12/21/12

My top 50 tracks of 2012


















Κλασικά μετά από κάθε ψηφοφορία για την Blogovision ποστάρω τα αγαπημένα μου κομμάτια της χρονιάς. Προσπάθησα  γενικά να μην βάλω κομμάτια από τον ίδιο καλλιτέχνη, με εξαίρεση τους Tame Impala γιατί έτσι ξέρω γω. Από κάτω μπορείτε να ακούσετε την πρώτη εικοσάδα (τα πρώτα 19 για την ακρίβεια γιατί μαλακίστηκα).  Στο νούμερο 1 δεν θα μπορούσε να μην είναι άλλο από το House That Heaven Built το οποίο με σημάδεψε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο όλη τη χρονιά. Αυτά. (Την άλλη βδομάδα θα ανεβάσω κάτι πολύ καμένο).

50. Peaking Lights - Beautiful Son
49. Allah-Las - Sandy
48. Κiller Mike - Reagan
47. FIDLAR - Cheap Bear
46. Mechanimal - Un/Mobility
45. Lower - Pictures of Passio
44. Savages - Husbands
43. Dinosaur Jr - Watch The Corners
42. Royal Headache - Girls
41. Purity Ring - Fineshrine

40. Django Django - Hail Bop
39. Daphni - Ahora
38. John Tabalot - Destiny
37. Frank Ocean - Pyramids
36. Matthew Dear - Her Fantasy
35. Metz -Wasted
34. The Men - Open Your Heart
33. Αndy Stott - Luxury Problems
32. Death Grips - I've Seen Footage
31. Liars - No1 Against The Rush

30. Porcelain Raft - Unless You Speak From Your Heart
29. Merchandise - Time
28. Titus Andronicus - My Eating Disorder
27. Cloud Nothings - Wasted Days
26. Lotus Plaza - Monoliths
25. DIIV - Doused
24. Chairlift - I Belong In Your Arms
23. Solange - Losing You
22. Bat For Lashes - Laura
21. Larry Gus - Accretion/With Your Magritte Mouth

20. Tame Impala - Feels Like We Only Go Backwards
19. Εl-P - The Full Retard
18. Danny Brown - Grown Up
17. Schoolboy Q - Hands on the Wheel (feat A$AP Rocky)
16. M.I.A. - Bad Girls
15. Melody's Echo Chamber - I Follow You
14. Dum Dum Girls - Lord Knows
13. Tame Impala - Elephant
12. Twin Shadow - Five Seconds
11. Julia Holter - In The Same Room

10. Chromatics - Kill For Love
9. Frank Ocean - Bad Religion
8. Burial - Kindred
7. Ty Segall Band - Wave Goodbye
6. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Only In My Dreams

5. Joey Bada$$ - Survival Tactics
4. Lower Dens - Brains
3. Beach House - Myth
2. Grizzly Bear - Yet Again

1. Japandroids - The House That Heaven Built



12/20/12

1.

Merchandise - Children of Desire [Katorga Works]

















Πρωτοδιάβασα γι αυτούς σε ένα κείμενο του Vice που πόσταρε ο Zeugolator με τον πιασάρικο τίτλο "σαν τους Smiths αλλά punk". Στο μυαλό μου φυσικά ακούστηκε σαν το καλύτερο πράγμα στον κόσμο. Όταν έβαλα να ακούσω το άλμπουμ περίμενα να ήταν περισσότερο punk παρά Smiths αλλά τελικά προς μεγάλη μου έκπληξη ήταν το αντίστροφο. Το τρίο από το Τampa της Florida ξεπήδησε από την χαρκντκορ σκηνή της πόλης αλλά κατέληξε να στρέφεται σε άλλα ηχητικά μονοπάτια από τους συμπολίτες τους. Ένα μπάσο,μια κιθάρα, ενα ντραμ μασιν και αυτός ο τύπος στα φωνητικά (αν ο Ian Curtis ήταν από την Florida κάπως έτσι θα έμοιαζε) να τραγουδάει στίχους όπως "Ι kissed your mouth and your face just disappeares" με αυτόν τον χαρακτηριστικό Morrissey τρόπο. Το Children of Desire όταν το πρωτοακουσα έπαθα τέτοιο σοκ που απλά δεν μπορούσα για δύο βδομάδες να ακούσω τίποτα άλλο. Χωρίς υπερβολή, απλά το έβαζα να παίζει σε λούπα ξανά και ξανά και ξανά. Μου υπενθύμισε πως είναι να ακούς μια μπάντα και να παθιάζεσαι σε υπερβολικό βαθμό μαζί της που να θες να μάθεις τα πάντα γι αυτήν. Να δεις πως μοιάζουν, να δεις τι λένε "We were a punk band.Still are. Sometimes. Sometimes we're not", να δεις πως είναι τα live τους. Και κάθε φορά να παθιάζεσαι περισσότερο. Nα κολλάς τόσο πολύ με τα κομμάτια τους, ειδικά με το Time και το Become What You Are που αν αποφάσιζαν να το έκοβαν στα 5 πρώτα λεπτά θα μιλάγαμε για το καλύτερο κομμάτι της χρονιάς. Γι αυτό άλλωστε τους ψήφισα στο νούμερο ένα. Γιατί είχα ξεχάσει πως είναι να εθίζεσαι με μια καινούργια μπάντα και να ξεχνάς οτιδήποτε άλλο έχεις ακούσει. Δεν είναι αντικειμενικά καλύτερο από το Shields, ούτε από το Lonerism. Αλλά δεν έχει καμία σημασία. Γιατί δεν αγάπησα κανέναν άλλο δίσκο όπως αυτό. Ρομαντικό noise, όπως μου πε μια ψυχή, για την ελιτ.

Merchandise - In Nightmare Room from Id House Vid. Group on Vimeo.

So far:

2.  Grizzly Bear - Shields [Warp]
3.  Tame Impala - Lonerism [Modular]
4.  Japandroids - Celebration Rock [Polyvinyl]
5.  Lower Dens - Nootropics [Ribbon Music]
6.  Beach House - Blooom [Sub Pop]
7.  Andy Stott - Luxury Problems [Modern Love]
8.  Ty Segall - Twins [Drag City]
9.  Burial  - Kindred [Hyperdub]
10. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]
11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

Το 2011 στο 1: EMA - Past Life Martyred Saints [Souterrain Transmissions]
Το 2010 στο 1 Beach House - Teen Dream [Sub Pop]
Το 2009 στο 1: Grizzly Bear - Veckatimest [Warp]

12/19/12

2.

