζαν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα από την υπόλοιπη σετ λιστ. Μεγάλος δίσκος απορώ πως τον έβγαλε αυτή η μπάντα. (Ναι οκ και φυσικά δεν έπαιξαν το past is a grotesque animal. Ακόμα εκεί θα ήμουν αν το έπαιζαν)

Walkmen: Φάγαμε στην μάπα το ενοχλητικό live της Glasser για να πιάσουμε θέση στα κάγκελα και να δούμε τον Χάμιλτον στα 5 μέτρα. Ίσως το πιο συναισθηματικό live του φεστιβάλ (μαζί με 'κεινο των Fleet Foxes) Μοίρασαν εξαιρετικά μερικά από τα καλύτερά τους κομμάτια από όλους τους δίσκους, ενώ όταν έπαιξαν το Rat έγινε ο κακός χαμός. Η φωνή του Χάμιλτον από τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που έχω ζήσει ποτέ σε συναυλία.

Interpol: Τεράστιο δίλημμα μία βδομάδα πριν το φεστιβάλ. Interpol, Caribou, ή Suicide. Τον Caribou τον είδαμε μια μέρα πριν σε ένα επικό live στο Poble Espanyol και επέλεξα τους Interpol όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να είμαι σίγουρος ότι θα τους δω και στην Αθήνα με την ηρεμία μου. Έφυγα στο μέσο περίπου του σετ τους για να πιάσω θέση στους Lips, αλλά είχα ήδη χαρεί με την μπάντα που τόσο έχω αγαπήσει καθώς ήταν όπως τους θυμόμουν από εκείνο το εξαιρετικό live τους πριν 4 χρόνια στο Λονδίνο. Επέλεξαν να πουν πολλά κομμάτια από τα δύο πρώτα τους άλμπουμ και αυτό μόνο τις καλύτερες των εντυπώσεων άφησε.

Flaming Lips: Όταν τους είχα δει το 2007 στο ίδιο μέρος, είχα μείνει μαλάκας με το show που έβγαλαν το οποίο είχε επισκιάσει ακόμα και την εμφάνιση των Arcade Fire. Tα συναισθήματα παραμένουν τα ίδια και μετά από αυτό την φετινή τους εμφάνιση χωρίς πλέον το στοιχείο της έκπληξης και παρά το υπερβολικό τράβηγμα των κομματιών. Όταν ακούς live το What Is The Light (το αγαπημένο μου από το Soft Bulletin) απλά δεν μπορείς να πεις και πολλά πράγματα. Στο επικό τελειώμα του σετ τους με το Race For The Prize στήθηκε το μεγαλύτερο πάρτυ του φεστιβάλ στη σκηνή του San Miguel.

Suuns: Το άλμπουμ τους το είχα λιώσει τις εβδομάδες πριν το πριμαβέρα και παρά την κούραση από την μέρα το live τους ήταν ότι πρέπει για τις 3 τα ξημερώματα. Μεθυσμένοι και sober όλοι τα σπάσαμε με αυτή την εξαιρετική μπάντα από τον Καναδά. Φοβερό το Gaze που το περίμενα πως και πως.

Male Bonding: To μεγαλύτερο mosh pit του φεστιβάλ δημιουργήθηκε στο φοβερό live των Άγγλων οι οποίοι τα έσπασαν απίστευτα. Βέβαια προτίμησαν να κάνουν ένα καλό promotion παίζοντας καινούργια κομμάτια από το επερχόμενο τους άλμπουμ, αλλά όσα κομμάτια προτίμησαν να παίξουν από το περσινό τους εξαιρετικό Nothing Hurts τα τιμήσαμε ιδιαιτέρως.

James Blake: O νέος ήρωας της μουσικής βιομηχανίας συγκέντρωσε όλα τα βλέμματα του κόσμου, γεμίζοντας ασφυκτικά την σκηνή του Pitchfork (μόνο τους φωτογράφους να βλέπατε θα καταλαβαίνετε τι κακός χαμός γίνεται με την πάρτη του). Πριν ξεκινήσω για το φεστιβάλ έλεγα πως θα κλάψει όλος ο κόσμος με το live του Blake αλλά τελικά είχα άδικο. Μάλλον χορέψει εννοούσα. Τα πρώτα κομμάτια αρκετά a capella ώστε να έρχεται ο θόρυβος από τις άλλες σκηνές και να κάνει τον Άγγλο να ρίχνει αμήχανα χαμόγελα, άλλα όσο περνούσε η ώρα τόσο ανέβαιναν και οι ρυθμοί με τις μπασογραμμές να διαπερνούν το στομάχι σου. Καλύτερη στιγμή φυσικά η οχτάλεπτη εκτέλεση του Limit To Your Love το οποίο κατέληξε σε ένα μικρό dubstep έπος. Σίγουρα από τα καλύτερα live του Primavera.

Ariel Pink's Haunted Graffiti: Σ'αυτό το σημείο προτίμησα να κάτσω στην σκηνή του Pitchfork παρά να πάω στην άλλη άκρη του φεστιβάλ και να δω National. Σίγουρα η καλύτερη απόφαση που πήρα μέσα στο τριήμερο. Φοβερός περφόρμερ ο Ariel Pink με όσα ποζεριλίκια χρειαζόντουσαν (σταμάτησε κομμάτι για να πάει να ανάψει το τσιγάρο του) για να τον αποθεώσει το κοινό του. Δυστυχώς έφυγα στη μέση του σετ του για να πιάσω θέση στους b&s. Αν δεν έφευγα το έβαζα στα top live του φεστιβάλ. Ευτυχώς πρόλαβα να ακούσω το Round Round και το υπέροχο L'Estat, που ήταν οι ύμνοι του εφταήμερου ταξιδιού μας (μαζί με το Yoshimi)

Belle and Sebatian: Η μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ. Όχι τόσο εξαιτίας της μπάντας, άλλα περισσότερο εξαιτίας του μαλακισμένου κοινού. Δυστυχώς έτυχε να κάτσουμε κοντά σε παπάρες Ιταλούς που μίλαγαν όσο πιο δυνατά μπορούσαν και το γεγονός ότι η μπάντα έπαιζε πολύ χαμηλά δεν βοηθούσε την κατάσταση. Η επιλογή βέβαια του σετ λιστ ήταν κάπως απογοητευτική κατά τη γνώμη μου παίζοντας αν είναι δυνατόν περισσότερα κομμάτια από το Dear Catastrophe Waitress. Toυλάχιστον έπαιξαν το υπεραγαπημένο Τhe Stars of Tracks and Field. Δεν άντεξα σε κάποια φάση και έφυγα ξενερωμένος να πιάσω θέση για τους Deerhunter. Δεν υπάρχει χειρότερο να καταστρέφεται συναυλία αγαπημένης σου συναυλίας.

Deerhunter: Ότι πήγε στραβά στους b&s ήρθε να φτιάξει στους Deerhunter. Θέση μπροστά στα κάγκελα και επικό live της καλύτερης μπάντας που κυκλοφορεί εκεί έξω. Προφανώς δεν είμαι αντικειμενικός με αυτούς, αλλά όταν ξεκινάει το live με το Desire Lines, καταλήγει σε μια επική 15λεπτη εκτέλεση του Nothing Ever Happened και τελειώνει με το Ηe Would Have Laughed δεν θα μπορούσε παρά να μην είναι το αγαπημένο μου live που είδα και τις 5 μέρες. Δάκρυσα λίγο στο τέλος με τον αποχαιρετισμό του Bradford. H πραγματική shoegaze μπάντα της εποχής μας, απλά πράγματα.

Pulp: Όταν τελείωσε το live των Deerhunter και αφού έπρεπε να διασχίσουμε την τεράστια απόσταση της Llevant μέχρι την San Miguel είχαν ήδη αρχίσει να παίζουν οι Pulp γεμίζοντας όσο δεν πάει με 46.000 κόσμο την σκηνή. Προφανώς ήταν μάταιο να τους δω, αλλά ακούγονταν καλοί ενώ έτρωγα τα noodles μου.

Battles: Τι να πεις τώρα για αυτή την μπάντα? Toυς περίμενα πως και πως και κατάφεραν να μου κατέστρεψαν τον εγκέφαλο μέσα σε μια ώρα. Έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο το καινούργιο τους καταπληκτικό άλμπουμ (τελείως live χωρίς λαπ τοπ και μαλακίες.) και με έκαναν να αναρωτηθώ στο τέλος αν είναι άνθρωποι ή ρομπότ. Προφανώς κατέληξα στο δεύτερο.

Yuck: To άλμπουμ τους το έχω λιώσει φέτος το οποίο είναι χαλαρά το καλύτερο κιθαριστικό που χει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής. Δυστυχώς χάσαμε τα δύο πρώτα κομμάτια τους (μεταξύ των οποίων και το The Wall παρολο που κάναμε σε σπριντ την απόσταση από το μετρό μέχρι την σκηνή του ATP μέσα σε 7 λεπτά) αλλά όπως και να χει ήταν η καλύτερη εμφάνιση από τα "μικρότερα" συγκροτήματα που είδαμε στο φεστιβάλ. Ειδικά το τελείωμα με το Rubber φοβερό να πετάνε όλο το distortion του κόσμου στα αυτιά μας. Έχουν μέλλον οι τύποι παρόλο που είναι Αγγλοι.

Fleet Foxes: Συγκλονιστικό live. Απέδειξαν ότι είναι από τις από τις καλύτερες indie μπάντες που έχουν βγει τα τελευταία χρόνια, ενώ μας υπενθύμισαν γιατί το ντεμπούτο τους ήταν μέσα στα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας. Με λίγα λόγια μας βγήκε η φωνή, ειδικά στο Mykonos που έγινε το απόλυτο sing along όλων των Ελλήνων που βρέθηκαν στο Primavera. Φοβερή εμφάνιση ανεβάζοντας δύο επίπεδα τουλάχιστον το (απλά καλό) φετινό τους άλμπουμ.

Kurt Vile & The Violators: Ο Kurt Vile κυκλοφόρησε φέτος ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ αυτού του είδους και ήμουν αρκετά ψημένος να τον δω. Δυστυχώς έπεφτε την ίδια ώρα σχεδόν με την Pj Harvey όποτε πρόλαβα να δω 3,4 μόλις κομμάτια. Πολύ καλός αλλά δεν μπορώ να έχω συνολική άποψη (Πολύ μαλλί όμως ρε παιδί μου αυτός και η μπάντα του).

PJ Harvey: Ποτέ δεν ήμουν μεγάλος φαν της PJ. Η τύπισσα όμως φέτος έβγαλε κορυφαίο δίσκο και από την στιγμή που δεν είχε τίποτα συγκλονιστικό την ίδια ώρα αποφασίσαμε να στηθούμε στην κεντρική σκηνή. Με μια μικρή καθυστέρηση (5 λεπτών μην φανταστείτε, το πρόγραμμα γενικά τηρήθηκε κατά γράμμα) βγήκε στην σκηνή και μας πρόσφερε το πιο άνευρο live του πενθήμερου. Το γεγονός ότι από πίσω μας ένας Γερμανός τραγουδούσε κάθε στίχο δεν βοήθησε την ατμόσφαιρα του live, οπότε κάπου στην μέση κατηφορίσαμε προς την Llevant.

Mogwai: Για τους Mogwai ένα είναι το ρητό. Όποτε παίζουν απλά πηγαίνεις και τους βλέπεις χωρίς να το πολυσκεφτείς, όσες φορές και αν τους έχεις δει, ότι άλμπουμ και αν έχουν κυκλοφορήσει. Από τις καλύτερες live μπάντες, μας έκαναν τον εγκέφαλο κιμά με το επικό τελείωμα Mogwai fear Satan και Batcat. (Βέβαια οι ηλίθιοι Ισπανοί δεν ένιωθαν τίποτα από αυτά, βγάζοντας φωτογραφίες με τις παρέες τους στην δεύτερη σειρά. Την ώρα του Helicon 1 γαμώ την μπαναγία. Ιερόσυλοι βλάκες).

Animal Collective: Σίγουρα το πιο αμφιλεγόμενο live του φεστιβάλ. Οι περισσότεροι δεν φαίνεται να το εκτίμησαν ιδιαίτερα και δεν τους αδικώ. Έφτασα πέντε λεπτά πριν ξεκινήσουν και στο πέμπτο κομμάτι είχα φτάσει ήδη στα κάγκελα μπροστά από τον Avey Tare. Λογικό, αφού στα πρώτα τρία κομμάτια έφευγαν κατά κύματα οι θεατές με μια περίεργη έκφραση στο πρόσωπό τους. Η βλακεία με τα live των Animal Collective είναι ότι προτιμούν να παίζουν περισσότερα καινούργια κομμάτια, και είναι προφανές εξαιτίας και της μη προσβάσιμης μουσικής τους να προκαλεί μια αμηχανία στο κοινό. Βέβαια όταν έπαιξαν το Brother Spot έγινε ο κακός χαμός δίνοντας το πρώτο και ίσως μοναδικό highlight του live τους. Δεν βγήκαν επίσης για encore και γιουχαρίστηκαν αρκετά.. Καταπληκτική μπάντα αλλά δυστυχώς χάνονται μέσα στην μεγαλομανία τους.

Black Angels: Τους είδαμε στο Απόλο την Κυριακή, και ναι ήταν ένα φοβερό live αλλά τι να το κάνεις όταν πάλι στην δεύτερη σειρά στο κέντρο οι Ισπανοί έβγαζαν φωτογραφίες με φόντο την σκηνή, όταν δεν έπαιξαν το καλύτερο κομμάτι του περσινού τους άλμπουμ (λέγε με River of Blood) και εν τέλει να σου μένει περισσότερο στο μυαλό από εκείνο το βράδυ ο ξέφρενος χρόνος στις 5 τα ξημερώματα με το Africa των Toto στην κάτω σκηνή του club?

Caribou: Αντικειμενικά το καλύτερο live του πενθήμερου. Ηλεκτρονική μουσική παιγμένη με φυσικά όργανα και μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του 2010 ζωντανά μπροστά στα μάτια μας να χορεύονται ξέφρενα σαν να μην υπάρχει αύριο. Μεγάλος θεός ο ντράμερ (τον θυμόμασταν από εκείνο το live του Caribou στο Gagarin το 2008) και το καλύτερο encore του φεστιβάλ το Sun σε μια δεκάλεπτη εκτέλεση. Έπος.

Deerhunter - iTunes Live From Soho

2011-04-05T16:52:00.001+03:00

Από όλους τους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει αυτό το διάστημα επέλεξα να γράψω για το live ep των Deerhunter. Γιατί; Πολύ απλά γιατί η μπάντα του Cox είναι ότι καλύτερο κυκλοφορεί εκεί έξω (από τις νέες μπάντες μιλώντας πάντα). Αυτό που με συναρπάζει περισσότερο σ' αυτούς είναι το πως εξελίσσονται με τον χρόνο και με τους δίσκους τους αλλά κυρίως στις live εμφανίσεις τους. Είναι καταπληκτικό να βλέπεις μια μπάντα που γνώρισες πριν 4 χρόνια, να γίνεται καλύτερη χρόνο με τον χρόνο. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα στο live ep που κυκλοφόρησαν στα iTunes. Αντιλαμβάνεσαι το πόσο δεμένοι ακούγονται ενώ η μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια συνίσταται στα φωνητικά του Bradford Cox, ο οποίος γνωρίζει πλέον να την χρησιμοποιεί σε όλες τις πιθανές εκφάνσεις της. Γενικότερα απορρέει μια αυτοπεποίθηση από τις κάπως φοβισμένες εμφανίσεις του τα πρώτα χρόνια της μπάντας.

Αυτό επίσης που είναι καταπληκτικό με τους Deerhunter είναι πως στα live τους βγάζουν όλες τις πιθανές επιρροές που έχουν. Ας πούμε στο Don't Cry δεν γίνεται να μην διαπιστώσεις μια Pavement αισθητική στις κιθάρες, ενώ στο Helicopter το dream pop στοιχείο είναι πιο εμφανές από την στούντιο εκδοχή του κομματιού. Για το Desire Lines δεν χρειάζεται να σχολιάσω τίποτα, αφού παραμένει μέσα στα 4,5 καλύτερα κομμάτια του 2010, και φαίνεται η δυναμική αυτής της μπάντας με τον Bradford να αναλαμβάνει ρόλο main guitarist και τον Lockett να παίρνει θέση στα φωνητικά και την ρυθμική κιθάρα.

