12/20/13

1.

My Bloody Valentine - m b v [self-released]



















Η πιο έντονη συναυλιακή μου εμπειρία της χρονιάς ήταν όταν οι My Bloody Valentine άρχιζαν να παίζουν το Only Tomorrow, το μοναδικό κομμάτι (μαζί με το New You) στο σετ τους από το καινούργιο τους άλμπουμ. Όταν μπήκαν τα εφέ στην κιθάρα του Shields στο 1:30 ένιωσα όπως την πρώτη φορά που το άκουσα.

Την ίδια μέρα που χιλιάδες τρελαμένοι όπως εγώ, έκαναν refresh ανά 5 δεύτερα στο site για ν' ακούσουν το νέο άλμπουμ των MBV. Οι περισσότεροι δεν πίστευαν ότι συμβαίνει actually αυτό, ακόμα και όταν κατέβηκε το άλμπουμ και δημιουργήθηκε ο φάκελος mbv. Aπό αυτή την έννοια το She Found Now είναι το πιο σημαντικό κομμάτι του δίσκου. Όχι για κανένα άλλο λόγο (πιθανότατα το λιγότερο καλό κομμάτι του άλμπουμ) αλλά γιατί ήταν το πρώτο κομμάτι της μπάντας που ακούσαμε μετά από 22 χρόνια.

Το άλμπουμ θα μπορούσε να μην ακούγεται και πάλι να ήταν σε αυτή την θέση, μόνο και μόνο για το Only Tomorrow. Όταν άρχιζε να παίζει την πρώτη φόρα στα ακουστικά, όλα ξαφνικά σταμάτησαν να κινούνται και για 6:20 λεπτά υπήρχε μόνο αυτό υπέροχο ποπ κομμάτι (χωρίς chorus αλλά ποιος δεν σιγοψιθυρίζει την μελωδία στην κιθάρα στο τέλος;) με το πιο γλυκό distortion του κόσμου να το καλύπτει. Το πλέον αγαπημένο μου κομμάτι όχι μόνο για φέτος αλλά των τελευταίων χρόνων.

Από την άλλη το υπόλοιπο άλμπουμ όχι μόνο ακούγεται, αλλά είναι σχεδόν στα ίδια επίπεδα. To σχεδόν ambient Is This And Yes λειτουργεί υπέροχα σαν μια μουσική γέφυρα ανάμεσα στα πιο κλασικά Loveless era κομμάτια και στις νέες περίπου τεχνοτροπίες του Shields. To New You με το tremolo effect, ότι πιο ποπ έχει βγάλει αυτή η μπάντα, το σχεδόν εξωγήινο In Another Way που όσες φορές και να το ακούσεις μένεις μαλάκας, το ανελέητο σφυροκόπημα του Nothing Is και το shoegaze on acid του Wonder 2 κλείνει τον δίσκο, και νιώθεις πως έχεις φτάσει στην άλλη άκρη του διαστήματος.

Αδιανόητο στην σκέψη, ναι ακόμα και τώρα, ότι ήμασταν αρκετά τυχεροί για ν'ακούσουμε νέα μουσική από τους My Bloody Valentine. Και όχι απλά νέα. Πανέμορφη, εξωπραγματική μουσική που τίποτα άλλο το 2013 ακούγεται σαν αυτή.

H καλύτερη στιγμή: Only Tomorrow > Sometimes


----
1.  My Bloody Valentine -m b v [self-released]
2.  Iceage - You're Nothing [Matador]
3.  Boards Of Canada - Tomorrow's Harvest [Warp]
4.  Deafheaven - Sunbather [Deathwish]
5.  Earl Sweatshirt - Doris [Columbia]
6.  Deerhunter - Monomania [4AD]
7.  Arcade Fire - Reflektor [Merge]
8.  Parquet Courts - Light Up Gold [What's Your Rupture?]
9.  Kanye West - Yeezus [Def Jam]
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/19/13

2.

Iceage - You're Nothing [Matador]


















Oι Iceage είναι μια μπάντα που από την σύστασή της παίζει με τα όρια, είτε αφορά την μουσική τους είτε την εικόνα που βγάζει προς τα έξω. Άπειρες συζητήσεις έγιναν φέτος για τις φημολογούμενες φασιστικές τάσεις τους, με τις ομολογουμένως παρεξηγήσιμες κινήσεις τους και την macho εικόνα που θέλουν να περάσουν προς τα έξω. Την ίδια στιγμή οι στίχοι του Elias Bender Rønnenfelt δίνουν μια άλλη διάσταση στην μπάντα. Οι Iceage είναι οργισμένοι και την ίδια στιγμή βαθιά συναισθηματικοί. Οι ερμηνείες του Bender Rønnenfelt άλλοτε αιματοβαμμένες (κυριολεκτικά), άλλοτε με μια τρομερή θεατρικότητα στα όρια της ωραιοπάθειας και του δανδισμού. 