Grizzly Bear - Shields [Warp]




















Έχω διαβάσει τρομερά πράγματα μέχρι στιγμής στη Blogovision. Ο Ed Droste είναι άσχημος, ο Ed Droste τραγουδάει άσχημα(?!) (whaaaaa), κτλπ κτλπ. Γενικά πολλά για τον Ed Droste. Για να ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα η φάση στους Grizzly Bear είναι η εξής: 35% o Εd Droste, 25% o ντράμερ με τον μπασίστα και 40% ο Daniel γαμημένος Rossen. Αυτός είναι που έχει συμβάλει τα μέγιστα στην μουσική εξέλιξη των Grizzly Bear. Καθώς περνάνε τα χρόνια βλέπεις και την δική του εξέλιξη, από τους Department of Eagles στο καταπληκτικό φετινό του σολο EP, το οποίο έσκασε σαν προοικονομία, ότι το άλμπουμ των Bear που θα κυκλοφορήσει θα είναι αριστούργημα. Όπως και είναι φυσικά. Είναι το καλύτερο στην δισκογραφία τους και λέγοντας κάτι τέτοιο ενώ έχουν βγάλει δίσκους σαν το Yellow House και το Veckatimest σημαίνει πολλά. Το πιο πετυχημένο που διάβασα για το Shields ήταν από τον τυπά του P4k που είπε ότι η μουσική των Grizzly Bear αυτή την στιγμή είναι κάτι μεταξύ του Van Dyke Parks (έγραφε με τον Brian Wilson το Smile και σε αυτόν οφείλεται ένα από τα πέντε,δέκα καλύτερα κομμάτια στην ιστορία της ποπ, λέγε με και surf's up) και των τελευταίων δίσκων των Talk Talk. Πάρτε για παράδειγμα το Yet Again. O Rossen παίρνει μια φοβερή ιδέα του Droste (σαν άλλοι Lenon, MacCartney θα πέσει φωτιά να με κάψει) και το μετατρέπει σε ένα μυθικό κομμάτι. Ειδικά το τελείωμα του μου προκαλεί απανωτούς οργασμούς κάθε φορά. Και όχι μόνο αυτό. Το εναρκτήριο Sleeping Ute, το Speak In Rounds, το δεύτερο καλύτερο ποπ κομμάτι της χρονιάς το Simple Answer το επικό closing Sun in your Eyes. Για να μην πολυλογώ το Shields είναι το καλύτερο άλμπουμ του 2012. Υποκειμενικοί λόγοι όμως με έκαναν να το αφήσω στο νούμερο δύο. Τα σέβη μου στην καλύτερη indie (γελάει ο κόσμος) μπάντα αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Τουλάχιστον για φέτος.



So far:

3.  Tame Impala - Lonerism [Modular]
4.  Japandroids - Celebration Rock [Polyvinyl]
5.  Lower Dens - Nootropics [Ribbon Music]
6.  Beach House - Blooom [Sub Pop]
7.  Andy Stott - Luxury Problems [Modern Love]
8.  Ty Segall - Twins [Drag City]
9.  Burial  - Kindred [Hyperdub]
10. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]
11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

Το 2011 στο 2: John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Ribbon Music]
Το 2010 στο 2: Arcade Fire - The Suburbs [Merge]
Το 2009 στο 2: The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart [Slumberland]


12/18/12

3.

Tame Impala - Lonerism [Modular]




















Αν το LSD ήταν μουσική θα ήταν το Lonerism. Περισσότερο ηλεκτρονικό στη λογική του μου δίνει την εντύπωση πως ο Kevin Parker πέρασε περισσότερη ώρα πάνω στην κονσόλα στο mix του άλμπουμ παρά με την κιθάρα του ή τα (άπειρα) σύνθια. Ψυχεδελικό κολάζ ήχων με λίγα λόγια στην καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη μορφή του. Η πραγματική αξία του δίσκου στο δεύτερο μισό με τα υπέροχα Feels Like We Only Go Backwards, Keep On Lying, Elephant να σκάνε το ένα μετά το άλλο και να μην προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις πόσες καλές ιδέες υπάρχουν σε αυτό το άλμπουμ. Γι αυτό το λόγο είναι και το μεγαλύτερο grower της χρονιάς. Μεγάλος δίσκος.



So far:

4.  Japandroids - Celebration Rock [Polyvinyl]
5.  Lower Dens - Nootropics [Ribbon Music]
6.  Beach House - Blooom [Sub Pop]
7.  Andy Stott - Luxury Problems [Modern Love]
8.  Ty Segall - Twins [Drag City]
9.  Burial  - Kindred [Hyperdub]
10. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]
11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

Tο 2011 στο 3: Oneohtrix Point Never - Replica [Mexican Summer]
Το 2010 στο 3: Flying Lotus- Cosmogramma [Warp]
Το 2009 στο 3: The Flaming Lips - Embryonic [Warner Bros]

12/17/12

4.

Japandroids - Celebration Rock [Polyvinyl]


















Οι Japandroids είναι αυτό που λέμε καλά παιδιά. Λίγο πριν ξεκινήσουν το επικό live τους στη Vice σκηνή στο Primavera, ο Βrian έβγαλε ένα μικρό λογύδριο τονίζοντας πόσο μεγάλη τους τιμή είναι να παίζουν σε ένα φεστιβάλ ανάμεσα σε τόσους μεγάλους καλλιτέχνες που θαυμάζουν. Μετά σύστησε την μπάντα "He's David, I'm Brian. We're Japandroids from Vancouver, Canada" και άρχιζε να κοπανιέται με την κιθάρα του. Αυτή είναι η εικόνα που μου χει μείνει περισσότερο απ' όλο το φεστιβάλ. Το ίδιο και εδώ στο Αn που έπαιξαν όλη τη δισκογραφία τους και κάτι παραπάνω. Στις συνεντεύξεις τους μετριοπαθείς όπου σταθούν και όπου βρεθούν υπερτονίζουν ότι δεν είναι τίποτα φοβεροί μουσικοί και ότι η διαδικασία για να γράψουν ένα decent κομμάτι είναι κάτι παραπάνω από επίπονη. Ε, ρε φίλε κάτι τέτοια εγώ τα γουστάρω. Ειδικά όταν το Celebration Rock είναι τόσο γαμημένα καλός δίσκος. Από την πρώτη στιγμή που το έβαλα να παίζει μέχρι και τώρα που τραγουδάω κάθε στίχο "she'll kiss away your gypsy fears, and turn some restless nights to restless years" δεν έχει υπάρξει ούτε μια στιγμή που να χω βαρεθεί ούτε ένα δευτερόλεπτο. Θα θελα πολύ να μην είμαι κοινότυπος και γράψω πως το sophomore άλμπουμ τους είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος, αλλά χέστε με. Αφού αυτό είναι. Οχτώ ανθεμικά κομμάτια από δύο τύπους που προσπαθούν να βρουν την θέση τους σε αυτόν τον κόσμο.



So far:

5.  Lower Dens - Nootropics [Ribbon Music]
6.  Beach House - Blooom [Sub Pop]
7.  Andy Stott - Luxury Problems [Modern Love]
8.  Ty Segall - Twins [Drag City]
9.  Burial  - Kindred [Hyperdub]
10. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]
11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

Το 2011 στο 4: Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]
Το 2010 στο 4: Deerhunter- Halcyon Digest [4AD]
Το 2009 στο 4: Animal Collective - Merriweather Post Pavilion [Domino]

12/16/12

5.