Σπουδαίο επίσης για ένα οποιοδήποτε συγκρότημα είναι να μην μένει στάσιμο με τα κομμάτια που έχει γράψει. Οι Deerhunter το κάνουν και αυτό. Ψάχνουν τρόπους να εξελίσσουν συνέχεια τα κομμάτια τους ώστε live να είναι πολύ καλύτερα. Για παράδειγμα το Rainwater Cassette Exchange. Δείτε στο παρακάτω (επικό) live της μπάντας από το Noise Pop του 2009 πως παίζουν το εν λόγω κομμάτι. (Το τρίτο κομμάτι είναι, στα 12 λεπτά) Και μετά ακούστε την τωρινή εκδοχή του κομματιού στο live ep. Με λίγα λόγια, μετέτρεψαν ένα ψιλομέτριο κομμάτι σε ένα από τα καλύτερα του σετ τους.

Υπέροχοι πραγματικά. Αυτή η μπάντα κάθε φορά με οποιαδήποτε κυκλοφορία της με βάζει στον άβολο ρόλο να την εκθειάζω όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Αν μέτραγε αυτό το EP σαν κανονικό άλμπουμ σίγουρα θα το έβαζα στο νούμερο 1 στο τέλος της χρονιάς. Απλά η καλύτερη μπάντα εκεί έξω. Enough said.

και καλά

2011-03-15T19:01:00.000+02:00

Υπόσχομαι πως θ' αρχίσω να ξαναγράφω σύντομα, αν και η αγορά σκληρού δίσκου και οι άπειρες σειρές μπαίνουν εμπόδιο σ'αυτό. Όπως και να χει θα προσπαθήσω από δω και πέρα να γράφω πιο συστηματικά και όχι ανά μήνα. Σε άλλα νέα οι Wire γάμησαν τα πάντα την Κυριακή. Τεράστια μπάντα. Αυτά για την ώρα. Cheers.

mutant

2011-02-17T02:18:00.000+02:00

Νέα Wavves. Είναι καλά. Αγαπάμε. Enjoy.

Wavves - MUTANT by The Up-Turn

Wavves - TV Luv Song by serpentinepadd

Com Truise - Cyanide Sisters EP (reissue)

2011-02-13T16:39:00.001+02:00

Απλά και απέρριτα. Αυτό είναι το δεύτερο καλύτερο άλμπουμ που έχω ακούσει μέχρι στιγμής φέτος, μετά το ντεμπούτο του James Blake. (Βασικά το EP βγήκε πέρσι αλλά ξανακυκλοφόρησε φέτος μαζί με 4 bonus κομμάτια.) Το Cyanide Sisters το ακούω συνέχεια τις τελευταίες τρεις βδομάδες μετά από προτροπή αυτού του τύπου και μάλλον πρόκειται για τον καλύτερο chillwave δίσκο που έχω ακούσει, καλύτερο ίσως και από το αγαπημένο μου Psychic Chasms. O Seth Haley (aka Tom Cruise) μεγάλος νοσταλγός των 80's μπερδεύει καταπληκτικά τα συνθια και την ηλεκτρονική φανκ αυτής της δεκαετίας, με την IDM φέρνοντας στο μυαλό πολλές φορές τους Boards of Canada με τις uptempo στιγμές. Αυτό που λατρεύω περισσότερο σ'αυτό τον δίσκο είναι αυτή η "άρρωστη", ψυχεδελική ατμόσφαιρα. Σαν να περιβάλλεσαι από ένα αόρατο, νεφελώδες τοίχος, το οποίο ξέρεις ότι βρίσκεται εκεί αλλά δεν μπορείς να ακουμπήσεις. Τρομακτικό και συναρπαστικό συναίσθημα ταυτόχρονα. Αν το LSD ήταν μουσική κάπως έτσι θα ήταν. Το απόλυτο τριπάρισμα χωρίς ναρκωτικά και ουσίες. Επικό.

Com Truise - Norkuy by serpentinepadd

Beach Fossils - What A Pleasure EP

2011-02-11T22:01:00.001+02:00

Ένα από τα πολύ αρνητικά του ίντερνετ είναι η δυνατότητα να κατεβάζεις άλμπουμς μήνες πριν την επίσημη κυκλοφορία τους, με αποτέλεσμα να ακούς καλοκαιρινούς δίσκους μέσα στον χειμώνα. Θα μου πεις βέβαια, ρε αδερφέ τι το κατεβάζεις τότε, και θα χεις και δίκιο. Αλλά τι να κάνεις και συ ο music nerd, να περιμένεις μέχρι τον Μάη για να ακούσεις το νέο Beach Fossils? Όχι φυσικά. Έχεις και ένα στάτους εκεί έξω στα σόσιαλ νέτγορκς (σ'αυτά μόνο γιατί στην κανονική ζωή κανείς δεν σε ξέρει και δεν ενδιαφέρεται). Το νέο EP τους λοιπόν είναι καλύτερο από το περσινό τους ντεμπούτο. Χωρίς να έχουν διαφοροποιήσει πολύ τον ήχο τους τα κομμάτια τους ακούγονται πιο δεμένα. Ίσως επειδή είναι απλά καλύτερα από το ομώνυμό τους. Εμένα βέβαια όπως έχω ξαναγράψει πέρα από τις υπόλοιπες surf μπάντες μου θυμίζουν και τους Felt. Σ' αυτό το EP ειδικότερα έχουν και μια 80's αισθητική, τουλάχιστον στο μπάσο και στα τύμπανα που τους πηγαίνει πολύ. Εξαιρετικό λοιπόν το EP, αλλά τι να το κάνεις που είναι αρχές Φεβρουαρίου και έχει ακόμα κρύο. Δώσε παραλίες και βόλτες και θα ήταν το τέλειο soundtrack.

Beach Fossils-Face It by serpentinepadd

Dirty Beaches - Badlands

2011-02-11T12:56:00.001+02:00

Τον πρώτο καλό δίσκο για φέτος, τον άκουσα τις πρώτες μέρες του 11. Ο λόγος για τον οποίο δεν έγραφα ήταν καθαρά pure boredom. Ο τύπος με το εξωτικό όνομα Alex Zhang Hungtai είναι πίσω από τoυς Dirty Beaches και έχει καταγωγή από το Tαϊβάν ενώ τώρα έχει εγκατασταθεί κάπου στον Καναδά. ~~Οι τελευταίες πληροφορίες κάνουν λόγο για το Βανκούβερ πάντως~~. Όπως πολλοί έχουν γράψει εύστοχα, το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς αυτόν τον δίσκο είναι οι Suicide και ο Alan Vega. Πέρα από αυτό, τα περισσότερα κομμάτια θυμίζουν τα rhythm and blues των 60's ενώ τα φωνητικά του είναι κάτι μεταξύ Elvis και Lee Hazlewood. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό του δίσκου είναι το κλειστοφοβικό περιβάλλον καθώς και ο θόρυβος που περιβάλλει τα περισσότερα κομμάτια. Το Α Hundred Highways για παράδειγμα ξεκινάει με μια πολύ κλασική 60's μελωδία και στην πορεία εξελίσσεται σε ένα καταιγισμό επικού θορύβου. Η καλύτερη στιγμή πάντως του δίσκου, είναι το Lord Knows Best τo οποίο χρησιμοποιεί ένα sample της Françoise Hardy και θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως πρόκειται για μια εναλλακτική μπαλάντα. Καταπληκτικό κομμάτι το οποίο έχω λιώσει από την αρχή της χρονιάς. Τα δύο κομμάτια που κλείνουν τον δίσκο κινούνται σε ένα ambient ηχοτοπίο το οποίο όμως λειτουργούν αρκετά ομοιόμορφα με το υπόλοιπο άλμπουμ. Το Badlands είναι ένας εξαιρετικά εσωστρεφής δίσκος, που δύσκολα θα μοιραστείς με κάποιον. Δεν ενδείκνυται για όλες τις ώρες, αντιθέτως μόνο για πολύ συγκεκριμένες στιγμές. Αλλά πάντα αυτοί οι δίσκοι δεν έχουν την μεγαλύτερη αξία?

Dirty Beaches - Lord Knows Best by thesubs-blog

pains vs pumpkins

2011-02-10T16:19:00.001+02:00

To Belong είναι το νέο κομμάτι που έβγαλαν οι Pains από το ομώνυμο άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει στις 29 Μαρτίου. Το κομμάτι λοιπόν, θυμίζει τρομακτικά πολύ τους Smashing Pumpkins στο πιο ποπ τους, γεγονός που οφείλεται κυρίως στους παραγωγούς Flood και Αlan Moulder οι οποίοι ευθύνονται για τα λατρεμένα Siamese Dreams και Mellon Collie. Όπως και να χει πρόκειται για ακόμα ένα υπέροχο κομμάτι των Pains, το οποίο βέβαια υπήρξε η αφορμή ώστε να ακούσω μετά από πάρα πολύ καιρό το υπερεπικό Gish. Βασικά σκεφτόμουν ότι αν ο Corgan δεν το είχε βιάσει τόσο πολύ με τα σόλο θα έφτανε το επίπεδο του Siamese Dreams. Ναι σοβαρά. Μεγάλη πάντα οι Pumpkins και θα μου θυμίζουν πάντα την εφηβεία μου. Αγάπη μόνο.

no joy no summer

2011-02-10T15:09:00.001+02:00

still 2010

2011-02-10T14:57:00.002+02:00

Υπό κανονικές συνθήκες θα ανέλυα τους λόγους για τους οποίους δεν έγραφα τόσο καιρό στο μπλογκ, αλλά ας είμαι ειλικρινής δεν νοιάζει πραγματικά κανέναν. Οπότε θα μπω κατευθείαν στο θέμα. Τον τελευταίο μήνα έχω ακούσει ένα σωρό δίσκους, αρκετοί από τους οποίους είναι πάρα πολύ καλοί. Αλλά για αρχή θα αναφερθώ σε δύο ~~ακόμα~~ κυκλοφορίες του 2010 που δεν πήρα χαμπάρι και λιώνω ακόμα και σήμερα.

Perfume Genius - Learning

O Mike Hadreas (aka Perfume Ginus) είναι ένας ευαίσθητος τύπος που σε όλες τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο ιντερνετ εμφανίζεται γυμνός. Τουλάχιστον από την μέση και πάνω. Μόνο του όπλο είναι το πιάνο και η φωνή του. Και η κατάθλιψή του προφανώς. Για την ακρίβεια αυτός ο τύπος είναι ότι πιο κοντινό έχω ακούσει στον Elliott Smith, και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Με στίχους όπως "he made me a tape of joy division, he told me there was part of him missing ,when I was 16, he jumped off a building" δεν θα μπορούσε παρά να μην πάρει μια θέση στην καρδιά μου. Όλος ο δίσκος κινείται στο ίδιο συναισθηματικό μοτίβο, με κορυφή τα τρία εναρκτήρια κομμάτια τα οποία είναι απλά υπέροχα. Αν όλο το άλμπουμ ήταν στο ίδιο επίπεδο θα μιλάγαμε για αριστούργημα. Αλλά όπως και να χει είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ στο οποίο ο τύπος ξεγυμνώνει τον εαυτό του και μας τον προσφέρει στο πιάτο. Ότι δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι το κάνει αυτός. Και αυτό έχει μεγάλη αξία.

No Joy - Ghost Blonde

Oι No Joy είναι άλλη μια μπάντα από την δυτική ακτή που κυκλοφορεί δίσκους στην Mexican Summer (Wavves, Best Coast) και παίζει shoegaze. Αυτό που τους ξεχωρίζει είναι δύο πράγματα. Πρώτον αποτελούνται από δύο τύπισσες, οι οποίες άμα κρίνω από τις φωτογραφίες είναι αρκετά σέξυ. Το δεύτερο είναι ότι κυκλοφόρησαν το καλύτερο άλμπουμ σ' αυτό το είδος τα τελευταία 2 χρόνια. Στο μυαλό μου τον ήχο τους τον έχω κάπως σαν τους My Bloody Valentine να παίζουν βάναυσο ξύλο με τους Sonic Youth σε μια παραλία. Ναι ακριβώς έτσι. Σε μια εποχή που οι μισές indie μπάντες ξεκινάνε με αυτές τις επιρροές και καταλήγουν να γράφουν βαρετούς δίσκους, αυτές οι τύπισσες κυκλοφόρησαν ένα συναρπαστικό δίσκο που δεν βαριέμαι ούτε στιγμή να ακούω. Κατεβάστε λέμε. Επικό άλμπουμ.

James Blake

2011-01-18T17:21:00.002+02:00

Πέρα από το γεγονός ότι ο τύπος είναι 21 χρονών σκατό, γεγονός που από μόνο του είναι αρκετό για να σε πιάσει κατάθλιψη καταριώντας την ανούσια ζωή σου και την αταλαντοσύνη σου, διαψεύδει τους πάντες που αναφερόντουσαν σ' αυτόν ως το νέο μεγάλο όνομα στο χώρο της dubstep. Πολύ απλά γιατί αυτό που παίζει δεν έχει καμία σχέση με dubstep. Προφανώς τα περσινά του υπέροχα eps ήταν μέσα στα όρια του dubstep, αλλά ο ήχος στο ντεμπούτο του άλμπουμ είναι κάτι διαφορετικό. Κάπου είχα διαβάσει, πολύ εύστοχα, πως είναι Soul από το μέλλον. Ναι, κάπως έτσι θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει την μουσική του.

Πρώτη μεγάλη διαφοροποίηση σε σχέση με τα Eps, είναι φυσικά το γεγονός ότι τραγουδάει σε όλα τα κομμάτια του δίσκου. Τα φωνητικά του είναι αρκετά επηρεασμένα από τον Bon Iver όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος σε συνέντευξή του, αλλά και από την Soul. Η μουσική του τελείως απογυμνωμένη είναι ο ορισμός του μίνιμαλ με ορισμένα πλήκτρα και basslines. Στο μυαλό μου φέρνει σε κάποια σημεία την μουσική του Flylo αλλά και το Kid a ή αν θέλετε ακόμα και το Medulla της Bjork. Το τεράστιο επίτευγμα του Βlake είναι πως ενώ ανήκει στον ευρύτερο χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής κυκλοφορεί έναν δίσκο που η μουσική αυτή καθ' αυτή παίζει ελάχιστο ρόλο. Θα μπορούσε κάλλιστα να ειναι a cappella και να μην χανει καθόλου σε ποιότητα. Γιατί σημασία έχει το συναισθηματικό κομμάτι στο οποίο ο ίδος έχει δώσει βάρος και εν τέλει επικρατεί κατά κράτος. Πάντα πίστευα πως αυτό το είδος δεν πρόκειται ποτέ να καλύψει την συναισθηματική διάσταση που μπορεί να προσφέρει ένας τύπος με μια κιθάρα ή με ένα πιάνο. Αλλά με αυτόν τον δίσκο αρχίζω να αναθεωρώ τελείως αυτή την άποψη. Κάθε φορά που ακούω το υπέροχο Wilhelms Scream στο σημείο που τραγουδάει "I'm falling, falling, falling" φαντάζομαι τον εαυτό μου να πέφτει σε μια τεράστια τρύπα σε αργή κίνηση. Χωρίς σωτηρία, χωρίς φωτεινή χαραμάδρα. Ζω για την στιγμή που πέφτω και δεν ενδιαφέρομαι να ξανασηκωθώ. Με έναν μοναδικά καθαρτικό τρόπο. Στο Limit To Your Love απογειώνει το ήδη καταπληκτικό κομμάτι της Feist καλύτερα απ' όσο θα μπορούσαν να το κάνουν και οι Massive Attack, ενώ το To Care (Like You) ειναι μάλλον η καλύτερη στιγμή του δίσκου. Ένα συναισθηματικό μανιφέστο που δείχνει πως θα έπρεπε κανονικά να παίζεται αυτή η μουσική.

Πλέον όταν θα ψάχνουμε να βρούμε έναν δίσκο για να ταυτιστούμε συναισθηματικά θα απευθυνόμαστε σε αυτό το αριστούργημα του James Blake. Με τον ίδιο τρόπο που το κάναμε 20 χρόνια πριν με το Dummy ή με το Blue Lines. Αυτός ο δίσκος είναι το μέλλον. Και προφανώς ο πρώτος τεράστιος δίσκος για το 2011. Ίσως και της δεκαετίας.

needle in the hay

2011-01-08T18:20:00.000+02:00

Θα μπορούσα να κάτσω να γράψω για τις τελευταίες 15 μέρες αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρω ακριβώς τι θέλω να πω. Μακράν η πιο γλυκόπικρη περίοδος που θυμάμαι τα τελευταία χρόνια. Αλλά όπως συμβαίνει πάντα το αποτέλεσμα έχει αρνητικό πρόσημο. Νομίζω ότι τελικά κατέληξα. Αγαπώ το παρελθόν και φοβάμαι το μέλλον. Το παρόν είναι μάλλον αδιάφορο.

αγάπη

2010-12-25T12:27:00.001+02:00

Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Να περάσετε τις γιορτές με τους αγαπημένους σας ανθρώπους.