Η μουσική τους επίσης κινείται στα όρια, καθώς άλλες στιγμές παίζουν τόσο γρήγορα και με τόση οργή που φέρνουν στο μυαλό τους Minor Threat και από την άλλη ρίχνουν τους ρυθμούς και γράφουν post punk ύμνους όπως το Morals. Όλα αυτά τα στοιχεία προϋπήρχαν ήδη από το πρώτο τους τρομερό ντεμπούτο, αλλά μεγιστοποιούνται στο You're Nothing. 

Για την ακρίβεια, όλα μεγιστοποίηθηκαν την στιγμή που τους είδαμε φέτος στο An που στάθηκε η αφορμή να γράψω ένα παραληρηματικό review εδώ. Όλα αυτά ισχύουν και με το παραπάνω κάθε φορά που βάζω ν' ακούσω το καλύτερο άλμπουμ που έχω ακούσει σε αυτό το είδος τα τελευταία χρόνια. Τρεις δεκαετίες μετά, οι Iceage θυμίζουν, περισσότερο από οποιαδήποτε μπάντα, τους Joy Division σε όλες τις πιθανές εκφάνσεις τους.

Η καλύτερη στιγμή: Το Ecstasy και το Morals είναι τ' αγαπημένα μου κομμάτια του δίσκου, αλλά τίποτα δεν φτάνει την οργασμική στιγμή που ο Rønnenfelt φτύνει τους στίχους του Everything Drifts: "Raise your fist, for the depraved roses, raise it today, everything drifts, soon it's gone, don't find a place to stay "

----
2.  Iceage - You're Nothing [Matador]
3.  Boards Of Canada - Tomorrow's Harvest [Warp]
4.  Deafheaven - Sunbather [Deathwish]
5.  Earl Sweatshirt - Doris [Columbia]
6.  Deerhunter - Monomania [4AD]
7.  Arcade Fire - Reflektor [Merge]
8.  Parquet Courts - Light Up Gold [What's Your Rupture?]
9.  Kanye West - Yeezus [Def Jam]
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/18/13

3.

Boards Of Canada - Tomorrow's Harvest [Warp]


















----
3.  Boards Of Canada - Tomorrow's Harvest [Warp]
4.  Deafheaven - Sunbather [Deathwish]
5.  Earl Sweatshirt - Doris [Columbia]
6.  Deerhunter - Monomania [4AD]
7.  Arcade Fire - Reflektor [Merge]
8.  Parquet Courts - Light Up Gold [What's Your Rupture?]
9.  Kanye West - Yeezus [Def Jam]
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/17/13

4.

Deafheaven - Sunbather [Deathwish]




















Oι Deafheaven με απλές διαδικασίες κυκλοφόρησαν ίσως το σύνολο με την καλύτερη μουσική που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια. Τέσσερα επικά (κυριολεκτικά) κομμάτια που θυμίζουν από τους ISIS μέχρι τους Ride και άλλα τρία κομμάτια ανάμεσα τους να τα διαχωρίζουν που φέρνουν στο μυαλό τους Trail of Dead μέχρι τα αντίστοιχα parts των Godspeed. Οι τύποι είναι τόσο καλοί που ξενερώνουν τους μεταλλάδες επειδή τους ακούει πολύς κόσμος (λολ χιπστερς anyone?) ενώ άλλοι κομπλεξικοί haters αρνούνται να μπουν στη διαδικασία να τους ακούσουν γιατί έτσι. Hey, haters.















Η καλύτερη στιγμή:




----
4.  Deafheaven - Sunbather [Deathwish]
5.  Earl Sweatshirt - Doris [Columbia]
6.  Deerhunter - Monomania [4AD]
7.  Arcade Fire - Reflektor [Merge]
8.  Parquet Courts - Light Up Gold [What's Your Rupture?]
9.  Kanye West - Yeezus [Def Jam]
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/16/13

5.

Earl Sweatshirt - Doris [Columbia]


















(Mερικές σκόρπιες σκέψεις για έναν δίσκο που δεν είχα την ευκαιρία να γράψω φέτος αναλυτικά)

Όταν άρχιζα να ασχολούμαι με τους Odd Future, ο Earl ήταν κάτι σαν μύθος. Ένα παιδάκι 17 χρονων με φήμες να κάνουν λόγο για τον πιο ταλαντούχο ραπερ της κολλεκτίβας, και παντελώς χαμένο από προσώπου γης. Το 2010 είχε κυκλοφορήσει το πρώτο του mixtape και στην πορεία απλά εξαφανίστηκε με διαφορετικές φήμες για το που βρισκόταν να βγαίνουν στο προσκήνιο.