Lower Dens - Nootropics [Ribbon Music]


















To 2010 είχα ψηφίσει το Twin Hand Movement κάπου μεταξύ 15 έως 10. Δύο χρόνια μετά βρίσκεται στους πέντε δίσκους που ακούω πιο πολύ από εκείνη τη χρονιά. Το Nootropics είναι μια κλάση καλύτερος δίσκος οπότε δεν θα μπορούσε φέτος να μην είναι στην πεντάδα. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο κατεβατό για το Brains μόνο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι το Propagation, το Lamb, το Candy, το Nova Anthem. Η Jana Hunter χρησιμοποιεί όσα έχει μάθει από την κιθαριστική μουσική των 80's και δημιουργεί την δική της εκδοχή για την dream pop. Το Nootropics είναι μια μικρή ιεροτελεστία από την αρχή έως το τέλος, που απλά δεν μπορείς να ξεφύγεις. Και ναι κερδίζει στα ίσα φέτος τους Beach House. Πεντάδα λοιπόν με τον καλύτερο φετινό dream pop δίσκο που κυκλοφόρησε. Τους το χρωστάω άλλωστε από το Primavera που προτίμησα να δω Girls και το μετανιώνω κάθε  μέρα.



So far:

6.  Beach House - Blooom [Sub Pop]
7.  Andy Stott - Luxury Problems [Modern Love]
8.  Ty Segall - Twins [Drag City]
9.  Burial  - Kindred [Hyperdub]
10. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]
11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

Το 2011 στο 5: Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
Το 2010 στο 5: Pantha Du Prince- Black Noise [Rough Trade]
Το 2009 στο 5: Japandroids - Post Nothing [Unfamiliar]

12/15/12

6.

Beach House - Blooom [Sub Pop]


















(Πριν ξεκινήσω να γράφω οτιδήποτε απλά να πω ότι οι επόμενοι έξι δίσκοι είναι ισάξιοι και απλά τους κατέταξα απλά επειδή έπρεπε.αυτό)

Οι Beach House είναι μέσα στις πέντε δέκα αγαπημένες μου μπάντες. Υπάρχουν μερικοί λόγοι για τους οποίους το Devotion παραμένει το αγαπημένο μου άλμπουμ τους. Πρώτα απ' όλα ο απαράβατος (άγραφος) κανόνας της μουσικής: Με όποιο άλμπουμ γνωρίζεις μια μπάντα αυτός να παραμένει ο αγαπημένος σου, όσο καλούς δίσκους και αν κυκλοφορούν μετά. Επίσης το Devotion χωρίς πολλές φανφάρες και υπερπαραγωγές είχε κάτι πολύ σημαντικό σε αφθονία. Συναίσθημα και κυρίως ψυχή. Μπορεί το Teen Dream (κυρίως) και  Bloom να είναι πιο ολοκληρωμένοι δίσκοι αλλά αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα πολύ δύσκολα μπορούν να ξαναβγάλουν στον ίδιο βαθμό. Αυτός ίσως και να είναι ο λόγος που τους βάζω τόσο χαμηλά (!), δηλαδή η συνήθειά τους πλέον να γράφουν καλούς δίσκους πάνω σε μια πεπατημένη. Αλλά τι να λέμε τώρα, μιλάμε για μια μπάντα που βγάζει άλμπουμ με τέλεια (όταν λέω τέλεια εννοώ πραγματικά τέλεια) κομμάτια. Το Bloom βασικά μου θυμίζει απίστευτα το live τους στο Primavera. Πραγματικά αψεγάδιαστο στα όρια της τελειότητας από συνθετικής άποψης και ήχου live αλλά θα θελα να είχαν λίγο περισσότερο συναίσθημα. Κατά τ' άλλα αγάπη μόνο.



So far:

7.  Andy Stott - Luxury Problems [Modern Love]
8.  Ty Segall - Twins [Drag City]
9.  Burial  - Kindred [Hyperdub]
10. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]
11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---
To 2011 στο 6: The Men - Leave Home [Sacred Bones]
Το 2010 στο 6: Four Tet- There Is Love In You [Domino]
Το 2009 στο 6: jj - jj n° 2 [Sincerely Yours]




12/14/12

7.

Andy Stott - Luxury Problems [Modern Love]


















Τον Andy Stott τον έμαθα πέρσι στα τέλη του 11 όταν άκουσα τα φοβερά We Stay Together και Passed Me By. Ειδικά το δεύτερο το έλιωσα όλο το χειμώνα, ο ήχος του είχε αυτό το creepy στοιχείο και αυτό το μπάσο λες και έβγαινε από τη σπηλιά ενός κολασμένου τέρατος. Δεν μπορούσα να το περιγράψω καλύτερα ούτε τότε ούτε τώρα που το χω ακούσει εκατοντάδες χιλιάδες φορές. Το Luxury Problems είναι απλά η φυσική συνέχεια αυτών των ep. Tα γυναικεία φωνητικά του δίνουν αυτό το γήινο χαρακτήρα που είχε και το ομώνυμο του Blake μετά τα out of space ep του. Αλλά αυτό το εθιστικό creepy στοιχείο δεν λείπει σε καμία περίπτωση ούτε στο Luxury Problems. Και θεε τόσες καλές ιδέες. Από το φανταστικό Numb και το Lost and Found στο ομώνυμο και στο παρανοϊκό Up the Box. Ο τύπος μπασταρδεύει με αριστουργηματικό τρόπο την minimal techno με το dubstep και απλά σε ωθεί να μπεις στον τρομακτικό αλλά ταυτόχρονα συναρπαστικό του κόσμο. Έπος από τα λίγα.



So far:

8. Ty Segall - Twins [Drag City]
9.  Burial  - Kindred [Hyperdub]
10. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]
11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

To 2011 στο 7: Real Estate - Days [Domino]
Το 2010 στο 7: No Age- Everything In Between [Sub Pop]
Το 2009 στο 7: Wavves -Wavvves [Fat Possum]

12/13/12

8.

Ty Segall - Twins [Drag City]

















Διαμέρισμα γεμάτο πεταμένα κουτάκια μπύρας, στον καναπέ αράζεις ξαπλωμένος και καπνίζεις ενώ παίζει αυτός ο δίσκος στο πικ απ. Αυτό είναι το Twins, ο τρίτος και καλύτερος δίσκος που κυκλοφόρησε ο Ty φέτος. To Τwins είναι το πιο ολοκληρωμένο σολο άλμπουμ του (αν και στοιχείο της έκπληξης και του ενθουσιασμού πηγαίνει καθαρά στο Melted πριν δύο χρόνια) και σαφέστατα ο καλύτερος του. Δώδεκα ισάξια κομμάτια και το ιδανικό soundtrack για όλους τους slacker τύπους σαν και εμένα.

So far:

9.  Burial  - Kindred [Hyperdub]
10. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]
11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

To 2011 στο 8: Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]
Το 2010 στο 8: Crystal Castles- Crystal Castles [Fiction / Last Gang / Universal Motown)]
Το 2009 στο 8: Dan Deacon - Bromst [Carpark]



12/12/12

9.

Burial  - Kindred [Hyperdub]





















Ακριβώς επειδή είναι EP το άφησα τόσο χαμηλά γιατί θα ήταν μια αδικία για τα "κανονικά" άλμπουμ στις πιο πάνω θέσεις. Βέβαια δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο ο Burial θα ξανακυκλοφορήσει ολοκληρωμένο LP, ίσως αυτή η φάση και να του ταιριάζει περισσότερο. Τρία κομμάτια το ένα καλύτερο από το άλλο με αποκορύφωμα το ομώνυμο κομμάτι που είναι όχι μόνο από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς αλλά μέσα στα δύο τρία καλύτερα που έχει γράψει. Ειδικά εκεί στην αλλαγή στο 8:15 που σκάνε υπόγεια τα spooky σύνθια με τσακίζει κάθε φορά. Ο τύπος είναι απλά σε άλλο επίπεδο απ' οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί στην πιάτσα (εξαίρεση ο Andy Stott που θα δούμε πιο πάνω). Τεράστιος απλά.