Beach House - I Do Not Care For The Winter Sun by vinylandvodka

Beach House - White Moon (Itunes Session) by subpop

best songs of 2010

2010-12-23T15:46:00.003+02:00

20. Zola Jesus - Night
19. Joanna Newsom - Good Intentions Paving Company
18. Surfer Blood - Swim
17. Twin Sister - All Around and Away We Go
16. Harlem - Gay Human Bones
15. Kendal Johansson - Blue Moon
14. Kanye West - Runaway
13. Deerhunter - Desire Lines
12. Tennis - Marathon
11. Robyn - Dancing On My Own

10. Arcade Fire - Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)
9. HEALTH - USA Boys
8. Crystal Castles (feat Robert Smith) - Not In Love
7. Beach House - 10 Mile Stereo
6. oOoOO - Burnout Eyess

5. Best Coast - When I'm With You
4. Keep Shelly In Athens - Running Out Of You
3. Four Tet - Love Cry
2. James Blake - CMYK

1. Caribou - Odessa

blogovision

2010-12-22T21:41:00.003+02:00

Εχθές και οριστικά έφτασε στο τέλος η μπλογκοβίζιον με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων στο πάρτυ που διοργανώθηκε. Οι μεγάλοι νικητές ήταν οι Arcade Fire με μικρή απόσταση από τους National που για κάποιο περίεργο καιαδιανόητο λόγο βρέθηκαν στην δεύτερη θέση. Πολύ κοντά δικαίως και ο Caribou ενώ οι λατρεμένοι Beach House πλασαρίστηκαν στην τέταρτη θέση. Εδώ μπορείτε να δείτε αναλυτικά την τελική κατάταξη, ενώ από κάτω είναι η δική μου εικοσάδα συγκεντρωμένη. Βέβαια όπως γίνεται κάθε χρόνο, θα άλλαζα περίπου 5 με 7 άλμπουμς αν την έφτιαχνα τώρα. Σίγουρα θα έβαζα μέσα στην τελική λίστα μου μετά από πολλές ακροάσεις τις τελευταίες βδομάδες τον Twin Shadow (και πολύ ψηλά στη δεκάδα μάλιστα), τον Brian Eno, τους Besnard Lakes, την Anika, τον Forest Swords και τους Twin Sister. Τι να κάνεις όμως, ποτέ δεν έχεις αρκετό χρόνο να ακούσεις όλους τους δίσκους που θέλεις, αρκετές φορές για να βγάλεις άποψη. Άντε και του χρόνου καλά να είμαστε.

1) Βeach House - Teen Dream (Sub Pop)
2) Arcade Fire - The Suburbs (Merge)
3) Flying Lotus - Cosmogramma (Warp)
4) Deerhunter - Halcyon Digest (4AD)
5) Pantha Du Prince - Black Noise (Rough Trade)
6) Four Tet - There Is Love In You (Domino)
7) No Age - Everything In Between (Sub Pop)
8) Crystal Castles - Crystal Castles II (Fiction / Last Gang / Universal Motown)
9) Kanye West- My Beautiful Dark Twisted Fantasy (Def Jam / Roc-A-Fella)
10) Caribou - Swim (Merge)
11) Women - Public Strain (Jagjaguwar)
12) Wavves - King of the Beach (Fat Possum)
13) Lower Dens - Twin-Hand Movement (Gnomonsong)
14) Joanna Newsom - Have One On Me (Drag City)
15) Best Coast - Crazy For You (Mexican Summer)
16) Sufjan Stevens - The Age of Adz (Asthmatic Kitty)
17) Harlem - Hippies (Matador)
18) Sleigh Bells - Treats (N.E.E.T / Mom & Pop)
19) Owen Pallett - Heartland (Domino)
20) Surfer Blood - Astro Coast (Kanine)

1.

2010-12-20T03:17:00.001+02:00

Beach House - Teen Dream (Sub Pop)

Το Teen Dream το άκουσα ακριβώς πριν ένα χρόνο. Το περιμένα όσο τίποτα μετά το λατρεμένο Devotion, και η τουϊτερική προπαγάνδα του Edward Droste περί μοναδικού αριστουργήματος κάθε άλλο παρά βοηθούσε. Στην αρχή λάτρεψα τα τρία εκπληκτικά εναρκήρια κομμάτια αλλά κάπου προς στο τέλος χανόμουν. Αλλά όπως συμβαίνει με όλα τα κλασικά άλμπουμς, με κάθε ακρόαση ανακάλυπτα και ένα νέο αγαπημένο κομμάτι. Για την ακρίβεια έφτασα σε σημείο να πιστεύω πως το Norway ειναι το χειρότερο κομμάτι του δίσκου. Αναμφισβήτητα το πιο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ, αφού και το Devotion παρά τα τρία, τέσσερα αριστουργηματικά κομμάτια χάνει κάπως στο σύνολο.

Το Teen Dream είναι το πιο συναισθηματικό άλμπουμ που έχει γραφτεί ποτέ. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό αυτό αλλά πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται ένας άνθρωπος να ακούσει αυτό τον τον κυκέωνα συναισθημάτων και να μην νιώσει τίποτα. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι μόνο εμένα μπορούν να με επηρεάζουν με αυτόν τον τρόπο. Όταν η Lengrand τραγουδάει νιώθω την ψυχή μου ανοίγει στα δύο και να αιωρούμαι στον αέρα ανάμεσα σε νότες και σύννεφα. Νιώθω να μου ξεριζώνει την καρδιά και να μου την δίνει στο χέρι. Δεν μπορώ να τους αντισταθώ με τίποτα. Σε εκείνη βασικά. Ώρες ώρες πιστεύω ότι οι Beach House είναι άγγελοι, που έχουν σταλεί για να χαρίσουν απλόχερα συναισθήματα που οι άνθρωποι φαίνεται να ξεχνούν μέρα με την μέρα. Οι Beach House είναι αγάπη. Αγνή, ανειδιοτελής και αμόλυντη από τους πάντες και τα πάντα. Το Teen Dream είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά τους όχι απλά στην μουσική αλλά γενικότερα στον κόσμο. Και τους ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για αυτό.

2.

2010-12-19T16:31:00.006+02:00

Arcade Fire - The Suburbs (Merge)

Εδώ και δύο μήνες που μπήκαμε σιγά σιγά σε διαδικασία μπλογκοβίζιον, βασανιζόμουν για την πρωτιά. Μέχρι και την προηγούμενη βδομάδα, δεν είχα αποφασίσει ακόμα. Τελικά οι Arcade Fire έχασαν την πρώτη θέση στο νήμα, για όλους τους υποκειμενικούς λόγους του κόσμου. Άδικο ίσως. Η μόνη ίσως μπάντα εν έτει 2010 που μπορεί να υποστηρίξει από την αρχή μέχρι το τέλος την ιδέα ενός concept άλμπουμ. Kαι όχι μόνο την υποστηρίζει αλλά κυκλοφορεί και ένα αριστούργημα, καλύτερο ακόμα και από το λατρεμένο Neon Bible. Για μένα το Suburbs είναι το καλοκαίρι του 2010 περισσότερο και από τους κλασικούς καλοκαιρινούς surf δίσκους, γιατί στην ουσία το δικό μου καλοκαίρι δεν είχε καμία σχέση με παραλίες και ανεμελιά. Με αυτό το άλμπουμ γεμίζουν στάδια, πουλάνε την πρώτη εβδομάδα περισσότερα αντίτυπα στην Αμερική από οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη, και είναι έτοιμοι να κερδίσουν grammies. Ε, μην τα ξαναλέμε. Το αξίζουν γιατί ειναι η μεγαλύτερη μπάντα της γενιάς μας.

3.

2010-12-18T20:42:00.000+02:00

Flying Lotus- Cosmogramma (Warp)

Φάνταζε δύσκολο να βγάλει κάτι ισάξιο του αριστουργηματικού Los Angeles αλλά τελικά αποδείχτηκε κάπως πιο εύκολη υπόθεση. Ο Steven Ellison αριστοτεχνικά δένει χιπ χοπ beats, warp μπλιμπλίκια, jazz ρυθμούς, ορχηστρικά περάσματα με αποτέλεσμα να κυκλοφορεί τον πιο συναρπαστικό ηλεκτρονικό δίσκο της χρονιάς. Με την γνήσια στάμπα του κλασικού να αιωρείται από την αρχή μέχρι το τέλος, οι καλές στιγμές είναι αδιανόητο να καταγραφούν στην ολότητά τους. Η συνεργασία με τον Τhom Yorke έχει ως αποτέλεσμα ένα καταπληκτικό κομμάτι που όμως, όπως συνέβη και στο Black Noise με τον Panda Bear, δεν είναι η καλύτερη στιγμή του δίσκου. Αυτό αν μην τι άλλο δείχνει το επίπεδο του δίσκου. Αν είναι να ακούσετε ένα μόνο ηλεκτρονικό άλμπουμ το 2010 ε, ας είναι το Cosmogramma.

(Και αν δεν μπείτε καν στην διαδικασία να το ακούσετε, δείτε απλά το παραπάνω επικό βιντεοκλιπ. Μακράν από τα καλύτερα που έχω δει)

4.

2010-12-18T20:21:00.004+02:00

Deerhunter- Halcyon Digest (4AD)

Κάποιος που με ξέρει καλά, μαλλόν θα απορήσει που έβαλα τόσο "χαμηλά" τους αγαπημένους μου Deerhunter. H αλήθεια είναι, ότι μουσικά το Halcyon Digest είναι ίσως το αρτιότερο άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής αλλά προσωπικά πιστεύω ότι χάνει σε συναίσθημα σε σχέση με τα λατρεμένα Cryptograms και Microcastle. Όπως και να 'χει όμως, ο Bradford Cox και η παρέα του (μην υποτιμάτε τον Locket Pundt που μας χαρίζει το υπέροχο Desire Lines) μας αποδεικνύουν για ακόμη μια φορά ότι βρίσκονται στην αφρόκρεμα της indie μουσικής, κυκλοφορώντας μόνο δισκάρες. Λες να βρήκαμε τους νέους Spoon?

5.

2010-12-16T16:58:00.001+02:00

Pantha Du Prince- Black Noise (Rough Trade)

Ο πιο προσωπικός δίσκος του 2010. Μουσική που δεν μπορείς να την μοιραστείς με κανέναν άλλο. Μουσική κατάλληλη για τις 4, 5 τα ξημερώματα. Υπήρχαν βράδια που δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν άκουγα το υπέροχο Abglanz. H να γυρίζω με λεωφορείο αργά το βράδυ μετά από πολύ αλκοολ και να παίζει στα ακουστικά το Es Schneit και να συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν έχει σημασία. Παρά μόνο εσύ. Όπως είχε πει και αυτός ο τύπος, ακούς techno σπίτι και indie έξω. Μεγάλη αλήθεια. Το Black Noise είναι το άλμπουμ που έχω συνδέσει με τις πιο μοναχικές μου στιγμές μέσα στο 2010. Και ήταν πολλές αυτές.

6.

2010-12-15T13:04:00.003+02:00

Four Tet- There Is Love In You (Domino)

Ο Άγγλος Kieran Hebden αφήνει στην άκρη για λίγο την folktronica που μας είχε συστήσει την προηγούμενη δεκαετία (με το αριστουργηματικό και αρκετά υποτιμημένο Rounds) και ασχολείται περισσότερο με τα beats και την electronica εν γένει. Η παρέα με τον συμμαθητή του Will Bevan (λέγε με και Burial αν γουστάρεις) μόνο καλό του κάνει, δημιουργώντας έναν μεγάλο δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος. Για το επικό Love Cry τι να πω? Δεν γίνεται να μην ειναι τόσο ψηλά το άλμπουμ που έχει στην track list του αυτό το κομμάτι. Απλά. Σεβασμός.

7.

2010-12-14T17:15:00.001+02:00

No Age- Everything In Between (Sub Pop)

Ξυπνάω το πρωί, ντύνομαι, βάζω τα ακουστικά μου, παίρνω το skate μου και επιλέγω τον δρόμο παραλιακά. Eίναι ωραία να βλέπεις τις ακτές της Καλιφόρνια αυτή την ώρα. Φτάνω στο σχολείο, ανοίγω το νουλάπι μου με τις φωτογραφίες των Dinosaur Jr. και των Sonic Youth βάζω το skate μέσα και παίρνω τα βιβλία για την πρώτη ώρα. Έχω ιστορία αλλά δεν δίνω και πολύ σημασία. Γράφω τους στίχους του Life Prowler στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και σκέφτομαι πως θα είναι live το Shed and Transcend. Το μυαλό μου είναι ακόμα στο νέο άλμπουμ των No Age. Βlame me.

Neil Hannon

2010-12-14T16:26:00.001+02:00

Δεν έχω λόγια για αυτήν την συναυλία. Για αυτό το κονσέρτο καλύτερα. Πραγματικά άφωνος. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Από το δεύτερο κομμάτι είχα συγκινηθεί και αν δεν υπήρχαν οι αμπούλες φλεγματικού χιούμορ του Ιρλανδού δεν θα γλύτωνα τα δάκρυα. O τύπος ήταν ο ορισμός του περφόρμερ. Μόνος του γέμιζε όλη την σκηνή με χαρακτηριστική ευκολία. Πότε στο πιάνο, πότε στην κιθάρα καθήλωνε το κοινό που σε κάθε ευκαιρία ανταποκρινόταν στο κάλεσμά του και του δείχνε με κάθε τρόπο την αγάπη του. Είναι μερικά live που έχουν την ιδανική ατμόσφαιρα και μερικά που δεν τα έχουν. Ε, αυτή ήταν μια από κεινες που το κλίμα είναι καταπληκτικό. Ζεστό. Φιλικό. Χαμόγελα από το πρώτο λεπτό μέχρι τις 23:40 που πήρε την πίπα του, την τσαντούλα του, το καπελάκι του, μας ευχαρίστησε για αυτή την βραδιά και μας έδωσε ραντεβού για την επόμενη χρονιά. Για δύο ώρες όλοι μας θα θέλαμε να ήμασταν ο Νιλ Χάνον. Ίσως και περισσότερες. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη στιγμή για να γίνει αυτό το live. Αν χιόνιζε κιόλας, καθώς βγαίναμε από το Gagarin θα ήταν το ιδανικό. Ίσως ότι καλύτερο είδα φέτος. Τι να πω. Μπορεί να φταίγε και η παρέα.

8.

2010-12-13T20:27:00.000+02:00

Crystal Castles- Crystal Castles (Fiction / Last Gang / Universal Motown)

Το αντικομφορμιστικό δίδυμο από τον Καναδά δεν καταδέχεται κανέναν και συνεχίζει να ασελγεί στα αυτιά μας. Μόνο που αυτή την φορά απόφασισαν να γράψουν κανονικά κομμάτια με μελωδίες και τα ρέστα, σε σχέση με τον θόρυβο του ντεμπούτου τους. Οι τύποι πήραν ενα άγνωστο κομμάτι από τους Platinum Blonde και το μετέτρεψαν σε dance ύμνο (Not In Love), έγραψαν ένα από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της χρονιάς (Celestica), ενώ με το γκροτέσκο Baptism προσπαθούν να σου καταστρέψουν τα αυτιά αλλά παράλληλα να σε κάνουν να χορέψεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Όπως έλεγε και η She-Ra: "Crystal Castles, the source of all power". Δεν φανταζόταν ούτε η ίδια πόσο δίκιο είχε.

9.

2010-12-12T15:08:00.000+02:00

Kanye West- My Beautiful Dark Twisted Fantasy (Def Jam / Roc-A-Fella)

Οι περισσότεροι στάθηκαν στις διθυραμβικές κριτικές που έλαβε, και όχι σε αυτό καθ' αυτό το άλμπουμ. Δικό τους πρόβλημα. Ο Κanye παραληρούσε στο twitter λίγο πριν την κυκλοφορία του, γιατί προφανώς γνώριζε τι αριστούργημα έγραψε. Σαν μικρό παιδί που κατάφερε να κάνει ποδήλατο για πρώτη φορά, μόνο που στην περίπτωση του πρόκειται για το μεγαλύτερο επίτευγμα της mainstream μουσικής των τελευταίων χρόνων (μετά το Late Registration που, ω τι έκπληξη, και αυτό δικό του ήταν). Μερικά από τα καλύτερα κομμάτια που γράφτηκαν για μαζικό κοινό θα τα βρείτε συγκεντρωμένα εδώ. Η προσωπική του απάντηση στους απανταχούς haters αυτού του κόσμου. Μετανοείτε.

10.