Το 2012 ηταν κομβική χρονιά με την επιστροφή του, κάνοντας ένα υπέροχο πέρασμα από το channel ORANGE του Frank Ocean με εκείνο το τρομερό stoned ραπάρισμά του στο Super Rich Kids. Στο τέλος του χρόνου κυκλοφόρησε και το πρώτο δείγμα του Doris με το συναισθηματικά αφοπλιστικό Chum. ("It's probably been twelve years since my father left, left me fatherless/And I just used to say I hate him in dishonest jest/When honestly I miss this nigga, like when I was six/And every time I got the chance to say it I would swallow it")

Το Doris είναι ένα σχεδόν concept άλμπουμ με επίκεντρο τον ίδιο. Ο Earl μοιάζει σε όλο το άλμπουμ να ραπάρει από μια σκοτεινή γωνιά κρυμμένος στις σκιές, και από εκεί απλά φτύνει αλήθειες, μοιράζεται τις ανησυχίες του, μιλάει για τον πατέρα του που εγκατέλειψε την οικογένειά του, σκιαγραφεί τα σκοτεινά μέρη που βρέθηκε όλα αυτά τα χρόνια. Στο κάτω κάτω της γραφής μιλάμε για ένα παιδί, γεννημένο το 1994, αναφέρει συνέχεια το βάρος που πέφτει πάνω του.

"Grandma's passing/But I'm too busy tryna get this fuckin' album cracking to see her/ So I apologize in advance if anything should happen (cut that bitch off)/ And my priorities fucked up, I know it/I'm afraid I'm going to blow it/And when them expectations raise in me/Because daddy was a poet, right?" τραγουδάει στο υπέροχο Burgundy με τα massive τύμπανα και την βοήθεια του Pharell, εξωτερικεύοντας όλα αυτά που σκεφτόταν όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Earl μοιάζει σαν να μην θέλει κανείς ν' ασχολείται μαζί του, σαν να μην θέλει καν να βγάζει άλμπουμ, άλλωστε το πρώτο verse στο Doris το αφήνει για τον SK Laflare όπως και σε πολλά άλλα ακόμα.

Η τριάδα του Sunday, Hive, Chum ίσως η αγαπημένη μου αλληλουχία κομματιών σε δίσκο για φέτος.
Το Hive ειδικά μοιάζει να έχει γραφτεί  με τα ίδια υλικά του Yonkers (ή αλλιώς ένα από 4,5 καλύτερα κομμάτια αυτής της δεκαετίας). Σκοτεινό με την τρομερή μπασογραμμή να διέπει όλο το κομμάτι και φυσικά το φοβερό verse του Vince Staples. Χάνω το μέτρημα πόσες φορές έπαιζε λούπα αυτό το κομμάτι όταν γύρναγα κάτι ξημερώματα με το λεωφορείο σπίτι.

Το άλμπουμ διαρκεί μόλις  44 λεπτά αλλά μοιάζει μεγαλύτερο. Η συμμετοχή του Tyler σε δύο κομμάτια ίσως ότι καλύτερο έχει κάνει μέσα στο 2013, παραπάνω και από το δικό του Wolf. Ισως η πιο αδύναμη στιγμή του Doris περιέργως το Molasses με τον RZA που μοιάζει  κάπως προχειρογραμμένο.

Ο Earl επέλεξε όλες αυτές τις φοβίες που βιώνουμε όλοι όταν μεγαλώνουμε να τις βγάλει σ' ένα άλμπουμ, μοιάζοντας στο τέλος να λαμβάνει την πολυαναμένομενη κάθαρση ώστε να συνεχίσει στο μέλλον να γράφει μουσική έχοντας βγάλει από πάνω του ένα τεράστιο βάρος. Το ότι αυτό έτυχε να το μετουσιώσει σ΄ ενα εξαιρετικό άλμπουμ νομίζω λίγο τον ενδιαφέρει στο τέλος της μέρας.

Η καλύτερη στιγμή: Στο Chum πετάει μόνο αλήθειες: "Too black for the white kids, and too white for the blacks/From honor roll to cracking locks up off them bicycle racks/I'm indecisive, I'm scatterbrained, and I'm frightened, it's evident/And them eyes where he hiding all them icicles at"


----
5.  Earl Sweatshirt - Doris [Columbia]
6.  Deerhunter - Monomania [4AD]
7.  Arcade Fire - Reflektor [Merge]
8.  Parquet Courts - Light Up Gold [What's Your Rupture?]
9.  Kanye West - Yeezus [Def Jam]
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]


12/15/13

6.