So far:

10. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]
11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

To 2011 στο 9: Snowman - Absence [Dot Dash]
Το 2010 στο 9: Kanye West- My Beautiful Dark Twisted Fantasy (Def Jam / Roc-A-Fella)
Το 2009 στο 9: Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix [Glassnote / Loyauté]

12/11/12

10.

Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes [4AD]


















Haters gonna hate. Τι να κάνουμε. Πιθανότατα να ήμουν και γω ένας από αυτούς που κράζουν αν δεν τον/ τους είχα δει πέρσι. O τύπος είναι τρελός, ότι του έρχεται απλά πάει και το γράφει, δεν τον νοιάζουν παραγωγές και άλλα τέτοια κοινά (ποιός είπε ότι εγκατέλειψε τις lo fi παραγωγές?). ΑΜ pop συναντά το post punk στα καλύτερά του. Δεν μπορείς πραγματικά να μην λατρέψεις έναν δίσκο που ξεκινάει με τα παρανοϊκά Kinski Assasin, Is This The Best Spot ,και συνεχίζει με το καλύτερο ποπ κομμάτι της χρονιάς, Only In My Dreams. Προσωπικό αγαπημένο το Symphony of the Nymph με επικούς στίχους ακριβώς ότι υπόσχεται ο τίτλος που καταλήγει στο ρεφρέν ""I don't need to burn any bridges, but I can't get enough of those bitches". Και ενώ πιστεύεις ότι τελειώνει με το ambient αλά Deerhunter era Cryptograms σκάει η επική διασκευή στο Baby των Joe and Donnie Emerson. Δεν ξέρω αν φτάνει το αριστουργηματικό Before Today αλλά σίγουρα ένας φανταστικός δίσκος που ήταν το soundtrack των λιγοστών φετινών καλοκαιρινών διακοπών μου.



So far:

11. Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]
12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

To 2011 στο 10: Cass McCombs - Wit's End [Domino]
Το 2010 στο 10: Caribou - Swim [Merge]
Το 2009 στο 10: Atlas Sound - Logos [Kranky]


12/10/12

11.

Chromatics - Kill for Love [Italians Do It Better]

















Εκεί που το synth pop συναντά την dream pop. Tα χιτάκια Kill For Love, Back From the Grave το έκαναν γνωστό αλλά η πραγματική ψύχη του δίσκου είναι το River και το Candy. Κάθε φορά που το άκουγα ένιωθα πως είναι το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς, η αλήθεια είναι όμως πως η διάρκεια του δεν μ'αφησε να το ακούσω όσο θα ήθελα. Βραδινός κατεξοχήν δίσκος, θα μπορούσε να είναι ολόκληρο το soundtrack του Drive, το αγάπησα την άνοιξη σε κάτι βραδινές σκοπιές. Οι Ιταλοί σίγουρα το κάνουν καλύτερα.



So far:

12. Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]
13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

Το 2011 στο 11: James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
Το 2010 στο 11: Women- Public Strain [Jagjaguwar]
Το 2009 στο 11: Fuck Buttons - Tarot Sport [ATP]

12/9/12

12.

Ty Segall Band - Slaughterhouse [In The Red]















Είναι Νοέμβρης, έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει νωρίς οπότε όταν συναντηθήκαμε στο κέντρο ήταν ήδη βράδυ. Κατευθυνθήκαμε στο υπόγειο που θα έπαιζε ο "τύπος από την Καλιφόρνια". Εξωπραγματικά πολύς κόσμος περιμένει έξω, αλλά πηγαίνουμε ύπουλα γύρω γύρω για να μπούμε νωρίς για να προλάβουμε κανένα δίσκο στο merchandise. Η ώρα περνάει, το υπόγειο γεμίζει ασφυκτικά, τα μπουφάν έχουν εξαφανιστεί, όλοι είμαστε με κοντομάνικα γιατί ξέρουμε τι θα συμβεί. Βγαίνει ο ξανθός τραγουδιστής και ακολουθεί η υπόλοιπη μπάντα. Κάτι μαλλιαροί τύποι στο μπάσο και στην κιθάρα, μια ωραία wasted γκόμενα στα drums δεν νιώθει και πολύ που είναι. Εγώ βρίσκω τον εαυτό μου να φωνάζει κάτι στον τύπο στο μπάσο για "Apathy". Δεν το ακούει. Ο ξανθός τραγουδιστής παίρνει την κιθάρα και αρχίζει να παίζει σαν να εξαρτάται η ζωή του από αυτό. Χαμός στο υπόγειο, πιτσιρικάδες που ήταν η πρώτη τους συναυλία, τριαντάρηδες "αρκετά cool γι αυτά" όλοι χτυπιούνται. Ο μαλλιαρός τύπος στο μπάσο κάποια στιγμή παίζει μια χαρακτηριστική μελωδία στο μπάσο, μου έρχονται όλες οι στιγμές που άκουσα τη φετινή χρονιά αυτή την μελωδία και τα βαριά κιθαριστικά ριφ που σκάνε μετά, και αρχίζω να χοροπηδάω ψηλά προσπαθώντας να φτάσω την οροφή του υπόγειου. Μαζί μου και όλοι οι υπόλοιποι. Ο ξανθός τραγουδιστής μας χαιρετάει, μια μικρή κόλαση δημιουργείται. Παίζει για κανά μισάωρο ακόμα, φεύγει και έρχεται για ένα encore. Μπροστά παρακαλούμε να παίξει και άλλο αλλά δεν παραδεχόμαστε ότι δεν αντέχουμε άλλο. Η συναυλία τελείωσε, χαιρετάμε δύο τρεις γνωστούς, ανεβαίνουμε πάνω. Συμφωνούμε ότι η συναυλία των White Stripes πριν 6,7 χρόνια (θεε μου πόσο μεγαλώσαμε) κάπως έτσι πρέπει να ήταν. Γυρνάμε σπίτι, ανοίγουμε το πικ απ, βάζουμε το Slaughterhouse να παίζει και όλες εκείνες οι στιγμές του live ξανάρχονται στο μυαλό μας.

TY SEGALL BAND // WAVE GOODBYE from MiddleBoopMag on Vimeo.

So far:

13. Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]
14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]


---
To 2011 στο 12: The Field - Looping State Of Mind [Kompakt]
Το 2010 στο 12: Wavves- King Of The Beach [Fat Possum]
Το 2009 στο 12: Girls - Album [True Panther]


12/8/12

13.