2010-12-11T16:28:00.003+02:00

Caribou- Swim (Merge)

O Dan Sneith με κάθε του δίσκο έκανε πάντα το κάτι παραπάνω. Από την kraut του All in Flames, στην ψυχεδελική ποπ του Milk of Human Kindness και του Andorra. Το 2010 λοιπόν αποφάσισε να ασχοληθεί με τα μπλιμπλίκια και να κυκλοφορήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς με χαρακτηριστική ευκολία. Αν οι Flaming Lips αποφάσιζαν να ασχοληθούν με την ηλεκτρονική μουσική, μάλλον κάπως έτσι θα ακούγονταν. Το single της χρονιάς είναι σε αυτόν τον δίσκο, το οποίο δεν είναι άλλο φυσικά από το Odessa, και θα το θυμόμαστε στο μέλλον ως το κομμάτι που χορεύαμε σαν να μην υπάρχει αύριο μέσα στα "χρόνια της κρίσης" και του ΔΝΤ. Λατρέψτε το άφοβα.

11.

2010-12-10T17:23:00.001+02:00

Women- Public Strain (Jagjaguwar)

Γιατί κινούνται με χαρακτηριστική ευκολία ανάμεσα στους Beach Boys και στους Sonic Youth, με τα καταπληκτικά γυρίσματα και τις αρμονίες, οι οποίες καμουφλάρονται με έναν εθιστικό θόρυβο. Γιατί είναι μακράν το πιο ολοκληρωμένο κιθαριστικό άλμπουμ του 2010. Γιατί το Eyesore είναι μεγάλο κομμάτι. Γιατί αυτά τα εκπληκτικά φωνητικά μου θυμίζουν όσο τίποτα τον μεγάλο Brian Wilson. Ε, τι άλλο θέλετε?

Women- Eyesore

12.

2010-12-09T19:49:00.002+02:00

Wavves- King Of The Beach (Fat Possum)

Σε έναν δίκαιο κόσμο, θα ήσουν στο νούμερο ένα και στην δεύτερη θέση η Best Coast έτσι ώστε να δικαιωθεί η indie μυθολογία στην ολότητά της. Αλλά είμαστε ρεαλιστικοί, την χρονιά αυτή δεν θα μπορούσες Nathan να ήσουν πιο ψηλά. Αλλά όπως και να χει, αυτή ήταν η χρονιά σου. Ακόμη μια φορά, και χωρίς πολύ προσπάθεια. Ελπίζω να επιστρέψεις ξανά στο Πριμαβέρα για να αποκαταστήσεις κάποια πράγματα, και να λατρευτείς όπως σου αρμόζει. Σαν βασιλιάς.

13.

2010-12-08T14:11:00.003+02:00

Lower Dens- Twin-Hand Movement (Gnomonsong)

Η Jana Hunter είναι η άσχημη outsider τύπισσα που βλέπουμε στις ταινίες να κάθεται στο τελευταίο θρανίο και να ζωγραφίζει πράγματα ασυνάρτητα, που όμως στο δικό της σύμπαν βγάζουν νόημα. Στα σχισμένα, ξεβαμμένα σταράκια της είναι ζωγραφισμένοι οι Cocteau Twins ενώ τα βράδια συνδέει την κιθάρα της και παίζει μερικές νότες από το Pornography.

Η καινούργια μπάντα της θα μπορούσε να είναι η αρρενωπή πλευρά των Beach House, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Για την ακρίβεια είναι το ακριβώς αντίστροφο. Σαφώς πιο ωμό και με ελάχιστο λυρισμό. Δανείζεται βέβαια τα dreamy στοιχεία, και με τις απαραίτητες post punk αναφορές και τα κιθαριστικά reverbs θυμίζει περισσότερο τον ήχο των Deerhunter, που κάποιοι το είπαν και drone pop. Το Twin-Hand Movement περιέχει έντεκα ισάξια κομμάτια από τα οποία βέβαια ξεχωρίζει το εύθραστο Tea Lights. Ιδιοφυές.

Lower Dens- Tea Lights

14.

2010-12-07T17:08:00.001+02:00

Joanna Newsom- Have One On Me (Drag City)

Aγαπητή Joanna,
περιμέναμε 4 χρόνια υπομονετικά για νέο ύλικο και συ μας πέταξες στην μούρη ένα άλμπουμ αποτελούμενο από τρία μέρη, παραπάνω από 2 ώρες μουσική. Δεν ήμασταν έτοιμοι για αυτό. Η μεγαλομανία σου είναι τόσο μεγάλη ώστε ήθελες να ξεπεράσεις το επικό Ys, και κατά κάποιο τρόπο τα κατάφερες. Ειλικρινά σου γράφω όμως, πως με έχασες στην πορεία. Αν είχες μειώσει στο μισό το Have One On Me σίγουρα θα ήταν κάπου στην πεντάδα. Αλλά από την άλλη αν το κάνες αυτό, δεν θα ήσουν έσυ. Παραμένεις η αγαπημένη μου με χιλιομετρική διαφορά από την δεύτερη, ακόμα και αν όλοι βάλλουν εναντίον σου. Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το επικό ομώνυμο κομμάτι. Ειλικρινά υμέτερος..

Joanna Newsom- Have One On Me (track)

15.

2010-12-06T19:33:00.008+02:00

Best Coast- Crazy For You (Mexican Summer)

Γιατί η Cosentino μας υπενθύμισε την πεμπτουσία της μουσικής: Την απλότητα. Δύο, τρία ακόρντα και στίχοι για γκόμενους, χόρτο, παραλίες. Μόνο. Γιατί το When I'm With You είναι ο απόλυτος indie ύμνος της χρονιάς (και όχι μόνο). Γιατί έκανε λίγο πιο υποφερτό αυτό το απαίσιο καλοκαίρι (αυτή και το αγόρι της). Γιατί έχει τον Snacks. Γιατί κατά βάθος την φθονούμε αφού όλοι θα θέλαμε να είμαστε στην Καλιφόρνια και να ξεκινάγαμε μια μπάντα όπως έκανε και κείνη. Ρισπέκτ.

Best Coast- When I'm With You

υ.γ. Καλό είναι μέρα που είναι, να προσέχουμε λίγο τι γράφουμε. Να σκεφτόμαστε πριν γράψουμε καμιά μαλακία.

16.

2010-12-05T16:03:00.003+02:00

Sufjan Stevens- The Age of Adz (Asthmatic Kitty)

Ο Sufjan λοιπόν αποφάσισε να ασχοληθεί με τα μπλιμπλίκια και να καταλήξει να κυκλοφόρει ένα ιδιότυπο ορχηστρικό ηλεκτρονικό φολκ άλμπουμ.Την στροφή αυτή την περιμέναμε από πέρσυ με το επικό You Are The Blood στην συλλογή του Dark Was The Night. Δεν φτάνει φυσικά τα συναισθήματα του αριστουργηματικού Illinoise αλλά δεν παύει να ειναι ένα μοναδικό άλμπουμ που μόνο αυτός ο τύπος έχει την ικανότητα να γράψει. Για το καταπληκτικό μισό του Too Much, για το επικό 25λεπτο του Impossible Soul με τα autotunes, για το απίστευτο ομώνυμο κομμάτι. Και κυρίως γιατί από τότε που το πρωτοάκουσα συνοδεύει πάντα τα κυριακάτικα πρωινά μου όπως και το σημερινό.

17.

2010-12-04T14:45:00.004+02:00

Harlem- Hippies (Matador)

Αυτόν τον δίσκο θα τον κυκλοφορήσουν σε ένα χρόνο οι Acid Baby Jesus και θα εκσπερματώνει η μισή Αθήνα. Μέχρι τότε θα τα σπάμε με τα 16 pure garage anthems του Hippies που έδωσαν νόημα στις καλοκαιρινές μας βραδιές και όχι μόνο. Kαι ειδικότερα με το Gay Human Bones, που αποτελεί ένα από τα καλύτερα κιθαριστικά indie κομμάτια που ακούσαμε φέτος. Μας χάρισαν λίγο από την ανεμελιά τους δεν το λες και λίγο αυτό.

18.

2010-12-03T17:37:00.001+02:00

Sleigh Bells- Treats (N.E.E.T / Mom & Pop)

Κάτι μεταξύ Health και Crystal Castles με r'n'b beats, οι Sleigh Bells μας προσφέρουν το πιο πορωτικό άλμπουμ της χρονιάς. Το ντουέτο που μας συστήθηκε πέρσυ με το Ιnfinity Guitars έβγαλε ασπροπρόσωπους τους Νεοϋορκέζους χιπστερς που έπιναν νερό στο όνομα τους, και κυκλοφόρησαν το πιο θορυβώδες άλμπουμ που θα ακούσετε φέτος. Η μεγαλύτερη στιγμή του δίσκου είναι στο τέλος, με το ομώνυμο Treats το οποίο θα πρέπε να παίζεται σε όλα τα κλαμπς με προεδρικό διάταγμα. Pure bliss.

Sleigh Bells- Treats (track)

19.

2010-12-02T20:35:00.005+02:00

Owen Pallett- Heartland (Domino)

Λατρεύω τα Χριστούγεννα. Κρύο, λαμπιόνια, ταινίες disney, δώρα, στολισμένα δέντρα. Στιγμές τις οποίες έχω συνδέσει άρρηκτα με αυτή την εποχή του χρόνου. Απο φέτος θα είναι και το Heartland σ' αυτές τις αναφορές. Το μοναδικό άλμπουμ που σε κάθε ακρόασή του κατακλύζομαι από συναισθήματα παρεμφερή με αυτά των Χριστουγέννων. Και ειδικά αυτό το E is for Estranged. Από τα πιο συγκινητικά κομμάτια της χρονιάς δομημένο σε μια απλή αλλά οικεία μελωδία στο πιάνο θα μπορούσε να παίζει κάτω από την αγαπημένη σου σκηνή στο σινεμά. Ένα άλμπουμ που πίσω από τις πολύπλοκοες ενορχηστρώσεις έχει κυρίως καρδιά. Δεν ονομάστηκε τυχαία έτσι.

Owen Pallett- E is for Estranged

20.

2010-12-01T15:22:00.007+02:00

Surfer Blood-Astro Coast (Kanine)

Το πρώτο εξαιρετικό κιθαριστικό άλμπουμ της χρονιάς μας ήρθε από αυτά τα παιδάκια από την Φλόριντα, με την σφραγίδα των νονών Pavement, Βuilt to Spill και Guided by Voices, κατευθείαν από τα μέσα των 90's. Ο indie κιθαριστικός ύμνος της χρονιάς βρίσκεται σ'αυτον τον δίσκο και ακούει στο όνομα Swim. Βρωμάει Weezer τότε που ακόμα αυτοί έγραφαν κομμάτια σαν το Say It Ain't So.

best albums of 2010 (50-20)

2010-11-30T18:34:00.005+02:00

Αύριο ξεκινάει επιτέλους η blogovision που διοργανώνεται από το εκλεκτό μπλογκ του gone4sure, και σαν κλασικός ψυχαναγκαστικός τύπος που είμαι κατέγραψα τα 50 καλύτερα άλμπουμς εν όψει της ψηφοφορίας που ξεκινάει αύριο. Να πω σ'αυτό το σημείο πως η επιλογή των δίσκων έγινε μετά κόπων και βασάνων καθώς φέτος κυκλόφορησαν πάρα πολλοί εξαιρετικοί δίσκοι. Για την ιστορία να πω ότι έκοψα από την διαδικασία άλμπους όπως των Morning Benders, των These New Puritans, των Hot Chip, των Los Campesinos!, του Tallest Man on Earth, των Fang Islands, των Radio Dept. και πολλών πολλών άλλων. Ορίστε λοιπόν τα πρώτα 30 αγαπημένα μου άλμπουμς για το 2010. Ακολουθεί αύριο η κλασική διαδικασία ψηφοφορίας των 20 καλύτερων δίσκων της χρονίας.

50) Robyn-Body Talk Pt. 1 (Απενοχοποιημένη ποπ από την καλύτερη του είδους. Μερικά από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της χρονιάς θα τα βρείτε εδώ.)

49) Ariel's Pink Haunted Graffiti-Before Today (Το p4k προσπαθεί να μας πείσει ότι ειναι το καλύτερο του άλμπουμ αλλά η αλήθεια ειναι πάντα στην μέση. Εξαιρετική ψυχεδελική ποπ από τον τύπο που τείνει να επηρεάζει τους πάντες εν έτει 2010)

48) Holy Fuck-Latin (Kαλύτερο από το υπερεκτιμημένο LP, κομμάτια για να χορεύουν τα indie boys στο Key.)

47) Diamond Rings- Special Affections (Oι Cold Cave του 2010. Σίγουρα αν το άκουγα περισσότερο θα ήταν πολύ πιο ψηλά.)

46) Liars- Sisterworld (Άψογο άλμπουμ από τους μάστορες Liars. Το έφαγε η μαρμάγκα επειδή κυκλοφόρησε στις αρχές του 10. Την ταπεινή μου συγνώμη.)

45) Beach Fossils- S/T (Οι Felt της surf pop αναβίωσης, ωραία μίνιμαλ κομματάκια. Έχουν μέλλον)

44) Gorillaz- Plastic Beach (Σίγουρα το καλύτερό άλμπουμ του φοβερού project του Αlbarn. Το χα λιώσει μια περίοδο.)

43) Salem- King Night (Οι κύριοι εκφραστές της witch house που ξεχάστηκε εν μια νυκτί, μας παραδίδουν ένα θορυβώδες, dreamy r'n'b δίσκο για τις δύσκολες βραδινές ώρες.)

42) Tame Impala- Innerspeaker (Θα διαβάσετε διθυράμβους στις ανασκοπήσεις για τους ψυχεδελικούς απογόνους του Lennon αλλά οκ..Καλό άλμπουμ. Μέχρι εκεί. Το Desire Be, Desire Go ειναι άψογο κομμάτι)

41) Charlotte Gainsbourg- IRM (Άλλο ένα άλμπουμ που αδικήθηκε από τις πολύ καλές κυκλοφορίες της χρονιάς. Ο Beck βάζει το χεράκι του και φτιάχνει μαζί με την Charlotte έναν δίσκο που θα θέλε να είχε κυκλοφορήσει ο ίδιος.)

40) Μenomena- Mines (Indie ροκ παιγμένη από ρομπότς. Φοβερό άλμπουμ αλλά τελικά δεν φτάνει το προηγούμενό τους Friend and Foe)

39) Wolf Parade- Expo 86 (Oι αγαπημένοι μου Καναδοί κυκλοφορούν ακόμα ένα εξαιρετικό άλμπουμ χωρίς πολύ κόπο. Ακούστε απλά το καταπληκτικο Pobody's Nerfect. Από χθές μάλιστα θα συνεχίσει ο καθένας την πορεία του. Όπως γινόταν και πριν δηλαδή..)

38) Wild Nothing- Gemini (Oι τύποι που μοιάζουν με Pains στο πιο new wave τους. Αν είχαν περισσότερα κομμάτια σαν το Live in Dreams ή το Summer Holiday θα ήταν σίγουρα στην εικοσάδα.)

37) Belle and Sebastian- Belle and Sebastian Write About Love (Και ποιοί είναι καταλληλότεροι από τους B&S να γράψουν για την αγάπη? Το καλύτερό τους άλμπουμ μετά το Boy.)

36) Gil Scott-Heron- I'm New Here (Το πρώτο του άλμπουμ μετά από 16 χρόνια είναι ένα χαρμάνι από σκοτεινά beats, φολκ και blues. Το καλύτερο ηχητικό background για τα ποιήματά του.)

35) Τhe Besnard Lakes- The Besnard Lakes Are The Roaring Night (Η πλέον υποτιμημένη Καναδέζικη μπάντα κυκλοφορεί ένα εφάμιλλο σε αξία άλμπουμ με το Dark Horse. Ποιός άκουσε το Like The Ocean και δεν δάκρυσε?)

34) The Walkmen- Lisbon (Το αδίκησα πολλές φορές μέσα στην χρονιά αλλά πραγματικά είναι ένα ακόμα φοβερό άλμπουμ στην δισκογραφία τους. Το Αngela Surf City θα μπορούσε να είναι το νέο Rats.)

33) Local Natives- Gorilla Manor (Oι Fleet Foxes του 2010, αδικούνται από την γεμάτη εξαιρετικές κυκλοφορίες χρονιά. Πέρσυ μάλλον θα ήταν στην εικοσάδα εύκολα.)

32) Τhe Black Keys- Brothers (Όλοι πίνουν νερό στο όνομά τους και πιθανότατα θα τους δούμε πολύ ψηλά στην blogovision. Το I'm not the one είναι από τα πιο αληθινά κομμάτια που άκουσα φέτος.)

31) Spoon- Transference (Για τους αγαπημένους μου Spoon τι να πω? Δεν πρόκειται ποτέ να βγάλουν μέτριο δίσκο. Συνεχίζουν να είναι οι πιο άξιοι αντιπρόσωποι της indie ροκ και με κομμάτια όπως το I Saw The Light δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Γιατί τους άφησα εκτός εικοσάδας?)

30) Broken Social Scene- Forgiveness Rock Record (Συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν με το υπέροχο ομώνυμό τους. Οι τύποι πάνε με κάθε άλμπουμ τους ένα βήμα παραπέρα το indie ροκ.)