Deerhunter - Monomania [4AD]
















Κάποτε ήταν οι Pavement και οι Built To Spill. Μετά ήρθαν οι Spoon και οι Modest Mouse. Τα τελευταία χρόνια λοιπόν ζούμε την Deerhunter era. Η μπάντα του Bradford Cox είναι το επόμενο βήμα και παίρνει τη θέση τους δίπλα σε αυτές τις μπάντες, με την  πεποίθηση ότι κάποτε θα τους θυμόμαστε ως ίσους, αν όχι και καλύτερους.

Για τους Deerhunter μοιάζει η πιο εύκολη δουλειά του κόσμου να κυκλοφορούν τρομερούς δίσκους, ανίκανοι να παραδώσουν κακό ή μέτριο άλμπουμ. Το Monomania μου πήρε περισσότερο καιρό να το αγαπήσω σε σχέση με τα υπόλοιπα άλμπουμ τους που τα είχα λατρέψει από την πρώτη ακρόαση. Για την ακρίβεια η στιγμή που συνειδητόποιησα  την γαματοσύνη αυτού του δίσκου ήταν όταν τους είδα να το παίζουν ολόκληρο στο Primavera. Τότε αντιλήφθηκα πλήρως την πραγματική αξία των κομματιών. Οι Deerhunter φεύγουν για λίγο από την dream pop (το πιο dream pop κομμάτι του δίσκου ανήκει βεβαίως στον Lockett, "The Missing") και γράφουν κιθαριστικά κομμάτια με μια κάπως thorny παραγωγή, ειδικά στα φωνητικά, να σου γραντζανουάει το αυτί μ' έναν υπέροχο τρόπο. Με λίγα λόγια, το Monomania μετά από άπειρες ακροάσεις έχει καταλήξει να ειναι το αγαπημένο μου Deerhunter άλμπουμ μετά το Cryptograms. Hands down, η καλύτερη indie rock μπάντα την τελευταία δεκαετία.

H καλύτερη στιγμή: Τρεις φορές στο Primavera, και τις τρεις φορές κουβάρι μπροστά στην σκηνή να ουρλιάζουμε monomonomania, monomonomania σαν να μην υπάρχει αύριο. Η καλύτερη συναυλιακή εμπειρία φέτος, το αντίστοιχο House That Heaven Built.


----
6.  Deerhunter - Monomania [4AD]
7.  Arcade Fire - Reflektor [Merge]
8.  Parquet Courts - Light Up Gold [What's Your Rupture?]
9.  Kanye West - Yeezus [Def Jam]
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/14/13

7.

Arcade Fire - Reflektor [Merge]





















Δεν έχω να προσθέσω και πάρα πολλά σε αυτό που είχα γράψει στο ΑΑΜ:

"Το Reflektor διαρκεί 75 λεπτά αλλά στην πραγματικότητα νιώθεις πως διαρκεί πολύ λιγότερο. Σε καμία περίπτωση δεν είναι τέλειο, αψεγάδιαστο ή κάτι τέτοιο. Ακρόαση με την ακρόαση όμως αντιλαμβάνεσαι το μεγαλείο αυτού του άλμπουμ, χρόνο με το χρόνο θα παίρνει τη θέση που του αξίζει, ως ο προσωπικός θρίαμβος δηλαδή της μπάντας που γιγαντώθηκε με τους δικούς της όρους. Για ακόμη μια φορά οι Arcade Fire το έκαναν."

Η καλύτερη στιγμή: To Afterlife από μόνο του είναι ένας βασικός λόγος να πληρώσω να πάω οπουδήποτε να τους δω φέτος το καλοκαίρι. Ακόμα ένα instant classic στον κατάλογό τους.


----
7.  Arcade Fire - Reflektor [Merge]
8.  Parquet Courts - Light Up Gold [What's Your Rupture?]
9.  Kanye West - Yeezus [Def Jam]
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/13/13

8.

Parquet Courts - Light Up Gold [What's Your Rupture?]