Porcelain Raft - Strange Weekend [Secretly Canadian]















To 2012 μπορεί να χαρακτηριστεί άνετα ως η χρονιά της dream pop. Φοβερά άλμπουμ σε όλο το φάσμα του είδους. Και ενώ ήμασταν σίγουροι για την ποιότητα των νέων άλμπουμ των Beach House και των Lower Dens αυτός ο τύπος έσκασε από το πουθενά. Η ιστορία του 37χρονου Ιταλού Mauro Remiddi αρκετά ενδιαφέρουσα. Kατέληξε από το να γράφει soundtrack για μικρού μήκους ιταλικές ταινίες να κάνει περιοδεία με τους M83. Τελικά έγραψε το πρώτο του ολοκληρωμένο άλμπουμ ως Porcelain Raft σε ένα υπόγειο στο Mπρουκλιν (εμ duh). Η μουσική του βαθιά ρομαντική, ονειρική ίσως να μην συμβαδίζει με την σκληρή πραγματικότητα αυτού του κόσμου. Πλασμένη για φανταστικές ιστορίες στον κόσμο των ονείρων, αυτό ίσως να αποζητεί και ο ίδιος (Put Me to Sleep). Δύο από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της χρονιάς είναι σε αυτόν τον δίσκο (βλέπε Drifting In And Out, Unless You Speak From Your Heart), και γενικά ένα εξαιρετικό άλμπουμ που μπαίνει δίπλα στα Nootropics και Bloom.



So far:

14. Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]
15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

----

To 2011 στο 13: Shabazz Palaces - Black Up [Sup Pop]
Το 2010 στο 13: Lower Dens- Twin -Hand Movement [Gnomonsong]
Το 2009 στο 13: A Sunny Day In Glasgow - Ashes Grammar [Mis Ojos Discos]

12/7/12

14.

Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance [Kranky]


















Γενικότερα μισώ τη ζέστη όλο τον γαμημένο χρόνο. Ένας ακόμη λόγος που δεν μ'αρεσει να ζω στην Ελλάδα. Αλλά όταν είναι αρχές Δεκεμβρίου και είσαι με ανοιχτά τα παράθυρα κάτι τέτοια απογεύματα και μπορείς να ακούσεις δίσκους όπως το Spooky Action at a Distance όπως του αρμόζει  ε, δεν μπορώ να παραπονιέμαι. Ομολογώ ότι δεν είχα δώσει σημασία σε αυτόν τον δίσκο, πάρ 'ολο που αγαπώ τον Lockett και τους Deerhunter. Οι υπέροχες μελωδίες του και οι dreamy κιθάρες του άρχιζαν να παίρνουν μορφή σε ένα road trip πίσω τον Σεπτέμβρη. Τότε αγάπησα πραγματικά αυτόν τον δίσκο, ο οποίος στέκει άνετα δίπλα στις καλύτερες στιγμές του Bradford Cox σαν Atlas Sound. Το White Galactic One και Strangers θα μπορούσαν να είναι άνετα μέσα σε κάποιο δίσκο των Deerhunter (ειδικά το δεύτερο, φανταστικό το τελείωμα με τον στρατιωτικό ρυθμό στα drums να πέφτει σιγά σιγά) το Dusty Rhodes και Eveningness καταπληκτικά dream pop κομμάτια που δεν ήταν σε θέση να γράψουν φέτος οι Wild Nothing, και η αγαπημένη μου στιγμή του δίσκου το Monoliths που αντιπροσωπεύει τέλεια το άλμπουμ .Ανθεμικό όσο χρειάζεται και άλλο τόσο ατμοσφαιρικό. Υπέροχο, απλά. Tο ψήγμα για την συνθετική ευφυϊα του Lockett το είχαμε πάρει χαμπάρι το 2010 που είχε γράψει το καλύτερο κομμάτι της χρονιάς (λέγε με και Desire Lines), αλλά αυτός ο δίσκος είναι πραγματικά ότι καλύτερο έχει κάνει μέχρι στιγμής.  Λέγαμε φέτος ότι ο Cox δεν θα κυκλοφορούσε κάποιον δίσκο για πρώτη χρονιά είτε με τους Deerhunter είτε σαν Atlas Sound, αλλά πήρε την σκυτάλη ο Lockett και του πε ουσιαστικά "άραξε μεγάλε φέτος. Αναλαμβάνω εγώ". Καταλαβαίνεις γιατί αυτή η μπάντα είναι τόσο μπροστά με χιλιομετρική διαφορά από την δεύτερη. Σεβασμός μόνο.



So far:

15. Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]
16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

----
To 2011 στο 14: Dirty Beaches - Badland [Zoo]
Το 2010 στο 14: Joanna Newsom- Have One On Me [Drag City]
Το 2009 στο 14: Bat for Lashes - Two Suns [Astralwerks / Parlophone]

12/6/12

15.

Julia Holter - Ekstasis [Rvng Intl]














Την φετινή χρονιά αποφάσισαν πολλές από τις κυρίες (βλέπε Cat Power, Fiona Apple, Bat for Lashes)  να κυκλοφορήσουν άλμπουμ αλλά καμία δεν κατάφερε ούτε στο μισό να φτάσει το Ekstasis. Δύσκολα μπορείς να βρεις πολλούς δίσκους που βγάζουν αυτή την φοβερά απόκοσμη ατμόσφαιρα που όμως την ίδια στιγμή είναι τόσο οικεία ώστε να μπορείς να συνδεθείς σε συναισθηματικό επίπεδο. Ο δίσκος των Mirroring και το περσινό της Julianna Barwick ήταν το ίδιο ατμοσφαιρικοί με το Ekstasis άλλα χάνουν σε αμεσότητα. Πιο κοντά ήταν το φανταστικό Alien Observer της Grouper αλλά η Julia Holter είναι ένα βήμα μπροστά γιατί χρησιμοποιεί αυτά τα ambient στοιχεία για να δημιουργήσει ποπ. Ας πάρουμε για παράδειγμα δύο από τα αγαπημένα μου κομμάτια της χρονιάς, το In the Same Room και το Moni Mon Amie στα οποία η Καλιφορνέζα ισορροπεί τέλεια μεταξύ μελωδίας και ατμόσφαιρας. Το Ekstasis είναι ο θρίαμβος αυτής της etherial pop "σκηνής" γιατί μπορεί να μην είναι ο καλύτερος αλλά σαφέστατα είναι ο πιο ολοκληρωμένος και προσβάσιμος.


So far:

16. Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]
17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

----

To 2011 στο 15: Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
Το 2010 στο 15: Best Coast- Crazy For You [Mexican Summer]
Το 2009 στο 15: The xx -xx [Young Turks]

12/5/12

16.

Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber [Fat Possum]


















Μelody's Echo Chamber ή αλλιώς "someone who once shared a cab with Kevin Parker" όπως έγραψε εύστοχα το Vice στην καταπληκτική του λίστα. Ε,ναι φέτος είναι η χρονιά του frontman (one man band βασικά) των Tame Impala, ό,τι ακουμπάει γίνεται χρυσό. Στην προκειμένη περίπτωση την Γαλλίδα Μelody Prochet. Μπορεί να μην γνωρίστηκαν σε ταξί αλλά στην συναυλία των Αυστραλών στο Παρίσι και έκτοτε συνεργάζονται. Εντωμεταξύ φαντάζομαι διάλογο σε φάση "ωραίο γκομενάκι είσαι ας βγάλουμε ένα άλμπουμ μαζί έτσι να περάσει η ώρα". Και το αποτέλεσμα αυτού το εξαιρετικό dream pop ψυχεδελικό άλμπουμ, που μπορεί να μην το θυμόμαστε σε δύο χρόνια (εμμ duh LONERISM) αλλά το αγαπήσαμε κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Το ερωτευτήκαμε ένα βροχερό απόγευμα και ονειρευτήκαμε με τις fuzzy κιθάρες και τα αέρινα σύνθια. Αγάπη.