29) Zola Jesus- Stridulum II (Όταν ένα άλμπουμ ξεκινάει με το Night και ολοκληρώνεται με το Lightsick δεν μπορείς να πεις και πολλά πράγματα.9 κομμάτια υπέροχης, μαύρης και άραχνης, μινιμαλ ποπ.)

28) LCD Soundsystem- This Is Happening (Τρία από τα κομμάτια της χρονιάς δεν έφταναν για να μπουν στην εικοσάδα. Χάνει στο σύνολο, κερδίζει στα indie κλαμπς.)

27) Male Bonding- Nothing Hurts (Νoise lo fi στα καλύτερά της. Μόνο το Franklin αρκεί για να καταλάβει κανείς τον υπέροχο αυτό δίσκο.)

26) Baths- Cerulean (Πόσο πολύ τον είχα λιώσει αυτόν τον δίσκο το καλοκαίρι. Στο μυαλό μου έρχεται κάθε φορά που τον ακούω, η διαδρομή με το τρένο από την Λισσαβώνα για το Cascais.Ο FlyLo και οι Boards of Canada θα ήταν υπερήφανοι.)

25) The Black Angels- Phosphene Dream ( Τα παιδιά των Spacemen 3 μας παραδίδουν τον ωριμότερο τους δίσκο. Το αδίκησα όσο δεν πάει αυτό το άλμπουμ.)

24) Janelle Monae- The ArchAndroid (Άλλο ένα άλμπουμ που ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν στην εικοσάδα όταν το έλιωνα την άνοιξη. Soul, funk, hip hop, indie χαρμάνι με ορχηστρικό περιτύλιγμα συν τις εκρηκτικές της εμφανίσεις. Κρίμα ρε Janelle.)

23) Weekend- Sports (Το τρίο από το Σαν Φρανσίσκο ακούγονται σαν τους No Age αν είχαν τρελές επιρροές από Joy Division. Επικό άλμπουμ με το End Times να είναι από τα κομμάτια της χρονιάς.)

22) Brian Eno- Small Craft on a Milk Sea (Σκοτεινό, μίνιμαλ, αντικομφορμιστικό, στα όρια του κινηματογραφικού ήχου. Σίγουρα το αριστούργημα του Eno, μέσω της Warp, θα ήταν στην εικοσάδα μου και πολύ ψηλά μάλιστα αν δεν το άκουγα μόλις τις τελευταίες 2 βδομάδες.)

21) Gonjasufi- A Sufi and a Killer (O Gonjasufi πληρώνει την καραοκε βραδιά του στο Bios πριν λίγους μήνες. Εκπληκτικό άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος μένει εκτός επειδή είχα να το ακούσω από τότε. Κρίμα.)

Belle and Sebastian- Belle and Sebastian Write About Love

2010-11-23T14:36:00.005+02:00

Οι Belle and Sebastian είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες για έναν πολύ βασικό λόγο: Μ'αρεσει οτιδήποτε έχουν κυκλοφορήσει. Ναι ακόμα και το Fold Your Hand Child, You Walk Like A Peasant. Βέβαια το αριστούργημά τους είναι η συλλογή Push Barman To Open Old Wounds που περιέχει μερικά από τα καλύτερα ποπ κομμάτια που έχουμε ακούσει τα τελευταία 20 χρόνια (ακριβώς όπως οι Smiths με το Louder Than Bombs. Δεν το λες και τυχαίο). Ναι για αυτούς τους ελιτιστές Σκωτσέζους μιλάω που οι φαν τους έχουν ωραίες φράτζες, ντύνονται σαν βιβλιοθηκάριοι, και παίζουν τα κομμάτια τους μόνο από 7''.

Kάθε φορά που ακούω έναν αναμενόμενο δίσκο το πρώτο στο οποίο εστιάζω είναι αν υπάρχουν κακά ή μέτρια κομμάτια. Όταν δεν υπάρχουν, τις πιο πολλές φορές ενθουσιάζομαι καθώς ταυτίζω λανθασμένα την έλλειψη τους με την αδιαμφισβήτητη αξία του δίσκου και την ύπαρξη εκ πεποιθήσεως σπουδαίων κομματιών. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με το Write About Love. Στο σύνολό του πρόκειται για ένα μεστό άλμπουμ, με ωραία κομματάκια και αυτήν την διάθεση για χορό που μας είχαν συστήσει κυρίως στον προηγούμενο υπερεκτιμημένο δίσκο τους. Αλλά λείπουν τα πολύ σπουδαία κομμάτια που μας είχαν συνηθίσει στα 90's (κυρίως), και αυτό είναι εν γένει το πρόβλημα με τους Βelle and Sebastian στη τρίτη δεκαετία της ζωής τους. Κανείς δεν αμφισβητεί την ικανότητα του Stuart να βγάζει πολύ καλά άλμπουμς που άλλες μπάντες θα έδιναν και το ένα χέρι τους για να μπορούν να κυκλοφορούν, το ερώτημα είναι αν μπορεί πλέον να γράψει κάτι καλύτερο από ένα I Want the World to Stop ή ένα I Didn't See It Coming.

Don't get me wrong, το Write About Love ακούγεται καλύτερα από οποιοδήποτε άλμπουμ έχουν κυκλοφόρησει οι B&S μετά το The Boy With The Arab Strap αλλά δεν ξέρω κατά πόσο φτάνει αυτό. Τουλάχιστον για έναν μεγάλο τους φαν σαν εμένα. Ίσως να ζητώ πολλά. Όπως και να 'χει τον Μάη θα είμαστε εκεί στο Parc del Forum να τα σπάσουμε με την μπάντα που αν είχε διαλυθεί το 98 θα είχε φήμη αντάξια με τους Smiths. Just saying..

υ.γ.1 To να γράφω για τους B&S και να μην πηγαίνω στην δουλειά δεν το λες και σοφή κίνηση καριέρας..

υ.γ. 2 Δεν έχω ωραία φράτζα, ούτε ντύνομαι σαν βιβλιοθηκάριος

Ι don't believe in the sun

2010-11-17T00:59:00.001+02:00

Αυτή εδώ είναι η εξαιρετική διασκευή στο υπέροχο κομμάτι των Magnetic Fields από τους Bodies of Water. Βασικά είναι τόσο μεγάλο το ταλέντο του Merritt που κάνει τους άλλους μάγκες.

Bodies of Water- "I Don't Believe in the Sun

Πάρτε και το νέο κομμάτι των Pains το οποίο, ω τι έκπληξη, είναι φοβερό.

The Pains of Being Pure at Heart - Heart In Your Heartbreak

running out of you

2010-11-16T20:50:00.004+02:00

Δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό, αλλά για ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς ευθύνονται Έλληνες. Οι Keep Shelly In Athens φτιάχνουν cool μουσική, τόσο cool που οι Memory Tapes τους κάνουν ρεμίξ ενώ το gorilla vs bear σκίζει τα ιμάτιά του. To πρώτο τους 12'' EP ονομάζεται In Love With Dusk και θα κυκλοφορήσει σε 500 κόπιες στις αρχές Δεκέμβρη. Mπορείτε να το παραγγείλετε εδώ.

keep shelly in athens- running out of you

κεριά μη χέσω

2010-10-19T02:17:00.004+03:00

To μπλογκ έκλεισε έναν χρόνο εχθές. Σκατά. Αν δεν ήταν αυτή δεν θα υφίστατο καν. Τι σκεφτόμουν ρε πούστη? Πόσο μαλάκας πια? Εντωμεταξύ αν δεν υπήρχε αυτό το χαζό μπλογκ δεν θα είχα γνωρίσει ένα σωρό γαμάτα άτομα. Γαμώ την τύχη και την ειρωνία μου μέσα. Έχει καταντήσει τόσο κοινότυπο που πλέον απαξιώ. Τόσα πολλά "αν" και τόσο λίγη σιγουριά. Χαζοί άνθρωποι. Τέσπα, δεν μου πάει το πολύ συναισθηματικό πρέπει να κόψω τους beach house. Ειδικά αυτούς. Άει σιχτίρ.

ποζέρι

2010-10-19T01:01:00.000+03:00

Γι' αυτό και μόνο άξιζε η βροχή που έφαγα σήμερα. Αγάπη μόνο για αυτόν τον δίσκο.

Σκοτ Πίλγκριμ

2010-10-18T03:21:00.000+03:00

Ναι τα σπάσε ΤΟΣΟ. Ήταν τόσο καλό που ξεπέρασε και το Kick-Ass. Ο απόλυτος συνδιασμός ταινίας, videogame και κόμικ. Από το εναρκτήριο σήμα της Universal με τα πιξελς και την μουσική α λα Gameboy φάνηκε ότι θα γαμούσε. Και ναι, ο Michael Cera έπαιξε τον εαυτό του καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη ταινία του. Απίστευτος. Επική ταινία.

Black Angels- Phosphene Dream

2010-10-12T14:18:00.003+03:00

Δεν τους το 'χα καθόλου. Το άλμπουμ το κατέβασα έτσι για την φάση, να πίνουμε τζιν τόνικ στο ποπ και και να έχουμε να λέμε κάτι. Δηλαδή οκ, τα προηγούμενα τους άλμπουμ καλά ήταν αλλά ποτέ μου δεν χώνεψα αυτόν τον garage ψυχεδελικό ήχο. Δηλαδή για όνομα του θεού, είμαστε στο 2010. Αλλά αυτο το Phosphene Dream από που βγήκε ρε γαμώτο? Γιατί πρόκειται για μεγάλο δίσκο. Τεράστιο. Από το εναρκτήριο Βad Vibrations την μυρίστηκα την δουλειά. Eιδικά εκεί στο 3:24 που αρχίζουν και τα σπάνε έχεσα τα βρακιά μου. Το ξανάβαλα να το ακούσω σε φάση, και δεν το κάνω ποτέ αυτό όταν ακούω έναν νέο δίσκο. Γιατί το Yellow Elevator #2 ? Το απόλυτο ψυχεδελικό τριπ χωρίς ουσίες χωρίς τίποτα. Oι τύποι κάνουν ότι γουστάρουν στον δίσκο. Πάρτε για παράδειγμα το αριστουγηματικό River Blood. Είχα να ακούσω τόσο πορωτικό κομμάτι από το περσινό των aptbs. Βαρύ και ασήκωτο, με riverbs που σκάνε από το πουθενά και σε πάνε στο διάολο και ταχύτητες που αλλάζουν συνέχεια. Επικό απλά. Το Entrance Song σεξουλιάρικο όσο χρειάζεται, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου φλερτάρει με το kraut (πες μας και κάτι που δεν ξέρουμε) ενώ το Τhe Sniper που κλείνει το άλμπουμ αργό και βασανιστικό μας προσφέρει το τέλειο soundtrack για κρύες μοναχικές βόλτες στον δρόμο. Μόλις τέλειωσε η πρώτη ακρόαση το βάλα να το ξανακούσω. Και ξανά και ξανά.. Out of the blue αυτός ο δίσκος πραγματικά. Τα λέγε ο Jason Pierce παλιά αλλά ποιός τον άκουγε? Ladies and gentlemen, we are floating in space. Επικό.

μερικοί δίσκοι

2010-10-12T13:35:00.005+03:00

Women- Public Strain

Το Black Rice 2 χρόνια πριν ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι για το 2008. Μια ωδή στους beach boys και παράλληλα επικό δείγμα της indie κιθαριστικής μας γενιάς. Βέβαια όλο το ομώνυμο άλμπουμ των Women ήταν κάπως μέτριο. Ή μάλλον καλό ήταν, αλλά είναι από αυτά τα άλμπουμ που τα ακούς μια δυό φορές και μετά τα αφήνεις στην μοίρα τους. Αυτό δεν συμβαίνει επ' ουδενί με το Public Strain. Περισσότερα κομμάτια απ' ότι θόρυβος, κοφτές κιθάρες, ποπ μελωδίες ενώ τα beach boys φωνητικά του τραγουδιστή τους παραμένουν εκεί να δίνουν πάντα το κάτι παραπάνω. Δεν λείπουν οι ambient στιγμές, αλλά στο τέλος της ακρόασης σου μένουν τα κομμάτια τους. Και ειδικά το κα-τα-πλη-κτι-κο Eyesore που κλείνει τον δίσκο. 8.4/10

Zola Jesus- Stridulum II

Η Νίκα Ρόζα Ντανίλοβα (I mean DUDE!) έχει την ίδια ηλικία με τις περισσότερες γκόμενές μου(το σωτήριο έτος 1989) και τραγουδάει σαν να μην υπάρχει αύριο για έρωτες και τα ρέστα. Μίνιμαλ ήχος, κάτι πλήκτρα, μια drum machine και την σπαρακτική φωνή της φυσικά. Στο μυαλό του την έχω κάπως σαν την Bat for Lashes στο πιο γκοθ της. Ή κάπως έτσι. Γιατί αν εξαιρέσεις την μαύρη και άραχνη ατμόσφαιρα του δίσκου στην ουσία έχουμε να κάνουμε με ποπ κομμάτια στο σύνολό τους. Είδικά αυτό το Night είναι αριστούργημα. Και εννοείται ότι κάνει περιοδεία με την Fever Ray (ο δίσκος της παίζει αυτόματα στα καπάκια μετά το Stridulum). 8.3/10

The Thermals- Personal Forever

Πως είναι το πήδημα με μια τύπισσα που απλά σ'αρέσει? Φοβερό σεξ αλλά μετά από 5,6 φορές βαριέσαι? Ε, το Personal Life είναι ακριβώς αυτό. 7/10 μόνο και μόνο για τρία, τέσσερα φοβερά κομμάτια.

Grinderman- Grinderman 2

Παρόλο που ο Νικ Κέϊβ δεν ήταν ποτέ του γούστου μου οι Grinderman γαμούν. Γιατί στην ουσία δεν πρόκειται για τον γαμημένο τον Κέϊβ. Ροκ ΄ν ρολ από 4 παπούδες που λυσσομανούν στα όργανά τους και καταλήγουν σε 41 λεπτά ανελέητου τζαμαρίσματος.Ακούστε απλά το επικό When My Baby Comes και θα καταλάβετε. 8/10

like you give a fuck

2010-10-11T03:16:00.001+03:00

Long time no see. Την τελευταία περίοδο βαριέμαι να γράψω οτιδήποτε. Ούτε λίστα για το σουπερμαρκετ σε φάση. Και τώρα βασικά δεν θα γραφα τίποτα απλά έπρεπε να ενημερώσω τους χιλιάδες αναγνώστες μου ότι η εκπομπή στο Indieground αλλάζει ώρα και μέρα. Από αυτήν την Παρασκευή λοιπόν 2-4 το μεσημέρι θα είμαστε στον αέρα. Αυτό. Τις επόμενες μέρες εφόσον μου φύγει η βαρεμάρα θα γράψω για τους δίσκους που άκουσα τις τελευταίες 20 μέρες. Πάρτε μια zola jesus μέχρι τότε να γουστάρετε. Αλόχα.

//

2010-09-24T02:20:00.001+03:00

Aπό την επόμενη Πέμπτη ο αγαπημένος σας serpentine pad μαζί με το άξιο παλικάρι your music ride, θα παίζουν τα κολλήματά τους στον indieground από τις 10 μέχρι τις 12 το πρωί. Αν είστε ξύπνιοι ή δεν την παλεύετε στην δουλειά σας να μπείτε να μας ακούσετε. Α, επίσης ρίχτε και καμία ιδέα για όνομα εκπομπής, γιατί η έλλειψη φαντασίας έχει φτάσει σε ύψιστα επίπεδα. Aυτά. Cheers.

μπλε

2010-09-23T01:26:00.003+03:00

Αυτό είναι το νέο βίντεοκλιπ των animal collective για το bluish, το οποίο γαμεί πολύ. Btw πόσο μεγάλη δισκάρα ήταν το mpp? Στα ίδια επίπεδα με το feels και το strawberry jam. Άπειρη μπάντα. Όταν ο κόσμος αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι αυτοί οι τύποι ευθύνονται για μερικά από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της δεκαετίας ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος. Not.

υ.γ. Αν δεν μπορείτε να το δείτε πατήστε εδώ.