Η αλήθεια είναι ότι αυτόν τον δίσκο τον είχα πιο χαμηλά αλλά κάθε φορά που έβαζα να το ακούσω και έσκαγε το Master Of My Kraft και στα καπάκια το Borrowed Time (ή αλλιως η πιο πωρωτική έναρξη από όλους τους δίσκους του 13) το ανέβαζα όλο και πιο πάνω. Το Light Up Gold είναι ο δίσκος στον οποίο γύριζα όλη την χρονιά από την αρχή  μέχρι το τέλος (κυριολεκτικά όμως) και σε κάθε ακρόαση είχα τον ίδιο γαμημένο ενθουσιασμό όπως την πρώτη φορά που το άκουσα. Δηλαδή σοβαρά τώρα στην αλλαγή με το Borrowed Time υπάρχει κάποιος που να μην ανατριχιάζει όταν μπαίνει το ριφάκι στην κιθάρα; Κάποιος με λίγη ψυχούλα κάνει headbanging και στα 2 λεπτα και 32 δεύτερα που διαρκεί το κομμάτι όπου και να είναι, από το λεωφορείο και το γραφείο στη δουλειά μέχρι την τουαλέτα (τώρα γιατί κάποιος μπορεί ν' ακούει το κομμάτι ενώ χέζει δεν ξέρω πραγματικά). Αν είχε λίγα περισσότερα κομμάτια σαν το Borrowed Time και το Light Up Gold II θα το είχα ανακηρύξει καλύτερο δίσκο από το Is This It και πουτσα μου όλα.

Η καλύτερη στιγμή: "Socrates died in the FUUUUCKING gutter"


----
8.  Parquet Courts - Light Up Gold [What's Your Rupture?]
9.  Kanye West - Yeezus [Def Jam]
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/12/13

9.

Kanye West - Yeezus [Def Jam]



















Το 2013 θα έπρεπε με προεδρικό διάταγμα να μετονομαστεί σε "Το γλέντι του Kanye" Δηλαδή: 2010, 2011, 2012, To γλεντι του Kanye, 2014 και πάει λέγοντας.

Ο τύπος έχει αναγάγει την ζωή του σε τέχνη (ή το αντίστροφο;) και έχει ξεφύγει με χιλιομετρική διαφορά απ' οτιδήποτε άλλο αυτή τη στιγμή στην ποπ κουλτουρα. Το  My Beautiful Dark Twisted Fantasy μπορεί να ήταν το φιλόδοξο magnum opus του, ένα μεγάλο άλμπουμ με τρομερές συνεργασίες, ωραία radio friendly κομμάτια αλλά με το Yeezus σπρώχνει τον εαυτό του στα άκρα. Ένα άλμπουμ που δεν ακούγεται σαν τίποτα άλλο έχει κάνει ποτέ. Για την ακρίβεια, οτιδήποτε άλλο που ν' ακούγεται σαν αυτό, τελεία.

Ίσως ο πιο προσωπικός του δίσκος με λίγες συνεργασίες, αρκετά δύστροπο σε αρκετά σημεία του, μακριά απ' ότι μας έχει συνηθίσει γενικά. Μέσα σε όλα αυτά και η συλλογή με μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του 2013.

Το On Sight είναι ότι καλύτερο έχουν κάνει οι Daft Punk φέτος (χοχο) με τα aggressive σύνθια μέχρι που ο θεούλης βάζει το επικό sample στην μέση του πουθενά και μένεις μαλάκας. Η τριάδα που ακολουθεί στα ίδια επίπεδα, με αποκορύφωμα το New Slaves με το παραλήρημα του West και την αλλαγή στο τέλος με τον Frank Ocean να απογειώνει το κομμάτι. Τ' αγαπημένα μου κομμάτια παραδόξως, είναι τα επόμενα που ακολουθούν  I'm In It και Hold My Liquor να χρησιμοποιεί την φωνή του Justin Vernon με τον καλύτερο τρόπο σαν layer πάνω στο οποίο πατάει και κάνει τα δικά του.

Την διαφορά του Kanye την συνειδητοποιείς στην  πραγματική του αξία όταν αναλογίζεσαι το αντίστοιχο άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο κάποτε μέντορας του Jay-Z. Ακούς το Magna Carta και μετά το Yeezus και αντιλαμβάνεσαι ότι ο τύπος είναι απλά σε άλλο πλανήτη. Ο προσωπικός θρίαμβος του μεγαλύτερου ροκ σταρ αυτή την στιγμή στον κόσμο.

Η καλύτερη στιγμή: 


----
9. Kanye West - Yeezus [Def Jam]
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/11/13

10.

These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]



















Οι These New Puritans αργά αλλά σταθερά έχουν εξελιχθεί στην καλύτερη μπάντα στη Βρετανία από αυτές που έχουν βγει στο προσκήνιο την τελευταία δεκαετία. Arctic Monkeys ακούω κάποιους να μουρμουρίζουν ήδη και γελάω δυνατά. Κάθε δίσκος των New Puritans και μια νέα μουσική κατεύθυνση. Tο 2008 είχαν κυκλοφορήσει μερικά από τα πιο αρχιδάτα indie anthems της χρονιάς, πολύ πάνω από τους απατεώνες Klaxons, το 2010 με το Hidden πήγαν ένα βήμα πιο μπροστά μ' εναν δίσκο που ποτέ δεν αφομοίωσα, αλλά σεβάστηκα απεριόριστα.