So far:

17. RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]
18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

----

To 2011 στο 16: Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
To 2010 στο 16: Sufjan Stevens- The Age of Adz [Asthmatic Kitty]
Το 2009 στο 16: St. Vincent - Actor [4AD]


12/4/12

17.

RØSENKØPF - RØSENKØPF [Wierd]




















Πολλές μπάντες πειραματίστηκαν με το industrial τη φετινή χρονιά, είναι και λίγο της μόδας τα τελευταία δύο χρόνια όπως και να το κάνουμε, αλλά μόνο αυτό το τρίο από το Μπρούκλιν τα κατάφερε τόσο καλά. Ντραμ μασινς (μαζί με τύμπανα βεβαίως), noise rock και hardcore φωνητικά, ε ναι πριν καν μπεις στη διαδικασία να ακούσεις το άλμπουμ μοιάζει με το καλύτερο πράγμα στον κόσμο. Αυτό που ξεχωρίζει κυρίως στο ντεμπούτο άλμπουμ τους είναι οι κιθάρες. Αυτές οι φοβερές κιθάρες του τύπου που κάνουν όλη τη διαφορά. Το εναρκτήριο Burning Spirits χτίζεται πάνω στο ντραμ μασιν και καταλήγει σε αυτό το ηδονικό όργιο ήχων που μαζί με τα hardcore φωνητικά σε προϊδεάζει για το επικό αυτό άλμπουμ. Το Human Love Song περιέχει, από ταινία φαντάζομαι, την προπαγανδιστική ομιλία ενός τύπου για την ευτυχία να είσαι άνθρωπος σε αντίθεση με τις μηχανές που κάνει τους λόγους του Bill Adama στο Battlestar Galactica πριν από μια μάχη με τους Cylon να μοιάζουν με παραμυθάκι. Η καλύτερη στιγμή του δίσκου μάλλον το Heed στο οποίο στο μισό κομμάτι ο τύπος με way too serious φωνή τραγουδάει Omega (τι φάση αλήθεια;) και στη συνέχεια ουρλιάζει σαν να μην υπάρχει αύριο καθώς λυσομανάει στην κιθάρα του και ο ντράμερ από πίσω να τα σπάει όλα. Έπος. Το RØSENKØPF μοιάζει σαν τρεις τύποι με τελείως διαφορετικό μουσικό background να μαζεύτηκαν σε ένα υπόγειο και να έπαιζαν για ώρες. Και το αποτέλεσμα αυτού το καταπληκτικό ντεμπούτο τους. Σκοτεινό, θορυβώδες ακριβώς όπως θέλουμε τους δίσκους μας.


So far:

18. Pallbearer - Sorrow and Extiction [Profound Lore]
19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

----

To 2011 στο 17: Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
To 2010 στο 17: Harlem - Hippies [Matador]
To 2009 στο 17: A Place To Bury Stragners - Exploding Head [Mute]

12/3/12

18.

Pallbearer - Sorrow And Extinction [Profound Lore]
















Pallbearer ή αλλιώς οι καλύτερες κιθάρες της χρονιάς. Doom metal στα χαρτιά αλλά πιο κοντά στους Sleep παρά στους Sunn O))). Επικά κομμάτια, στην κυριολεξία, λες και γράφτηκαν για κάποιο νέο fantasy βιβλίο, ενώ τα μελωδικά φωνητικά που γενικά εγώ δεν αντέχω σε τέτοιου είδους φάσεις εδώ ταιριάζουν απόλυτα με την μουσική. Και ενώ κλαίνε μανούλες με το εναρκτήριο Foreigner και τα φωνητικά του Brett Campbell (τον βλέπουμε και στη φωτογραφία, μοιάζει σωστό παλικάρι) στο Devoid Of Redemption κάνουμε σωστό, αργόσυρτο head banging σε όλη τη διάρκεια, ειδικά εκεί προς τη μέση που γίνεται κόλαση. Τρελή ατμόσφαιρα, ψυχεδέλεια όπου χρειάζεται και γενικά μεγάλος δίσκος. Στηρίζουμε τη φάση.




So far:

19. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]
20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

----

To 2011 στο 18: Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
To 2010 στο 18: Sleigh Bells- Treats [N.E.E.T / Mom & Pop]
Το 2009 στο 18: Wild Beasts - Two Dancers [Domino]

12/2/12

19.

Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! [Constellation]


















Τα άλμπουμ των GY!BE ήταν από τα πρώτα άλμπουμ που πήρα στα σοβαρά να ακούσω πριν καμιά δεκαριά χρόνια (και λίγο παραπάνω). Μαζί με τους Radiohead ήταν εκείνοι μέσα από τους οποίους έμαθα τι σημαίνει μουσική και πόσο σημαντική μπορούσε να είναι, πράγμα που δεν περνούσε από το μυαλό μου μέχρι τότε. Οι GY!BE έκτοτε χάθηκαν από προσώπου γης, ασχολήθηκαν με τριάντα χιλιάδες άλλα project, εμφανίστηκαν στη ζωή μας πάλι με μια περίεργη ανακοίνωση πριν 2,5(?) χρόνια, τους είδαμε σε δύο κατάμεστα και ομιχλώδη από καπνούς live, και ένα πρωινό φέτος ενώ ήμουν σκοπιά είδα την ανακοίνωση του νέου άλμπουμ τους. Θα μπορούσαν για όλους αυτούς τους νοσταλγικούς λόγους να έχουν μια θέση στην εικοσάδα, αλλά όχι. Το άλμπουμ τους δεν είναι απλά καλό αλλά μια υπενθύμιση γιατί λάτρευα τόσο πολύ κάποτε το post rock. Τα τελευταία δέκα χρόνια το είδος είχε σαπίσει, δεν είχε άλλα περιθώρια εξέλιξης, ακούγαμε απλά τις ίδιες και τις ίδιες ιδέες, οι Mogwai μυρίστηκαν τη φάση και προσπάθησαν να ενσωματώσουν στον ήχο τους και άλλα στοιχεία, οι μοναδικοί άξιοι της post φάσης ήταν οι ISIS αλλά αυτοί είναι μια περίπτωση από μόνοι τους. Το 'Allelujah σε καμία περίπτωση δεν επανεφευρίσκει το είδος. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Αλλά όταν ξεκινάει το Mladic και μπαίνει η κιθάρα εκεί στο 6ο λεπτό ε, συνειδητοποιείς ότι οι Καναδοί γύρισαν και είναι έτοιμοι να πάρουν στα σκαλπ μας. Το Mladic είναι το κομμάτι εκείνο που έχει όλα τα στοιχεία που αγαπήσαμε εξαρχής στους GY!BE, και είναι μάλλον στα δύο τρία καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ. Το We Drift Like Worried Fire (το άλλο 20λεπτο κομμάτι του άλμπουμ) δεν φτάνει σε αυτά τα επίπεδα αλλά είναι από μόνο του ένα εξαιρετικό κομμάτι που κινείται σε άλλη ατμόσφαιρα και κατεύθυνση. Τιμάω και σέβομαι τους GY!BE για ένα άλμπουμ που πραγματικά δεν πίστευα ότι είναι σε θέση να βγάλουν τόσα χρόνια μετά και γιατί έδωσαν πνοή σε ένα νεκρό είδος που συνειδητοποιούμε ότι μάλλον το έχουμε ανάγκη.