Deerhunter- Halcyon Digest

2010-09-22T18:16:00.001+03:00

Τους Deerhunter τους άκουσα πρώτη φορά σε ένα Κτελ από Λάρισα για Πλαταμώνα. Αύγουστος 2007. Ειχα αγοράσει το Cryptograms από Αθήνα, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο που δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα ήθελα να το ακούσω σ' εκείνη την συγκεκριμένη διαδρομή. Είχα ήδη λατρεύσει το Spring Hall Converts (το 'χα και στο profile μου στο myspace, καλές εποχές τότε) και ήμουν σίγουρος ότι θα με πόρωναν. H ambient ατμόσφαιρα του δίσκου με είχε συνεπάρει αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Βέβαια μέσα στις επόμενες βδομάδες το είχα λιώσει, και εν τέλει το λάτρεψα. Στο μυαλό μου το 'χω κάπως σαν το Loveless, για την ακρίβεια βρίσκω αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στους δύο δίσκους. Στην πορεία αγόρασα το fluorescent grey το οποίο είναι χαλαρά από τα καλύτερα eps που χουν βγει ποτέ, και ένα χρόνο μετά κυκλοφόρησε φυσικά το Microcastle. Σε εκείνο το σημείο η σχέση μου με τους deerhunter πήγε σε άλλο επίπεδο. Όταν το άκουσα, το λάτρεψα τόσο που άρχισα να κάνω αφελείς, ανούσιες συγκρίσεις με το Ok Computer. Ok Computer φυσικά δεν ήταν, αλλά ήταν πολύ άνετα από τα καλύτερα άλμπουμς που κυκλοφόρησαν στα 00's (11η θέση στα αγαπημένα μου μην ξεχνιόμαστε..)

Και φτάνουμε στο παρόν με το Halcyon Digest, το οποίο με κάθε δόση αντικειμενικότητας (εδώ γελάμε) είναι απλά κορυφαίο. Eίναι τόσο καλό μάλιστα, που αν δεν έκανε μια μικρή κοιλιά πρός το τέλος θα μιλάγαμε για τον δίσκο της χρονιάς. Αρχίζω να αμφιβάλλω πια αν ο Bradford Cox είναι άνθρωπος. Ούτε καν ρομπότ. Μάλλον προς εξωγήϊνο τον κάνω με σπίτι όμοιο με του Σούπερμαν, αλλά αντί για σουπερ δυνάμεις έχει απίστευτη έμπνευση και ταλέντο. Δεν εξηγείται αλλιώς. Κάθε χρόνο είτε με τους Deerhunter είτε σαν Atlas Sound ή μερικές φορες ταυτόχρονα και με τα δύο σχήματα κυκλοφορεί φοβερούς δίσκους.

Το Ηalcyon Digest λειτουργεί σε πολλά επίπεδα και έχει μεγάλη ποικιλία σαν δίσκος (γαμώ τα κλισέ μου). Το Earthquake με τις μίνιμαλ κιθάρες και την ονειρική ατμόσφαιρα είναι λες και σε εισάγει σε κάποιο είδος ονείρου αλλά όπως γίνεται συνήθως κορυφώνεται στο τέλος με τις fuzzed out κιθάρες. Σίγουρα το καλύτερο εναρκτήριο κομμάτι από όλα τα άλμπουμ τους. Το Revival το είχα αγαπήσει από την πρώτη στιγμή που το χα ακούσει πρίν κάτι μήνες, είναι ένα εξαιρετικο αέρινο ποπ κομμάτι το οποίο θυμίζει deerhunter από την αρχή μέχρι το τέλος. Το Sailing είναι απλά ένα κομμάτι βασισμένο σε μια κιθάρα αλλά είναι τόσο καλό που θα μπορούσαν να το 'χαν γράψει οι radiohead, καθώς η μελωδία τους φέρνει στο μυαλό. Το Desire Lines όταν το άκουσα το παραλλήλισα αμέσως με το Nothing Ever Happened καθώς η δομή του κομματιού είναι ίδια, μόνο που έχω την εντύπωση ότι ειναι λίγο καλύτερο. (Εδώ τραγουδάει ο κιθαρίστας Lockett Pundt o οποίος πέρσυ είχε κυκλοφορήσει συμπαθητικό άλμπουμ με το όνομα Lotus Plaza). Το Helicopter .... μα για μια στιγμή. Για ποιά κοιλιά μιλάω πιο πάνω? Καμία κοιλιά. Από την αρχή μέχρι το τέλος είναι κορυφαίο. Άλμπουμ της χρονιάς. Τέλος.

υ.γ. Βαρέθηκα να γράφω για την πάρτη σου ρε Bradford κάθε χρόνο. Από δω και περα όποτε βγάζεις άλμπουμ δεν θα το ακούω καν, απλά θα το βάζω κατευθείαν μέσα στα καλύτερα της χρονιάς (σε τυχαία σειρά,μην μας πουν και κολλημένους).

bios is eight

2010-09-20T04:33:00.004+03:00

Το Βios έκλεισε 8 χρόνια. Να τα ζήσει να τα χαιρόμαστε. Χωρίς καμιά δόση ειρωνίας, πραγματικά χαίρομαι που υπάρχει αυτός ο χώρος και φέρνει αυτά τα ονόματα. Αν μην τι άλλο, το συζήτηγα και με μια φίλη την πρώτη μέρα, αυτή η μουσική (techno, dubstep και οτιδήποτε ηλεκτρονικό εν γένει) είναι αντιπροσωπευτική των σύγχρονων μεγαλουπόλεων οπότε είμαι ευγνώμων που υπάρχει κάποιος σ'αυτή την πόλη που φέρνει καλλιτέχνες στο απόγειο της καριέρας τους. Από την άλλη βέβαια δεν μπορώ να παραβλέψω τα άπειρα αρνητικά του Bios. Το πρόβλημα εξαερισμού για παράδειγμα σε συνδιασμό με την απίστευτη ζέστη δημιούργησαν την πλέον αποπνικτική ατμόσφαιρα. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Την Παρασκευή κατευθύνθηκα στην Πειραιώς με μεγάλη ανυπομονησία καθώς περίμενα πως και πως να δω τους άρχοντες moderat. Το περσινό τους άλμπουμ το λάτρεψα και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν πίσω από αυτό το project βρίσκονται οι θεοί modeselektor και apparat. Το live τους ήταν απλά επικό. Από την αρχή του σετ τους μέχρι το τέλος δεν σταματήσαμε να χορεύουμε (λίγοι ήμασταν βέβαια αυτοί που γουστάραμε) ενώ ο ήχος βοήθησε πάρα πολύ. Φοβερός ήταν ο Gernot που χειριζόταν τα drum machines ο οποίος χόρευε σε όλη την διάρκεια της εμφάνισής τους (παρ'ολο που το γάμησε στην αρχή του Porc 1). Πραγματικά αν δεν ήταν εκείνο το άπειρο live των fuck buttons θα μίλαγα για την συναυλία της χρονιάς. Χωρίς αλκοόλ (νταξ, όχι πολύ τελοσπάντων) χωρίς ουσίες, χωρίς τίποτα. Απλα μουσική. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό ήμουν ξέγνοιαστος χωρίς να σκέφτομαι τίποτα και αυτό τους το παραδέχομαι όπως και να 'χει. (ο Byetone πριν τους moderat ήταν πολύ καλός κάτσαμε στο μεγαλύτερο μέρος του σετ του)
Μόλις τελείωσαν οι Moderat έκανα το λάθος να πάω προς την τουαλέτα η οποία btw βρίσκεται στο ίδιο σημείο και με την έξοδο/ είσοδο του bios καθώς για κάποιον περίεργο λόγο είχαν κλειστή την κλασική πόρτα μπροστα από το μαγαζι. Περιττό να πω πως γινόταν ο κακός χαμός, καθώς από ότι άκουσα πλακώνονταν στην έξοδο(ναι εκεί που είναι οι σκάλες) και σε συνδιασμό με αυτούς που ήθελαν να μπουν (οι περισσότεροι χωρίς εισιτήριο) και με τους άλλους που έβγαιναν δημιούργησαν απίστευτο πανδαιμόνιο. Κάτι υστερικές γκόμενες φώναζαν ότι θα πεθάνουμε όλοι αλλά οκ, πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις drama queens γύρω μας.
Τον Rob Hall ομολογώ ότι δεν τον πολυείδα καθώς άραζα στην μέσα αίθουσα αποκαμωμένος από τον άπειρο χορό που ρίξαμε στους moderat. Σε κάποια φάση άρχισαν και οι autechre και κατευθυνθήκαμε προς τα μέσα, αλλά να πω την μαύρη μου αλήθεια δεν μ'αρεσαν καθολου. Ήμουν πολύ περίεργος για το live τους καθώς πάντα θεωρούσα την μουσική τους πιο προσωπική υπόθεση και δεν είχα ιδέα πως θα παρουσιαζόταν σε μεγάλο χώρο, Πολύ εγκεφαλική και τα ρέστα αλλά μεταξύ μας δεν παλευόταν καθόλου. Έκατσα για την φάση μέχρι το τέλος, έτσι για να πω ότι έχω δει autechre, και μετά βγήκαμε στην επιφάνεια της γης όπου αναπνεύσαμε και πάλι οξυγόνο.

Το Σάββατο ήταν η μέρα που όλοι περίμεναν, καθώς εμφανιζόταν ο gonjasufi(s). Γαμηστερό άλμπουμ το sufi and a killer, αλλά είχα διαβάσει διάφορα για τα "live" του οπότε κρατούσα μικρό καλάθι. Στην αρχή εμφανίστηκε ο Onra με τον Buddy Sativa που με το χιπ χοπ dubstep-ικο σετ τους ζέσταναν τον (πολύ) κόσμο. Δεν πρόλαβαν να κατέβουν και έκαναν την εμφάνισή τους τρεις τρομακτικές ρασταφάρι μορφές. Ο gonjasufis, o gaslamp killer και προφανώς ο dealer τους ο οποίος τράβαγε φωτογραφίες. Από κάτω οι μπάφοι πήραν φωτιά και επικράτησε ο κακός χαμός. Στην ουσία βέβαια, ο μοναδικός που έπαιζε live ήταν ο gaslamp killer και ο άλλος απλά τραγούδαγε πάνω στα κομμάτια. Νταξ ωραία ήταν, αλλά εκεί που απογειώθηκε το live ήταν όταν αποχώρησε ο Sufis και έμεινε ο θεούλης ο gaslamp να τα σπάει σαμπλάροντας τα πάντα. Το αποκόρυφωμα βέβαια ήταν όταν έπαιξε το everything in it's right place (Ι'm such a radiohead whore) και έγινε τσι καριόλας. Υπέροχο σετ πραγματικά, ο κόσμος γούσταρε άπειρα και δεν θα μου κανε εντύπωση αν τους βλέπαμε τους δύο κυρίους πολύ συχνά από τα μέρη μας. Η Ikonika (φίνο γκομενάκι) που έπαιξε μετά καλή ήταν αλλά την προτιμούσα σαν groupie του Sufi να κάνει σαν χαζό.
Καλή φάση ήταν πάντως το δίημερο. Έγω πέρασα μια χαρά. Περιμένω πως και πως βέβαια να ξαναφέρουν τον FlyLo. Ναι ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει πως στο διάολο έχασα αυτό το live. Τι σκατά σκεφτόμουν?

υ.γ.1 Πρώτη φορα σε γενέθλια κάποιου δίνεις 30€ και σε βάζουν να πληρώσεις και από πάνω το πολυ πολύ μικρό ποτήρι τζιν τόνικ 7€. Το γαμήσατε και ψόφησε.

υ.γ. 2 Ο Gonjasufi πέταγε τις μπλούζες στο κοινό ενώ σκουπιζόταν με αυτές. Ioυξ.. I mean dude.. Το περίεργο είναι, ότι όσο πιο πολύ σκουπιζόταν τόσο περισσότερο τις ήθελαν απο κάτω. Περίεργοι άνθρωποι είστε μερικοί..

lovesick teenagers

2010-09-12T21:02:00.001+03:00

Πολύ χιπστεροφάση αλλά είναι και γαμώ τις μπάντες. Και αυτό είναι μακράν από τα καλύτερα περσινά κομμάτια.

Interpol- Interpol

2010-09-10T19:01:00.004+03:00

Βράδυ 27ης Αυγούστου. Γυρίζω σπίτι αργά με μπόλικο αλκοόλ στον οργανισμό. Οι κινήσεις μου αυτοποιημένες, με οδηγούν στο ιντερνετ να διαβάζω στο twitter ότι έχει leak-άρει το νέο των Ιντερπολ. Η ειρωνία της τύχης σε όλο του το μεγαλείο. Έπρεπε να ακούσω τους νέους Ιντερπολ εκείνη την συγκεκριμένη μέρα, μετά από αυτή την έξοδο. Όπως ακριβώς το καλοκαίρι του 2007, με το Our Love to Admire μετά την Βαρκελώνη. Φτιάχνω ένα ποτό, ή μάλλον ένα ακόμα και το κατεβάζω. Η ποιότητα του ήχου είναι επιεικώς άθλια. Υπόσχομαι στον εαυτό μου να σβήσω το αρχείο και να το ξανακούσω όταν θα κυκλοφορήσει κανονικά ο δίσκος. Μου επιτρέπω βέβαια μια ακόμα ακρόαση και όντως το σβήνω. Την επόμενη μέρα, διαβάζω στο twitter για το πόσο χάλια άλμπουμ κυκλοφόρησαν. Τρελαίνομαι. Άνθρωποι που είχαν προαποφασίσει να το θάψουν πριν ακόμα το ακούσουν και μάλιστα να το κρίνουν σε μια ποιότητα που σου μάτωνε τα αυτιά. Υπομονή λέω..

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου. Ο δίσκος επιτέλους κυκλοφορεί. Το αγοράζω με συνοπτικές διαδικασίες και σπεύδω σπίτι να το ακούσω, όπως με προτρέπουν οι κλασικές ψυχαναγκαστικές μου συνήθειες. Σ' αυτό το σημείο να σημειώσω ότι είμαι ανίκανος να περιγράψω με απλές λέξεις το τι σημαίνουν οι Ιντερπολ για μένα γι αυτό δεν θα μπω καν στην διαδικασία. Ας πουμε απλά ότι είναι μέσα στις 5 αγαπημένες μου μπάντες ever. Ότι και αν σημαίνει αυτό.

Πριν πέσουμε όλοι πάνω τους και τους φάμε ας σκεφτούμε νηφάλια τι δίσκο περιμέναμε από αυτούς εν έτη 2010, και μάλιστα σε έναν ήχο που δεν χρήζει εξέλιξης (να έβαζαν μπλιμπλίκια σαν το άθλιο άλμπουμ των editors, ή να το γύρναγαν στην shoegaze? Μα όλοι αυτό δεν κάνουν τα τελευταία χρόνια?). Είναι επίσης δεδομένο ότι πρόκειται για ανθρώπους που δεν αντέχουν ιδιαίτερα τις διαδικασίες της μουσικής βιομηχανίας που συνοδεύουν μια διάσημη μπάντα όπως έχει αποτυπωθεί σε βίντεο αλλά και σε πολλά περιοδικά. Συναυλίες, συνεντεύξεις, εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές, άπειρες περιοδείες. Όλα αυτά δεν είναι του στυλ τους. Ο Carlos έφυγε ήδη. Οι άλλοι πόσο θα αντέξουν? Ο Paul έβγαλε πέρσυ μόνος του ένα άλμπουμ (μέτριο, στο οποίο τα καλύτερα κομμάτια έμοιαζαν όλα με Ιντερπολ) για να διοχετεύσει εκεί τις "καλλιτεχνικές του ανησυχίες"? Δεν νομίζω.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά για μια στιγμή και ας επικεντρωθούμε σ' αυτό καθαυτό το άλμπουμ. Ο ήχος κινείται στα ίδια μονοπάτια με το Our Love To Admire, μόνο που εδώ τα πλήκτρα παίζουν ακόμα σημαντικότερο ρόλο. Μπορούμε να πούμε πλέον, πως έχουν αναβαθμιστεί σε τέτοιο σημείο που πλέον δεν νοείται μουσική των Ιντερπολ χωρίς αυτά. Παραπάνω όμως απ'ολα τα όργανα βρίσκεται η φωνή του Paul. Αυτός κατευθύνει τα πάντα και αυτό νομίζω πως είναι το νούμερο ένα χαρακτηριστικό του δίσκου. Φαίνεται δηλαδή πως οι υπόλοιποι δουλεύουν για αυτόν. Δεν έχω ιδέα πως γράφτηκε το άλμπουμ αλλά αυτή την αίσθηση έχω όσες φορές το άκουσα. Καλό ή κακό δεν ξέρω. Το αποτέλεσμα μετράει. Αν κάτι περιμένεις από τους Ιντερπολ αυτό σίγουρα είναι τα φοβερά εναρκτήρια κομμάτια. Από τα συγκινητικά Untitled και Pioneer To The Fallas στο ανατριχιαστικό Νext Exit. Από αυτή την άποψη το Success δεν είναι αυτής της κλάσης αλλά είναι σίγουρα ένα decent κομμάτι με προοπτικές. Αυτό δεν συμβαίνει με το Memory Serves το οποίο είναι το πρώτο σπουδαίο κομμάτι του δίσκου. Ένα ποπ μελαγχολικό εμβατήριο με ένα εξαιρετικά catchy ρεφρέν. Aκολουθεί το Summer Well, το πιο ανούσιο, βαρετό τραγουδί που έχουν γράψει ποτέ. Εδώ εκνευρίζομαι πραγματικά όμως. Αυτό δεν είναι κάτι που περιμένω από τους Ιντερπολ. Ακόμα και στο Our Love To Admire μετά από ένα χρόνο συνεχούς ακρόασης βρήκα ένα τραγούδι με το οποίο να βαρεθώ να ακούω, και όχι μετά τις πρώτες 2 ακροάσεις όπως συνέβη στην προκειμένη. Δεν ανέχομαι τέτοια χαζοτράγουδα από μια αγαπημένη μου μπάντα.