To φετινό Field Of Reeds αποτελεί ακόμα μια μουσική στροφή στην μικρή μέχρι στιγμής καριέρα τους, ακολουθώντας αυτή την φορά τα χνάρια των Talk Talk. Tα Spirit Of Eden και Laughing Stock δεν τα θεωρώ απλά δύο σπουδαία άλμπουμ των 80's και 90's αλλά ανήκουν στους αγαπημένους μου δίσκους έβερ, οπότε εξ΄ορισμού ήταν αναμενόμενο να λατρέψω αυτό το άλμπουμ των TNP. To Field of Reeds είναι ένας ρετρό δίσκος με την έννοια ότι δεν είναι ένα άλμπουμ που θα το ακούσεις δύο φορές και θα βγάζεις άποψη, αλλά θέλει χρόνο, με κάθε ακρόαση να σου προσφέρει κάτι διαφορετικό, ανακαλύπτεις πράγματα που δεν είχες προσέξει. Δεν πιστεύω δηλαδή ακόμα και τώρα, ότι έχω συλλάβει το έργο στην ολότητά του. Δεν θα μου κάνει εντύπωση αν στα άλμπουμ της δεκαετίας θα είναι μέσα στη δεκάδα. Αριστούργημα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Η Καλύτερη Στιγμή: Τα horns που μπαίνουν στο τέλος του This Guy's In Love With Υou που φέρνουν στο μυαλό τους Talk Talk, η μελωδία στο 4:10 του V (Island Song) που αναδύει σιγά σιγά.


----
10. These New Puritans - Field Of Reeds [Infectious]
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

11.

Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
















Θα μπορούσα να γράφω μόνο για το The Warden ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της χρονιάς αλλά στην πραγματικότητα όλος ο δίσκος είναι πανέμορφος. Για την Wolfe βέβαια, η ομορφιά είναι κάτι απόκοσμο, συνάδει με το σκοτάδι, και κατ' επέκταση με την ηδονή και τον πόνο. Όλα αυτά τα διαχειρίζεται με διαφορετικό τρόπο από το ακραίο ντεμπούτο της, προσθέτοντας ηλεκτρονικά στοιχεία κυκλοφορώντας ουσιαστικά τον δίσκο που δεν έβγαλε φέτος η Zola Jesus. 

Η καλύτερη στιγμή: To συναισθηματικό χτίσιμο του Reins

----
11. Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty [Sargent House]
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/9/13

12.

Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]





















Δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους οι vampire weekend είναι στην λίστα:

1) Αν δεν το είχα μερικοί φίλοι μου, δεν θα μου ξαναμίλαγαν.

2) Είναι ένα φανταστικό άλμπουμ. Οχι απλά φανταστικό, στην ουσία είναι ένα αψεγάδιαστο indie pop άλμπουμ που φέρνει στο μυαλό το Veckatimest, το Strange Mercy, το Teen Dream αν θέλεις.

Γιατί λοιπόν τόσο χαμηλά για ένα τόσο so-called αψεγάδιαστο άλμπουμ; Γιατί απ' όλα αυτά τα άλμπουμ που ανέφερα είναι αυτό που δυσκολεύτηκα περισσότερο ν' αγαπήσω στην πραγματικότητα. Ποτέ δεν ήμουν τεράστιος φαν των VW, δεν τρελάθηκα ποτέ με το ντεμπούτο τους άλμπουμ, γενικά πάντα κάτι με χάλαγε στον ήχο τους. Το Modern Vampires Of The City περιέχει μερικά από τα ομορφότερα ποπ κομμάτια της χρονιάς, Step, Ya Hey, Hannah Hunt, Diane Young, και αντικειμενικά είναι ίσως το καλύτερο άλμπουμ του 2013 (σίγουρα στα δύο, τρία) αλλά προσωπικά όλα τα παραπάνω άλμπουμ που έχω στη λίστα τ' αγαπώ λίγο περισσότερο. Σόρρυ Ezra.

Η καλύτερη στιγμή: To Ηannah Hunt είναι ένα πανέμορφο κομμάτι, αλλά εκεί στο 2:42 που σκάνε τα ντραμς και το πιανάκι γίνονται πραγματάκια στην καρδούλα μου κάθε φορά που το ακούω. #romantiko_mood


----
12. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City [XL]
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/8/13

13.

The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]














To Excavation του Haxan Cloak είναι ακριβώς όπως τα live του. Μια ιεροτελεστία από την αρχή μέχρι το τέλος, στην διάρκεια της οποίας νιώθεις το μυαλό σου να φεύγει από το γήινο περιβάλλον και να επιπλέει στο διάστημα. Πολλοί έχουν προσπαθήσει να μπλέξουν το ambient με την noise και το drone αλλά λίγοι έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα τέτοιο δίσκο.