So far:

20. Larry Gus - Silent Congas [DFA]

---

To 2011 στο 19: The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
To 2010 στο 19: Owen Pallett- Heartland [Domino]
Το 2009 στο 19: The Horrors - Primary Colours [XL]

12/1/12

20.

Larry Gus - Silent Congas [DFA]



















Η 20η θέση για μένα δεν είναι τιμητική, ποτέ δεν έβαλα κάποιο άλμπουμ μόνο και μόνο επειδή αγαπώ τον καλλιτέχνη ή κάτι τέτοιο. Τον Larry Gus τον είδα πρώτη φορά live σε εκείνο το Synch του 2007 και μετά όταν είχε ανοίξει τον Caribou το 2008 στο Gagarin. Και τις δύο φορές μου είχε φανεί συγκλονιστικός. Μετά άρχιζα να διαβάζω το blog του (που ξέρω εγώ είναι το καλύτερο πράγμα στο ιντερνετ) και είδα έναν τύπο που παθιαζόταν τόσο πολύ με τη μουσική (άντε και τα βιβλία) και άρχιζα με κάποιον τρόπο να ταυτίζομαι μαζί του. Όλα αυτά τα συγκροτήματα για τα οποία έγραφε με τόσο πάθος όλα λίγο πολύ βρίσκονται στο Silent Congas. Κάποια πιο έντονα (βλέπε Avalanches, Four Tet) και άλλα λίγο λιγότερα. Και είναι ένα εχμ..φανταστικό άλμπουμ.Ας βγει κάποιος που το κατέβασε, το άκουσε και δεν το έβαλε στα καπάκια να παίζει σε λούπα. Ενας να βγει. Όταν άκουσα το Contours Sway πριν κατεβάσω το άλμπουμ, έλεγα "πω τι επικό κομμάτι μάλλον θα είναι το καλύτερο". Ε,ναι παπάρια. Τα τέσσερα πρώτα κομμάτια είναι αν όχι καλύτερα, σίγουρα ισάξια. Και είναι αυτό το λατρεμένο Accretion / With Your Magritte Mouth που κλείνει τον δίσκο και σε στέλνει στο διάολο κανονικά. Την πρώτη φορά που το άκουσα ήταν στο μετρό και όταν έπαιξε αυτό το κομμάτι ένιωσα ότι σταμάτησε ο χρόνος και τίποτα άλλο εκεί μέσα δεν είχε σημασία. Δεν μπορώ να περιγράψω με περισσότερα λόγια πόσο περήφανος είμαι για αυτό τον άνθρωπο.  Το επόμενο άλμπουμ ελπίζω να βγει σε φυσική μορφή από την DFA, να το πάρουμε και να το βάζουμε να το ακούσουν τα παιδιά μας στο μέλλον και να τους λέμε "ε,ναι κάπως έτσι ήταν η μουσική το 2012 στην Ελλάδα" και να νιώθουμε λίγο περήφανοι.



----

To 2011 στο 20: The Weeknd - House of Balloons [self-released]
To 2010 στο 20: Surfer Blood-Astro Coast [Kanine]
Τo 2009 στο 20: Fever Ray - S/T [Mute / Rabbit]

11/30/12

Best albums: 30-21

30. Titus Andronicus - Local Business





















Το follow up του μεγαλειώδους Μonitor είναι ένα εξίσου εξαιρετικό κιθαριστικό άλμπουμ που μας έχει συνηθίσει ο θεούλης Patrick Stickles. Χάνει αρκετά προς το τέλος αλλά με το υπερεπικό My Eating Disorder τα ξεχνάμε όλα. Έχασαν θέσεις επειδή ο Patrick ξύρισε το μούσι που τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε. Να τα λέμε αυτά.

29. DIIV - Oshin 





















Άλμπουμ που μ'αρεσε πάρα πολύ και έλιωσα για αρκετό καιρό αλλά μετά έμεινε κάπως στα αζήτητα (χαρακτηριστικό των δίσκων του 2012). Φοβερός ήχος, σωστά κομμάτια βλέπε Past Lines, How Long Have You Known και μακράν το καλύτερο το ομώνυμο κομμάτι,το Doused ανακηρύχθηκε ως indie anthem της χρονιάς και  βαρεθήκαμε να το ακούμε (φχαριστούμε λατέρνατιβ), όλα καλά δηλαδή. Πάμε παρακάτω.

28. Animal Collective - Centipede Hz





















Τη χρονιά που το P4k απoφάσισε να τους απαρνηθεί (και καλά) είμαστε εδώ οι true φαν τους να τους στηρίξουμε. Δείγμα της ευφυϊας του Avey Tare συνεχίζουν να γράφουν άψογα ποπ (ναι ΠΟΠ τι δεν καταλαβαίνετε?) κομμάτια (βλέπε Today's Supernatural, Μonkey Riches). Και μένουμε να αναρωτιόμαστε τι σκατά πίνει ο Panda Bear (υπέροχο creepy Rosie Oh). Αγαπάμε.

27. Metz - Metz






















Tι να λέμε τώρα. Στηρίζουμε Sub Pop ρε παιδί μου τι να κάνουμε τώρα. Θα τους δούμε τον Γενάρη σε ένα κολασμένο live και θα μετανιώσουμε που δεν τους βάλαμε εικοσάδα. Wasted και δεν υπάρχει αύριο.

26. Cloud Nothings - Attack on Memory






















To πρώτο σπουδαίο άλμπουμ που ακούσαμε το 2012 (ούτε καν, Δεκέμβρης 2011 ήταν, μόλις είχα πάρει μετάθεση στη μονάδα  μου, ωραίες φάσεις ναουμε). Κάπως έτσι είναι η σωστή αναβίωση του ήχου των Nirvana (αχέμ ακούνε μερικές ελληνικές μπάντες?). Βασικό κριτήριο για την κατάρτιση(πςς) της εικοσάδας μου είναι κατά πόσο άκουσα έναν δίσκο κατά τη διάρκεια της χρόνιας και όχι μόνο μια συγκεκριμένη περίοδο. Από αυτή την άποψη το Attack on Memory απέτυχε. Hell of an album,though.

25. Daphni - Jiaolong





















Πες τον Manitoba, Caribou ή Daphni. Ο Dan Snaith είναι τεράστιο παλικάρι. Στην πιο dance πλευρά του προχωράει ένα βήμα μπροστά από το αριστουργηματικό Swim και παραδίδει ένα ακόμα εξαιρετικό άλμπουμ. Όταν ξεκινάει με τρεις κομμάταρες και έχει και αυτό το τρελό Ahora τι άλλο μπορείς να πεις?

24. Sharon Van Etten - Tramp






















Έκλαψαν μανούλες φέτος με το Tramp, και εννοείται στηρίζουμε τέτοιους δίσκους (όπως θα δούμε και παρακάτω). Δώδεκα ισάξια κομμάτια σε έναν από τους καλύτερους δίσκους που κυκλοφόρησαν σε αυτό το είδος. Στα συν το καταπληκτικό live της στο Primavera. Φοβερή τύπισσα και τρελό χιούμορ.