Τα Lights και Barricade ήταν τα πρώτα δείγματα που ακούσαμε από το ομώνυμο. Το πρώτο είναι ένα ακόμη εξαιρετικό κομμάτι στα πρότυπα του Pioneer To The Falls (θα μπορούσε μάλιστα να ανοίγει τον δίσκο). Το Barricade μ'αρεσε από την πρώτη φορά χωρίς να είναι κάτι φοβερό, στηρίζεται μονάχα στο πολύ καλό ρεφρέν του. Και φτάνουμε στο Always Malaise (The Man I Am). Από την πρώτη ακρόαση (ναι αυτή με την άθλια ποιότητα που σου κατέστρεφε τα τύμπανα) είπα ότι πρόκειται για πολύ μεγάλο κομμάτι, και όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές είχα δίκιο. Πρόκειται για συγκλονιστικό κομμάτι, από αυτά που μας έχουν συνηθίσει μόνο οι Ιντερπολ. Σκέφτομαι να πάω να τους δω μόνο και μόνο για να ακούσω live αυτήν την κομματάρα, και να αρχίζω να κλαίω σαν μικρό παιδί (και έχω δει ήδη live το αγαπημένο μου Οbstacle 1 και το άπειρο Specialist). Ο καθαρός ήχος το οδηγεί ακόμα περισσότερο στην τελειότητα με τα ανατριχιαστικά πλήκτρα, την κλασική κιθάρα στο βάθος, και το φοβερό μπάσο. Το Safe Without είναι το δεύτερο αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Απίστευτο ριφακι στην κιθάρα (κλασικοί Ιντερπολ γαμώ το θεό) αέρινα πλήκτρα και το μπάσο να δίνει το απαραίτητο βάθος. Το κομμάτι δεν πηγαίνει πουθενά, αλλά πάντα αυτή ήταν η μαγκιά τους (το untitled που πηγαινε δηλαδή?) Το Try It On είναι ακόμα ένα ανάξιου λόγου κομμάτι και δεν το σχολιάζω καν.

Αν για κάτι ήμουν σίγουρος, είναι ότι τα τελευταία δύο κομμάτια θα 'ναι απίστευτα, ακριβώς όπως συμβαίνει σε όλα τους τα άλμπουμ. Και δεν με διέψευσαν. Το Αll Of The Ways ζοφερό, είναι μακράν από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Σαν ένα άλλο Atmosphere με τα τύμπανα απλά να χτυπούν εδώ και ΄κει, οι κιθάρες να θυμίζουν το Lighthouse και τον Paul να δίνει σπαρακτική ερμηνεία. Kαι μετά την καταιγίδα συναισθημάτων το Undoing ξεκινάει με κιθάρες σαν τις πρώτες αχτίδες ήλιου το ξήμερωμα, σαν ένα νέο ξεκίνημα. Το οποίο βέβαια και αυτό καταλήγει σε μια καταθλιπτική ατμόσφαιρα με τα βιολιά και τα πλήκτρα σαν να έχουν βγει από εκκλησιαστικό όργανο. Και τα ισπανικά του Paul όχι μόνο δεν με ενοχλούν αλλά πιστεύω ότι κολλάνε απίστευτα με την μουσική. Και κάπως έτσι έρχεται το φινάλε σ' αυτό το ιδιότυπο ορχηστρικό ποστ πανκ.

Αυτό το άλμπουμ έχω την εντύπωση πως είναι η αρχή του τέλους για τους Ιντερπολ και γι αυτό εξαρχής συμπεριφερόμουν σαν να πρόκειται για το κύκνειο άσμα τους. Δεν έχω ιδέα αν πρόκειται να ξαναγράψουν μουσική και αν τελικά γι αυτό είμαι τόσο μαλακός απέναντί τους. Καταλαβαίνω ότι πολλοί, δικαίως, έχουν βγάλει τα φτυάρια και το θάβουν αλλά η αλήθεια είναι πως είναι ένα πολύ τίμιο, και decent άλμπουμ 8 χρόνια μετά το ανεπανάληπτο ντεμπούτο τους. Γνωρίζω πολύ καλά επίσης ότι τον χρόνο που "σπατάλησα" για να ακούσω το ομώνυμό τους ξανά και ξανά θα μπορούσα να το αφιερώσω σε μια καινούργια μπάντα που έβγαλε κάτι εξαιρετικό. Αλλά μεταξύ μας πάντα στους Ιντερπολ θα γυρνώ. Ακόμα και σ΄αυτό το άλμπουμ. Το pitchfork θα το ξεπετάξει με ένα 4.6 γιατί πάντα αυτό κάνει με τέτοιου είδους κυκλοφορίες, εγώ θα καθάριζα με ένα 7.5. Και δεν μιλάει μόνο το φανμπόι μέσα μου. Τουλάχιστον όχι μόνο αυτό.

υ.γ. συγνώμη για το μέγεθος του κειμένου αλλά δεν νομίζω να ξαναγράψω για τους Ιντερπολ στο άμεσο μέλλον.

No Age- Everything In Between

2010-09-09T15:36:00.002+03:00

Προσπαθούσα αυτές τις ημέρες να καταλαβώ γιατί οι No Age είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες των 00's. Υποθέτω πως η αριστοτεχνικά δομημένη αναλογία μεταξύ θορύβου και lo fi κιθαριστικής ποπ είναι ένας από τους βασικούς λόγους. Το Nouns και ειδικά η συλλογή του Weirdo Rippers ήταν τα καλύτερα αλμπουμς αυτού του ήχου που αναδείχθηκε στο δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας και το καλιφορνέζικο ντουέτο μακράν το καλύτερο δείγμα αυτής της "σκηνής".

To Everything in Between μπορεί κάλλιστα να μείνει στην ιστορία ως το ποπ άλμπουμ των No Age. Για πρώτη φορά μας παρουσιάζουν ολοκληρωμένα κομμάτια των τεσσάρων λεπτών, με ρεφρέν και τα ρέστα. Φαίνεται έτσι να απομακρύνονται από την κλασική μορφή των μισοτελειωμένων κομματιών με τις άπειρες καλές ιδέες και τον θόρυβο που μας είχαν συνηθίσει (που εμείς βέβαια γουστάραμε καθώς θυμόμασταν τον Robert Pollard και την καλή εποχή των Guided By Voices). Όχι πως λείπει η noise πλευρά τους από τον δίσκο. Το Katterpillar καθώς και τα Dusted και Positive Amputation λειτουργούν σαν ambient noise ηχοτοπία, περάσματα ανάμεσα στα "κανονικά" τους κομμάτια. Το σπουδαίο μ'αυτά είναι πως δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν filler, καθώς το καθένα ξεχωριστά λειτουργεί εξαιρετικά μέσα στην έννοια του συνόλου. Με κάτι τέτοια κομμάτια το Nouns έχει περάσει στην σφαίρα του κλασικού, ενώ στο μυαλό μου ήρθε και το αριστουργηματικό Cryptogrammes των Deerhunter.

Oι επιρροές των Sonic Youth και των Dinosaur jr. διαποτίζουν όλον τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος. Το εναρκτήριο Life Prowler στηρίζεται στο αρχικό κιθαριστικό ριφακι ενώ τα πλήκτρα που σκάνε από το πουθενά νομίζεις ότι έχουν αποδράσει από κάποιο άλμπουμ των fuck buttons. To Glitter ήταν η πρώτη επαφή μου με τον δίσκο, καθώς ήταν το πρώτο single. Κλασικό noise lo fi κομμάτι με τον Spunt να τραγουδάει με απάθεια "I don't fear God/ I don't fear anything at all" και να καταλήγει "Ι want you back, underneath my skin". Το Fever Dreaming είναι το πιο straighforward κομμάτι που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ, αποκαλύπτοντας μας μια πλευράς της μπάντας που γνωρίζαμε ότι υπάρχει αλλά δεν είχαν εξωτερικεύσει ποτέ. Sonic Youth επηρεασμένο κομμάτι, ενώ σε μερικά σημεία μου θύμισε και ένα κομμάτι από το φετινό των Crystal Castles. Κάπως έτσι είναι και το Depletion στην πιο ποπ μορφή του. Το Common Heat είναι το πιο folko-ειδές κομμάτι τους καθώς είναι βασισμένο σε μια ακουστική με συνοδεία μιας κιθάρας και ενός διακριτικού θορύβου στο βάθος. Πιο εμφανείς από ποτέ εδώ οι ποπ ευαισθησίες της μπάντας χωρίς όμως να χάνεται ούτε στιγμή η ταυτότητά της.

H καθαρή παραγωγή του δίσκου συνεχίζεται και με τα Skinned και Valley Hump Crash. Το δεύτερο ειδικά surf-ίζει επικίνδυνα άλλά όχι όπως έκανε το Eraser στο Νοuns. Απαλλαγμένο από τον θόρυβο, καταλήγει σ' ένα κομμάτι που θα μπορούσαν να γράψουν και οι Surfer Blood. To Shred and Transcend την πρώτη φορά που το άκουσα εκστασιάστηκα ακριβώς όπως την πρώτη φορά που είχα ακούσει το Teen Creeps. Kλασικό in your face κομμάτι των No Age στο οποίο θυμίζουν πιο πολύ από ποτέ Dinosaur Jr. Φινάλε με το Chem Trails το οποίο αποτελεί μια ωδή στον Jay Reatard.

Το Everything in Between είναι η πιο προσβάσιμη κυκλοφορία τους μέχρι στιγμής, και αυτό είναι λογικό ότι μπορεί να απογοητεύσει πολλούς. Εδώ δεν θα βρεις ούτε Neck Escaper, ούτε Sleeper Hold, ούτε Eraser αλλά ούτε και Everybody's Down. Παρ' όλα αυτά στα μυαλό μου μετά από πολλές ακροάσεις έχω καταλήξει να το σκέφτομαι σαν ένα κλασικό No Age άλμπουμ, με την έννοια πως καταφέρνουν να φιλτράρουν αυτά τα καινούργια στοιχεία με το δικό τους πρίσμα και να κυκλοφορούν εν τέλει ένα εξαιρετικό κιθαριστικό άλμπουμ. Ίσως το καλύτερο φετινό. Αλλά πάντα αυτό δεν λέω?

δίσκοι

2010-09-05T19:54:00.010+03:00

Wild Nothing- Gemini

Ωραίος ήχος. Σκεφτείτε τους Pains με ολίγον τι από Factory.3,4 κομμματάρες (live in dreams, summer holidays, bored games), τα υπόλοιπα απλά συμπαθητικά. Σίγουρα στο άμεσο μέλλον θα μου τα σκάσει περισσότερο αυτός ο δίσκος.

Menomena- Mines

Πρώτη ένσταση, αυτό το απαίσιο εξώφυλλο. Όταν το προηγούμενο σου άλμπουμ είχε μακράν από τα καλύτερα artworks που έχω συναντήσει (όσοι είχαν αγοράσει το cd ξέρουν για τι πράγμα μιλάω) απλά δεν κυκλοφορείς μ' αυτό το απαίσιο εξώφυλλο. Πέρα από αυτό, είναι φοβερός δίσκος στα ίδια επίπεδα με το καταπληκτικό friend and foe. Κατεβάστε το οπωσδήποτε. (Ο αγαπημένος μου Jeph Jacques έγραψε κάτι πολύ εύστοχο: "It’s indie rock arranged by a computer program and given soul by the dudes performing it." Ακριβώς αυτό.)

Local Natives- Gorilla Manor

Ναι ξέρω έχει κυκλοφορήσει εδώ και πολλούς μήνες, αλλά πρέπει να γεμίσω γραμμές για να μην μοιάζει τόσο ανούσιο αυτό το ποστ. Oι fleet foxes του 2010 σε συνδιασμό με dodos (πόσο δισκάρα ήταν το visiter?) σε λίγο πιο κιθαριστικούς ρυθμούς. Εξαιρετικό άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, θα αδικηθεί στο τέλος της χρονιάς από τις άπειρες φοβερές κυκλοφορίες του 2010.

Morning Benders- Big Echo

Αυτοί είναι οι grizzly bear του 2010. Με χαλάνε λίγο τα φωνητικά, αλλά γενικά είναι πολύ ωραίος δίσκος. Βρώμικος θα έλεγα. Ισχύει το ίδιο με τους local natives, θα αδικηθεί κατάφωρα.

Μale Bonding- Nothing Hurts

Νταξ..Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με τέτοιες μπάντες. Δώσμου lo fi, noise pop και πάρε μου την ψυχή. Άμα γουστάρετε no age, times new viking, abe vigoda, wavves κτλπ. απλά κατεβάστε το χωρίς σκέψη. Δισκάρα. Και έχει το υπέροχο franklin που είναι πολύ μεγάλο κομμάτι και μου θυμίζει pixies για κάποιον πολύ περίεργο λόγο.

υ.γ. Για την δισκάρα των no age θα γράψω εκτενέστερα σε λίγες μέρες.

tribute

2010-09-05T19:51:00.000+03:00

μπαντάρα

2010-08-30T00:56:00.000+03:00

Ότι καλύτερο διάβασα για το teen dream και γενικότερα για τους beach house εδώ. Ακριβώς όμως έτσι.

heaven knows I'm miserable now

2010-08-29T22:21:00.001+03:00

Η προήγουμενη βδομάδα ήταν χαλαρά από τις χειρότερες που έχω ζήσει. Έχω ζήσει και χειρότερα αλλά τουλάχιστον υπήρχε και μια ακτίδα φωτός στο μέλλον. Τώρα αρχίδια. Σε φάση δεν γαμιέται, γιατί σηκώνομαι από το κρεβάτι? Αιρκοντίσιο, σεντόνι, και στα ακουστικά smiths και joy division. Άντε και κανάς Elliott Smith να σπάει λίγο η βρετανίλα. Πλάκα πλάκα εκείνα ήταν χρόνια. Τότε μεγαλουργούσε το νησί. Ούτε στα 90's, ούτε φυσικά στα 00's. Αντε το πολύ να έβγαινε κανάς δισκός για να χορεύουν τα 17χρόνα στο decadence (τώρα στο use). Σκατά. Πάλι για μουσική γράφω. Δεν γαμιέται,μόνο αυτό μου 'χει μείνει.

υ.γ. Eίναι πραγματικά απορίας άξιο, πως βίασα τα πάντα τα τελευταία 5 χρόνια. Τα πάντα όμως. Και γαμώ τη μπουτάνα μου, πότε πέρασαν 5 γαμημένα χρόνια από τότε? Time is a bitch.

Arcade Fire- Suburbs

2010-08-26T22:03:00.006+03:00

Statement: Οι arcade fire είναι η μεγαλύτερη μπάντας της γενιάς μας. Αυτήν την δήλωση την χω ήδη κάνει από το Neon Bible, ίσως λίγο πρόωρα, αλλά πλέον δεν χωρά αμφισβήτηση. Τρία εκπληκτικά άλμπουμ, το ντεμπούτο τους ήδη κλασικό, τα live τους εμπειρία ζωής, εξισσοροπούν άψογα ανάμεσα στην μουσική αρτιότητα και τον καταιγισμό συναισθημάτων, και ένα τεράστιο κοινό παγκοσμίως να σκίζει τα ιμάτιά του για χάρη τους (156.000 χιλιάδες αντίτυπα την πρώτη βδομάδα στην Αμερική.νούμερο 1 θέση στα billboard charts).

Προσωπικά η συζήτηση περί τιμιότητας της ρητορία τους για την αστική κουλτούρα με αφήνει παγερά αδιάφορο. Moυ φαίνεται αδύνατο να εκλογικεύω με τέτοιους όρους ένα άλμπουμ αγαπημένης μου μπάντας. Τα συναισθήματα που μου προκαλεί το κάθε κομμάτι ξεχωριστά αυτό έχει σημασία για μένα και μόνο. Έλεγα σε παλιότερο ποστ μου ότι θα κάτσω να γράψω για το Suburbs μετά από κάποιο καιρό ώστε να είμαι πιο νηφάλιος στην κρίση μου. Μεταξύ μας δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο η στάση μου απέναντι του. Ίσα ίσα κάθε φορά που το ακούω (κάθε μέρα δηλαδή), τόσο περισσότερο μεγαλώνει μέσα μου. Σε κάθε ακρόαση ανακαλύπτω και ένα νέο κομμάτι που μου κάνει εντύπωση. Μέχρι στιγμής μπορώ να πω ότι το Suburbs έχει τουλάχιστον 6 κλασικά κομμάτια.