H καλύτερη στιγμή: 0:32 στο Miste με την μελωδία ν' αναδύεται σιγά σιγά.


----
13. The Haxan Cloak - Excavation [Tri Angle]
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/7/13

14.

Majical Cloudz - Impersonator [Matador]



















Κάθε φορά που άκουγα αυτόν τον δίσκο φανταζόμουν τον Devon Welsh να παίζει πλήκτρα και να τραγουδάει με αυτή την καθηλωτική φωνή στίχους όπως "I see some monsters standing over my crib and they falling". Βέβαια μετά είδα σε βιντεο πως παίζουν κανονικά, με τον Welsh να τραγουδάει μόνο, και να χτυπιέται πάνω στην σκηνή βγάζοντας μια τρομερή ένταση, και η αλήθεια είναι ότι πωρώθηκα ακόμα περισσότερο. Αυτός ο δίσκος θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει a capella και να μην έχανε τίποτα, καθώς όλα σε αυτόν δίσκο περιστρέφονται γύρω από την φωνή του Welsh, κάτι μεταξύ Chris Martin -στο πιο σοβαρό και σκοτεινό- και του Morrissey. Το μίνιμαλ περιτύλιγμα με τα συνθια, τα ελάχιστα beats και τις λούπες που περνάνε εδώ και εκεί ταιριάζουν απόλυτα και δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες στον Welsh να πατήσει εκεί και να μεγαλουργήσει. Tις δύο πρώτες φορές που το είχα ακούσει τελείως πρόχειρα, θυμόμουν ότι ο δίσκος τελείωνε μ' ένα τρομερό κομμάτι, οπότε την δεύτερη φορά που το άκουσα μπαίνει το Silver Rings και σκέφτομαι "ναι τι τεράστιο κομμάτι", και μετά σκάει το Illusion και λεω "ωπα λάθος αυτό είναι το γαμάτο κομμάτι" και έρχεται και στα καπάκια και το Bugs Don't Buzz και λεω "νταξει γαμησε μας". Επικό τελείωμα.

Η καλύτερη στιγμή: To τέλος του Bugs Don't Buzz με τους θορύβους και το σχεδόν anthemic "oohhhh" του Welsh.


----
14. Majical Cloudz - Impersonator [Matador]
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

15.

Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]

























Ήμουν σχεδόν ανυποψίαστος όταν έβαλα να παίζει για πρώτη φορά αυτός ο δίσκος, και στα πρώτα δεύτερα του Begin To Remember απλά είχα μείνει ήδη μαλάκας. To supergroup του Elias Bender των Iceage συνδυάζει την λυρικότητα της μπάντας του με τους cold wave ήχους, και στην πραγματικότητα είναι σαν ν' ακους διαφορετικές εκδοχές του Atmosphere.  Το One Dances Quite Like My Brothers είναι ψυχρό και απρόσιτο, και την ίδια στιγμή βγάζει ψυχή όπως λίγα άλμπουμ φέτος.

Καλύτερη στιγμή: "So you chose fire"


----
15. Vår - No One Dances Quite Like My Brothers [Sacred Bones]
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/5/13

16.

Julia Holter - Loud City Song [Domino]















Η αγαπητή Julia Holter έχασε μια θέση σε σχέση με πέρσι, έχοντας όμως κυκλοφορήσει καλύτερο άλμπουμ φέτος. Παράδοξο μεν, καλύτεροι δίσκοι φέτος δε. Η Holter συνεχίζει σε αυτή την ιδιότυπη ονειρική πειραματική ποπ και παραδίδει ένα εξαιρετικό άλμπουμ. Την πρώτη φορά που άκουσα το Maxim's I ένιωθα να επιπλέω στο διάστημα, ενώ το συγκλονιστικό He's Running Through My Eyes συνεχίζει από εκεί που είχε μείνει με το Moni Mon Amie. Κρίμα να μην την έχουμε δει ακόμα live, θα θελα πολύ να δω πως θα διαχειριζόταν αυτόν τον τεράστιο συναισθηματισμό που βγάζει με τα κομμάτια της.

Η καλύτερη στιγμή:




----
16. Julia Holter - Loud City Song [Domino]
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/4/13

17.

