1/4/12

no future no past

Ας μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου, οι τελευταίοι μήνες έχουν ως επίκεντρο δυστυχώς αυτό το ανούσιο πράγμα που λέγεται στρατός. Όχι πως περνώ άθλια. Καμία σχέση, απλά είναι τόσο χάσιμο χρόνου που ακόμα και η πριν το στρατό ζωή μου, μοιάζει τόσο ενδιαφέρουσα που θα μπορούσε να γυριστεί ταινία.
Nαι τόσο πολύ. Επίσης είναι τόσο χαζοί οι περισσότεροι εκεί μέσα που νιώθω να καίγεται ο εγκέφαλος μου κάθε μέρα τόσο πολύ που τις περισσότερες φορές δεν βρίσκω λόγια για να περιγράψω τις καταστάσεις. Και το χειρότερο είναι ότι όχι μόνο πρέπει, αλλά επιβάλλεται να συναναστρέφεσαι με αυτά τα άτομα για να βγαίνουν οι μέρες. Τουλάχιστον εκεί μέσα έχω άπλετο χρόνο για να ακούσω μουσική που υπό άλλες συνθήκες και πάλι θα άκουγα ας μην γελιόμαστε καθώς δεν έχω ζωή. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι το 2011 μ'αρεσε περισσότερο μουσικά (και όχι μόνο) από το 2010. Μπορεί να μην κυκλοφόρησαν τα κλασικά άλμπουμ, αλλά βγήκαν παρά πολλοί εξαιρετικοί δίσκοι σε διαφορετικούς ήχους πράγμα που εγώ βρίσκω πιο ενδιαφέρον. Στο στρατό λοιπόν έλιωσα τους δίσκους της Grouper (το απόλυτο grower της χρονιάς), του Tim Hecker, του Colin Stetson, του Caretaker, και φυσικά του Clams Casino. Ο δίσκος όμως που έλιωσα πραγματικά ήταν το Kaputt του Destroyer που πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί σνόμπαρα τόσο επιδεικτικά όλη τη χρονιά. Σπουδαίος δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος, με τα αριστουργηματικά Savage Night at the Opera, Suicide Demo for Kara Walker και Poor In Love να στα σκάνε το ένα μετά το άλλο στην καλύτερη ακολουθία κομματιών της χρονιάς. Επικός δίσκος που χαλαρά τώρα θα έμπαινε στη δεκάδα μου. Όπως φυσικά αδίκησα στη λίστα μου τον James Blake που τώρα χαλαρά θα τον έβαζα στην πεντάδα. Ο δίσκος που άκουσα περισσότερο από οποιονδήποτε πέρσυ και είχε την μεγαλύτερη διάρκεια. Ο τύπος είναι τεράστιο ταλέντο και έχει ακόμα να κάνει σπουδαία πράγματα. H καλύτερη λίστα πάντως που διάβασα απ' όλα τα sites και περιοδικά ήταν του tiny mix tapes που παραδοσιακά επιλέγει εξαιρετικά άλμπουμ και άλλα τόσα που δεν έχεις ακούσει και σε βάζει στην διαδικασία να τα ψάξεις Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.

Το πρώτο πολύ καλό άλμπουμ πάντως για τη νέα χρονιά δικαιωματικά είναι των/του Cloud Nothings. Στο Attack On Memory ο Dylan Baldi αφήνει το lo fi του περσινού ομώνυμου δίσκου και αντλεί έμπνευση από την ίδια δεκαετία, του 90, αλλά των πιο mainstream κιθαριστικών ήχων. Αυτοί που τους αρέσουν οι βαρετοί μέχρι αηδίας Monovine, πρέπει να ακούσουν αυτόν τον δίσκο για να δουν πώς ακούγονται σωστά oι Nirvana εν έτει 2012. Δηλαδή φαντάσου να ήταν από την Πάτρα οι Cloud Nothings τι θα γινόταν.. Γελάει ο κόσμος πραγματικά.. Τελοσπάντων υπέροχος κιθαριστικός δίσκος το Attack On Memory με το επικό 8λεπτο Wasted Eyes καθώς και τα Separation, No Sentiment και φυσικά το No Future/ No Past να ξεχωρίζουν.

3 comments:

  1. Εμένα γιατί πέφτουν να με φάνε όταν πάω να κράξω ελληνική σκηνή; Κι εγώ τους βαριέμαι. ΚΑΙ τους cloud Nothings...

    ReplyDelete
  2. τον περσινό τους και γω.αλλά φέτος έβγαλαν ωραίο δίσκο ρε..

    ReplyDelete
  3. Πολύ γκρρρραντζ ρε συ... Πολύ αντρίλα.

    ReplyDelete