Aρχής γενομένης με το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, ήρεμη δύναμη με τις μίνιμαλ κιθάρες να βάζουν πινελιές εδώ και εκεί και φυσικά το κολλητικό ρεφρέν “Sometimes I can’t believe it, I’m moving past the feeling,” που σίγουρα θα βρεις τον εαυτό σου να το σιγοτραγουδάς σε άσχετη φάση.
Το Rococo είναι το κομμάτι που λατρεύω σταθερά από την στιγμή που το πρωτοάκουσα μέχρι και τώρα. Καταπληκτική ενορχήστρωση με τα βιολιά να σε συνεπαίρνουν μέχρι την έκρηξη του ρεφρέν σίγουρα θα γίνει από τα αγαπημένα live κομμάτια του συγκροτήματος.
Συνέχεια με το City With No Children In το οποίο αγάπησα για τους στίχους τους, και τo Half Light 2 το οποίο ξεκινάει με μια μπότα ενώ απειλητικά βιολιά και κιθάρες μάχονται μεταξύ τους και ο Win τραγουδάει ήρεμα "Now that San Fransisco is gone, I guess I'll just pack it in, Wanna wash away my sins in the presence of my friends". Aριστουργηματικό κομμάτι από την αρχή μέχρι το τέλος. Το Suburban War μου θυμίζει λίγο Interpol με το ριφάκι και τα back up φωνητικά αλλά καταλήγει σε ένα μεγαλειώδες φινάλε που μόνο οι arcade fire είναι ικανοί να προσφέρουν. Με 2 τύμπανα, όλα τα μπάσα του κόσμου, σε παίρνει και σε στέλνει στο διάολο.
Και είναι φυσικά αυτό το Sprawl 2. Την πρώτη φορά που το άκουσα ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος , ενω έγραφα λίγο αργότερα ότι αυτό το κομμάτι γράφτηκε για να μας βγάλει λίγο από την μιζέρια μας. Και είχα δίκιο. Κάθε φορά που το ακούω νιώθω λίγο πιο χαρούμενος άνθρωπος (ναι εννοείται ότι χρησιμοποιώ την μουσική, τις ταινίες, τα βιβλία για να νιώθω τα συναίσθηματα και να σκέφτομαι τις σκέψεις των άλλων). Σίγουρα το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Όχι πως τα άλλα πάνε πίσω. Το Ready To Start είναι το κλασικό Springsteen επηρεασμένο κομμάτι των af καλύτερο από το Keep The Car Running του Neon Bible, το Month of May σε ρόλο Εlectioneering (just saying..), ενώ δεν θα μπορούσε να υπήρχε καλύτερο φινάλε από την ενορχηστρωτική εκδοχή του Suburbs.

Το Suburbs είναι το πιο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Arcade Fire, (προφανώς δεν συγκρίνεται ο αυθορμητισμός και η ενέργεια του Funeral) και σίγουρα δεν θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν καλύτερο δίσκο εν έτη 2010. Για ακόμη μια φορά λοιπόν, βάζουν τον πήχη στο θεό και μας χαρίζουν το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς και μάλιστα σε ένα έτος που έχουν βγει εξαιρετικοί δίσκοι από όλους. Συναίσθημα, συνθέσεις, στίχοι, μουσική. Best band out there, hands down.

μόνο αυτοί

2010-08-24T00:01:00.000+03:00

Οι Arcade Fire διασκευάζουν το Such A Same του Jay Reatard. Συγκίνηση μόνο.

αύγουστος

2010-08-23T18:00:00.004+03:00

Lux/ βραδινό μπάνιο, ισορροπώντας στο απόλυτο τίποτα στον έναστρο ουρανό περικυκλωμένος από τα φώτα τoυ νησιού/ suburbs/ η μισοσηκωμένη μπουνιά του Bill Murray στο τέλος του Rushmore/ bad timing/ λισσαβώνα/ νορβηγικό δάσος/ άπειρα τζιν τονικ στο χωριό/ θάνατος/ το Los Angeles του FlyLo/ lost in translation μετά από έξι χρόνια/ ατλαντικός/ ιδρώτας/ ο Χόλντεν/ ο καυγάς στο μποέμικο my ass δωμάτιο/ η γαλλιδούλα στο τρένο/ βινύλια/ η διασκευή στο ceremony από τους galaxie 500/ kazu, key, cantina εγώ έπινα/ η Kirsten/ κοκτεϊλς στα πεζοδρόμια/ cupcakes/ twitter από παντού/ οι besnard lakes/ μπάσκετ/ ο δημήτρης/ εφημερίδες,πολλές/ τηγανιτά ψάρια/ αναμνήσεις/ το tokyo witch των beach house/ η Ellen Page και ο Joseph Gordon Levitt στο Inception/ κλήση από το πουθενά/ I'm waiting waiting waiting/

γκαύλα

2010-08-22T20:19:00.000+03:00

Mακράν το πιο καυλωτικό κομμάτι για φέτος. Τι δισκάρα ρε πούστη.

mhmmm..

2010-08-16T00:52:00.001+03:00

Επειδή τον Αύγουστο υπολειτουργούμε θα ποστάρω μόνο βιντεάκια. Αρχής γενομένης με τον υπέρτατο θεό FlyLo να παίζει σε live dj set το ύψιστο Idioteque.

υ.γ. Mπορεί να γράψω για την Λισσαβώνα αργότερα.

baths

2010-08-01T18:09:00.004+03:00

Ναι την τελευταία βδομάδα εκτός από το suburbs και το ομώνυμο των ιντερπολ ακούω και άλλα άλμπουμς. Όπως το Cerulean για παράδειγμα το οποίο είναι δισκάρα. Βασικά αγαπώ αυτά τα περίεργα φωνητικά τα οποία κολλάνε απίστευτα με την μουσική του. Δεν ξέρω κατά πόσο φτάνει το Cosmogramma του FlyLo (που μεταξύ μας δεν τον φτάνει σε καμία περίπτωση) αλλά ο δίσκος έχει συναίσθημα. Και ο τύπος είναι μόλις 21 χρονών γαμώ την μπαναγία μου. Πω κατάθλιψη..

υ.γ. Άλλο ένα άλμπουμ με μπλιμπλικια που μπαίνει στην λίστα. Να δω τι θα πρωτοβάλω στο τέλος της χρονιάς.

μόνο αυτό

2010-07-30T19:00:00.002+03:00

I still recall the taste of your tears

Echoing your voice just like the ringing in my ears

My favorite dreams of you still wash ashore

Scraping through my head 'till I don't want to sleep

Anymore

You make this all go away
You make this all go away
I'm down to just one thing
And i'm starting to scare myself
You make this all go away
You make this all go way
I just want something
I just want something I can never have

You always were the one to show me how

Back then I couldn't do the things that I can do now

This thing is slowly taking me apart

Gray would be the colour if I had a heart

Come on, tell me

You make this all go away
You make this all go away
I'm down to just one thing
And I'm starting to scare myself
You make this all go away
You make this all go away
I just want something
I just want something I can never have

In this place it seems like such a shame

Though it all looks different now

I know it's still the same

Everywhere I look you're all I see

Just a fading fucking reminder of who I used to be

Come on, tell me

You make this all go away
You make this all go away
I'm down to just one thing
And i'm starting to scare myself
You make this all go away
You make it all go way
I just want something
I just want something I can never have
I just want something I can never have

kettering

2010-07-28T22:22:00.001+03:00

Μόνο αυτό το κομμάτι θα μπορούσε να περιγράψει επαρκώς την ζωή μου αυτή την στιγμή. Μόνο αυτό. Tεράστιο κομμάτι. Γενικότερα μεγάλη δισκάρα το Hospice.

af

2010-07-26T18:26:00.000+03:00

Τις τελευταίες τρεις μέρες προφανέστατα ακούω ΜΟΝΟ το suburbs των arcade fire. Υποθέτω πως σε κανα δίμηνο θα είμαι σε θέση να γράψω γι αυτόν τον δίσκο, γιατί αν το επιχειρήσω τώρα θα καταλήξω να το υμνώ και να φτάνω σε υπερβολές τύπου "το νέο ok computer" και η αλήθεια είναι ότι δεν το θέλω αυτό. Μάλλον είμαι πολύ κότα, και περιμένω να καταλλαγιάσoυν κάπως όλα αυτά τα συναισθήματα και να γράψω πιο ήρεμα. Αλλά μεταξύ μας δεν περιμένω να αλλάξουν και παρα πολλά.

gay human bones

2010-07-19T01:07:00.005+03:00

Σήμερα στην διαδρομή μετά το μπάνιο άκουγα για ακόμη μια φορά το Hippies των Harlem και συνειδητοποίησα πόσο πολύ γουστάρω τέτοιες μπάντες. Συγκροτήματα που σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να μου αλλάξουν την ζωή και που μπορεί μετά από 5 χρόνια να τα έχω ξεχάσει και να βρω τυχαία το cd τους σε μια παρατημένη στίβα με άλλα ξεχασμένα cd. Kαι έρχομαι και ερωτώ. Και λοιπόν? Σημασία έχει ότι την συγκεκριμένη στιγμή στην συγκεκριμένη φάση της ζωής μου τους γουστάρω απίστευτα και θέλω να τους δω live περισσότερο και από τους ίδιους τους clash ~~(μπλιαξ)~~.

υ.γ. Το ποστ αυτό γράφεται ενώ παίζουν οι Lightning fuckin' Bolt live στο φεστιβάλ του p4k. Lucky bastards.

Best Coast- Crazy For You

2010-07-15T21:04:00.006+03:00

Είναι καταπληκτικό πόσα λίγα πράγματα μπορεί να αλλάξουν μέσα σε μισό αιώνα. Σκεφτείτε την μουσική των beach boys για παράδειγμα: Ηλιόλουστες παραλίες, γρήγορα αυτοκίνητα, νεανικοί έρωτες, καταχρήσεις. Έχουν περάσει 50 χρόνια και οι καλιφορνέζικες μπάντες γράφουν ακόμη για τα ίδια πράγματα και μάλιστα με πολύ πιο απλό και άμεσο τρόπο. Όπως οι Best Coast ας πούμε, η πλέον overhyped μπάντα από το Los Angeles. Παραλίες, ήλιος, χόρτο και γκόμενοι. Η Bethany Cosentino γράφει ΜΟΝΟ για αυτά και καλά κάνει μεταξύ μας. Αυτό το φίνο γκομενάκι βρίσκεται πίσω από σύγκροτημα καθώς συνθέτει τα κομμάτια, τραγουδάει, παίζει κιθάρα και έχει κόλλημα με τις γάτες. Ο έταιρος της μπάντας, Bobb Bruno κάνει απλά τις υπόλοιπες δουλειές όπως έχει παραδεχτεί ειλικρινά. Το πρώτο τους ολοκληρωμένο lp Crazy for You θα κυκλοφορήσει στο τέλος του μήνα, αλλά πριν αυτό έχουν βγάλει ένα πολύ καλό ep, το θορυβώδες where the boys are, και μερικά εξαιρετικά κομμάτια όπως το sun was high (so was I) και το feeling love.

Το crazy for you ομολογουμένως το περίμενα πολύ και από την στιγμή που το κατέβασα δεν ακούω τίποτα άλλο. Σοβαρά τώρα. Εικοσιτέσσερες ώρες το εικοσιτετράωρο.Στο μυαλό μου, πρόκειται για το απόλυτο concept άλμπουμ. Τραγούδια της Cosentino για τον γκόμενο που γουστάρει, και μόνο για αυτό. Την στιγμή που τον γνωρίζει, την στιγμή που τον ερωτεύεται, την στιγμή που της λείπει, την στιγμή που την εκνευρίζει, την στιγμή που θέλει να πέρασει μαζί του το βράδυ στην παραλία και να καπνίζουν χόρτο. Τραγούδια για όλες τις φάσεις που μπορεί να περνάει μια σχέση, αλλά κυρίως για τον ενθουσιασμό ενός νέου έρωτα και ότι προκύπτει από αυτόν. Με λίγα λόγια αν θέλετε να πείτε κάτι με έμμεσο τρόπο σε κάποιον/α στείλτε του αυτό το άλμπουμ και θα καταλάβει (άλλωστε ζούμε στην εποχή της "εμμεσότητας" αν μπορεί να μου επιτραπεί αυτή η έκφραση). Μουσικά το άλμπουμ κινείται στα πρότυπα των wavves (damn, ήθελα να γράψω ένα κείμενο χωρίς να τους αναφέρω.) με όλιγον τι από vivian girls και beach house αλλά και οτιδήποτε άλλο καλιφορνέζικο μπορείτε να σκεφτείτε. Σε μερικά σημεία μου φέρνουν στο μυαλό long blondes και pipettes-αλλά αλήθεια τι ξέρω εγώ από μουσική? Τα αγαπημένα μου κομμάτια μέχρι στιγμής είναι το εναρκτήριο boyfriend, το the end, το goodbye που τα φωνητικά της θυμίζουν λίγο Karen O, το Ι want to, το Honey και το κορυφαίο when I'm with you o προσωπικός μου ύμνος αυτών των ημερών. Βέβαια κάθε μέρα ξεχωρίζω όλο και περισσότερα κομμάτια, όποτε όλα αυτά μπορεί να είναι περιττά. Νομίζω ότι το άλμπουμ βγήκε την καλύτερη περίοδο, και είναι ότι καλύτερο μπορεί να ζητήσει κάποιος τύπος σαν εμένα. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού το Crazy for You πιθανότατα θα είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ ever. Ίσως και κάθε καλοκαίρι, ποτέ δεν ξέρεις..

υ.γ. Nομίζω ότι μ'αρέσει ήδη λίγο περισσότερο από το king of the beach. Σόρρυ Chry :)

cats cats cats cats cats cats

2010-07-15T17:20:00.001+03:00

making planets

2010-07-15T17:18:00.001+03:00

shoot my television, walk outdoors, and explore, with the innocence of kids age four

edan

tomboy

2010-07-12T19:15:00.001+03:00

Τι επικό κομμάτι έβγαλε ο Panda Bear. Πόσο μεγάλος θεός είναι? Μυρίζομαι τεράστιο άλμπουμ. (Tι Λισαβόνα, τι Καλιφόρνια..Ένα και το αυτό είναι).

γιατί έτσι

2010-07-12T04:16:00.004+03:00

Αφιερωμένο...

υ.γ. drunk post

μπλις

2010-07-11T13:21:00.001+03:00

Πόσο μεγάλο κομμάτι είναι το and the world laughs with you από το νέο άλμπουμ του flying lotus? Πόσο? Ώρες ώρες νιώθω ότι γεννήθηκα μόνο και μόνο για να απολαμβάνω την φωνή του Υorke σε τέτοια απόκοσμα ηλεκτρονικά κομμάτια. Πόσο γαμάτο θα 'ταν οι radiohead να ξανάκυκλοφορούσαν ένα ηλεκτρονικό άλμπουμ στα πρότυπα του kid a? Κιθάρες και μαλακίες. Στα σύνθια είναι το μέλλον. Άσε που εκεί ταιριάζει απόλυτα η φωνή του θεούλη. ΝΑΙ ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ,ΝΑΙ.

βγες όξω

2010-07-10T19:23:00.000+03:00

Τις τελευταίες 2 βδομάδες ακούω μόνο αυτά.

-Edan- Beauty and the Beat
-Wavves- King of the Beach
-Madvillain- Madvillainy
-Prefuse 73- Vocal Studies + Uprock Narratives
-Flying Lotus- Cosmogramma
-Αntlers- Hospice
-HEALTH- Get Color
-Wolf Parade- Expo 86

υ.γ. Hup Holland Hup!

memories

2010-07-10T05:08:00.003+03:00

Σήμερα η φάση μου θύμισε μια περίοδο πριν 4,5 χρόνια. Βγαίναμε έξω, περνούσαμε από όλα τα κεντρικά μαγαζιά, λιώναμε απίστευτα, και όταν γυρνούσαμε σπίτι βάζαμε στο player στο myspace το κομμάτι εκείνο που τραγουδήσαμε περισσότερο και μας έκανε να πορωθούμε πιο πολύ απ' όλα τα άλλα.

Όλα αυτά με αφορμή το C'Mere που έπαιξε σε κάποια φάση στο Κey, και η Μ. το πόσταρε λίγο αργότερα στο Facebook. Παλιές καλές εποχές. Νιώθω μια μικρη μελαγχολία, αλλά κατά βάθος δεν μου λείπουν ιδιαίτερα αυτές οι στιγμές. Ίσως λίγο. Κυρίως όμως, βαριέμαι πλέον.