Forest Swords - Engravings [Tri Angle]















Το Daggers Paths του 10 ήταν ένα σκοτεινό, δύστροπο άλμπουμ που σαν αυτό λίγα πράγματα ακούγονταν εκείνη τη στιγμή. Είχε dub, είχε κιθάρες, είχε απόκοσμα φωνητικά, δεν θύμιζε τίποτα άλλο με λίγα λόγια.  Είχα ψαρώσει κιόλας τότε εγώ και είχα αγοράσει και μια μπλουζίτσα του, τον είχαμε δει και στο Plissken κανά χρόνο μετά, καλός ήταν με τα μπλιμπλίκια του.

Το φετινό του άλμπουμ Engravings προχωράει τον ήχο του ντεμπούτου ένα βήμα πιο μπροστά, με μεγαλύτερες ιδέες. Πιο φιλόδοξες αν θέλετε. Δεν ξέρω αν αυτό είναι το breakthrough του άλμπουμ αυτό (αν μπορεί να γίνει ποτέ κάτι τέτοιο breakthrough τελοσπαντων) αλλά είναι σίγουρα ότι πιο κοντινό θα κάνει ποτέ. Η Peaking Lights κυκλοφορία του 13. Όταν είχε κυκλοφορήσει ήμουν ενθουσιασμένος αλλά όσο πέρναγε ο καιρός τόσο έπεφταν οι θέσεις,  δεν ειμαι σίγουρος αν σ' ένα χρόνο από τώρα θα συνεχίζω να το ακούω αλλά στηρίζουμε όπως και να έχει.

Η καλύτερη στιγμή:





----
17. Forest Swords - Engravings [Tri Angle]
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/3/13

18.

Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]


















O δίσκος αυτός θα μπορούσε άνετα να έβγαινε το 93 και να μην είχε καμία διαφορά. Aπλά τότε θα αναγκαζόμουν να έχω μαζί μου discman όπως κάποτε (πάντα με μία backpack και δύο, τρία cds ν' αλλάζω). Μόνιμη παρέα μου το Major Arcana στις απογευματινές βόλτες του καλοκαιριού, πρέπει να έλιωσα ένα ζευγάρι ακουστικά ακούγοντας μόνο το No Below.

Δεν χρειάζονται και πολλά πράγματα τελικά. Λίγη Liz Phair, λίγο Pavement και Dinosaur Jr και ιδού ένα από τα αγαπημένα μου κιθαριστικά άλμπουμ της χρονιάς. Αυτό ίσως που ξεχωρίζει σε σχέση με όλες τις indie rock μπάντες με τα ίδια στοιχεία που βγήκαν φέτος όπως οι Swearin', Joanna Gruesome, Potty Mouth, California X κτλπ, είναι οι στίχοι της frontwoman Sadie Dupuis που δίνει έναν πιο προσωπικό τόνο σε αυτό το άλμπουμ.

Καλύτερη στιγμή: Oι κιθάρες που σκάνε στο 2:24 του No Below.



----
18. Speedy Ortiz - Major Arcana [Carpark]
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/2/13

19.

Ka - The Night's Gambit [Iron Works]















Αργόσυρτα beats, παραγωγή στα πρότυπα του RZA, ραπάρισμα που φέρνει στο μυαλό την απάθεια με την οποία φτύνει ρίμες ο MF Doom, και όλα αυτά περιβάλλονται από μια σκοτεινή ατμόσφαιρα αρκετή να σε ψαρώσει από την πρώτη ακρόαση. Η τετράδα που κλείνει τον δίσκο αριστουργηματική. Η Shabazz Palaces κυκλοφορία του 13.

Kαλύτερη στιγμή: Tα πρώτα δεύτερα του Knighthood, και το σκάσιμο με τα τύμπανα και το ονειρώδες sample.



----
19. Ka - The Night's Gambit [Iron Works]
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]

12/1/13

20.

FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]


















"Είσαι σοβαρός; Είναι δυνατόν να ψηφίζεις τους FIDLAR ενώ έχουν βγει επικές δισκάρες φέτος, και έχουν κυκλοφορήσει άπαντες άλμπουμ;" Ε, ναι ρε πούστη FIDLAR. Πουτσαμ οι Bowie, και οι Arctic Monkeys, και οι Daft Punk. Kάθε μεθυσμένο βράδυ του 2013 θυμάμαι να παίζει αυτός ο δίσκος από πίσω, και να τραγουδάμε σαν να μην υπάρχει αύριο μεεεεειειειεξ καν'τ σερφ. Tιμάμε και σεβόμαστε τον Wavves αλλά φέτος τα 4 κωλόπαιδα κυκλοφόρησαν τον πιο πωρωτικό δίσκο της φάσης.

Καλύτερη στιγμή: 1:30 στο Max Can't Surf.  "Υeehhh, Gotta check the forecast/ Throw away my skateboard"



----
20. FIDLAR - FIDLAR [Mom & Pop]