23. Tindersticks - The Something Rain




















Ποτέ δεν τρελάθηκα με την φάση τους. Δεν ξέρω πότε το "χασαν" και αν το "ξαναβρήκαν" με αυτό το άλμπουμ. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι το Something Rain είναι εξαιρετικός δίσκος που με συντρόφευσε σε αρκετές στιγμές αυτό το τρελό έτος. (Ε, εντάξει και το Chocolate από τα καλύτερα εναρκτήρια κομμάτια που ακούσαμε φέτο).

22. Royal Headache - Royal Headache





















Στηρίζουμε Αυστραλία φέτος. Ωραίοι τύποι αυτοί, σωστά garage punk κομμάτια όχι πάνω από δύο λεπτά, φοβερά φωνητικά ο τύπος, εμένα μου έβγαλαν και λίγο attidute από early Strokes. Καλές φάσεις.

21. Chairlift - Something





















To άλμπουμ που έχασε πραγματικά στο νήμα την είσοδο στην εικοσάδα. Την πρώτη φορά που το άκουσα το έβαλα στα καπάκια να παίζει για ώρες. Πραγματικά καλό άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, το έφαγαν τα συνδικάτα..

11/29/12

Best albums: 50-31


Σε δύο μέρες ξεκινάει και επίσημα η blogovision, και όπως κάθε χρόνο θα ποστάρω τα αγαπημένα μου πενήντα άλμπουμ. Το 2012 ήταν μια σχετικά μέτρια χρονιά η οποία όμως έβγαλε 5,6 φοβερούς δίσκους (πρώτη φορά αντιμετώπισα τόσο μεγάλο πρόβλημα στη σειρά της πεντάδας, γενικά οι πρώτοι έξι είναι ισάξιοι για μένα και απλά ΕΠΡΕΠΕ να μπουν σε μια σειρά για τον ψυχαναγκασμό της φάσης). Κατά τ' άλλα τίποτα ιδιαίτερο. Οι περισσότεροι δίσκοι που άκουσα φέτος ήταν για 50 έως 21 και με δυσκολία έκλεισα εικοσάδα επίσης για πρώτη φορά. Anyways, αυτοί είναι οι πρώτοι είκοσι δίσκοι, αύριο θα ποστάρω πιο αναλυτικά τις θέσεις 30-21 με δίσκους που πραγματικά άκουσα παρα πολύ αλλά για διαφορετικούς λόγους έμειναν στο τσακ απ' εξω από την βασική εικοσάδα. Cheers.

51. The Evens - The Odds (ναι οκ κλεψιά αλλά δεν μπορούσα να αφήσω έξω δίσκο που έχει γράψει ο MacKaye)
50. Pop 1280 - The Horror
49. Earth - Angels of Darkness, Demons of Light II
48. Shearwater - Animal Joy
47. Trash Talk - 119
46. Perfume Genius - Put Your Back N 2 It
45. Joey Bada$$ - 1999
44. ...And You Will Know Us By The Trail of Dead - Lost Songs
43. Converge - All We Love We Leave Behind
42. El-P - Cancer For Cure
41. Poliça - Give You the Ghost
40. Wild Nothing - Nocturne
39. Flying Lotus - Until The Quiet Leaves
38. Killer Mike - R.A.P. Music
37. Four Tet - Pink
36. How To Dress Well - Total Loss
35. The Walkmen - Heaven
34. Matthew Dear - Beams
33. Schoolboy Q - Habits & Contradistions
32. Liars - WIXIW
31. Fiona Apple - The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver...

1/5/12

best EPs of 2011

Οι ψυχαναγκαστικές λίστες ποτέ δεν πεθαίνουν. Αν και νομίζω ότι έγραψα αυτό το ποστ για να τιμήσω τους Trash Talk. Και να χωρέσω σε κάποια λίστα τον Burial

10. Keep Shelly In Athens - Our Own Dream 




















Σίγουρα η χρονιά τους, με συναυλίες σε εξαιρετικούς συναυλιακούς χώρους στην Αγγλία και στην Αμερική, top sellers στο insound, και μερικά από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει μέχρι στιγμής. Tο ομώνυμο κομμάτι τρομακτικά όμορφο.

9. Echo Lake - Young Silence




















Λονδρέζοι, ψυχεδελική ποπ με shoegaze αισθητική, aethereal φωνητικά και μερικές από τις καλύτερες μελωδίες που ακούσαμε πέρσυ. Αυτά.


8. Surfer Blood - Tarot Classics




















Το υπερκτιμήσαμε το περσινό τους άλμπουμ αλλά δεν γίνεται να αντισταθείς στους Surfer Blood και τα αφελή κομμάτια τους που σου κολλάνε στο μυαλό. Ε, πάρτε άλλα τέσσερα από αυτά να λιώσετε.


7. Wavves - Life Sux





















Εντάξει κάπου θα έβρισκα να χωρέσω τους αγαπημένους μου Wavves. Το φοβερό artwork, το πράσινο βινύλιο και 2,3 φοβερά κομμάτια αρκούσαν για να βρίσκεται και ο Nathan σε αυτή τη λίστα.

6. James Blake - Enough Thunder




















Μόνο και μόνο για το συγκλονιστικό Once We All Agree και την υπέροχη διασκευή στο A Case Of You που έλιωσα τόσο πολύ στον στρατό αξίζει αυτό το EP. Το χειρότερο κομμάτι βέβαια είναι αυτό με τον Bon Iver που κάποιος πρέπει να του πει να σταματήσει αυτή την αηδία με το autotune. (Ναι Kanye εσένα κοιτάω απειλητικά που του το μαθες)


5. Weekend - Red




















Oι Weekend είναι μεγάλη μπάντα, απλά και ξεκάθαρα. Το περσινό τους Sports μας πήρε το κεφάλι και ακόμα το λιώνουμε. Αυτό το εξαιρετικό EP είναι ακόμα μια απόδειξη για το πόσο σπουδαίοι είναι. Hazel κιθαριστικός ύμνος της χρονιάς και τα μυαλά στο μπλέντερ. (Οι τύποι παίζουν ένα ιδιότυπο sludge post punk ή είναι ιδέα μου?)


4. Holy Other - With U




















Άγνωστοι τύποι/ος (ακόμα δεν ξέρουμε από που είναι) δανείζεται στοιχεία τόσο από την dubstep όσο και από την witch house (ε,θυμίζει λίγο oOoOO) και κυκλοφορούν ένα dreamy, creepy μίνι αριστούργημα ότι πρέπει για τις πρώτες πρωινές ώρες. Και τα 5 κομμάτια εξαιρετικά.

3. James Blake - Love What Happened Here




















Τι και αν το ακούω μόλις δύο μέρες. Ο τύπος είναι θεός. Το EP αυτό είναι επιστροφή στον ήχο που τον γνωρίσαμε (το ομώνυμο κομμάτι ας πούμε θα μπορούσε χαλαρά να χωρέσει στο CMYK) και λατρέψαμε. Η καλύτερη στιγμή του EP φυσικά το απίστευτο Curbside. Ένα κομμάτι που δεν πίστευες με τίποτα ότι το έχει μέσα του ο Blake. Ένα τριπ χοπ (ε,πως να το πω?) αριστούργημα, σίγουρα από τα καλύτερα κομμάτια που έχει γράψει. Θεός, το ξαναλέω.

2. Burial - Street Halo




















Street Halo, NYC, Stolen Dog. Τι άλλο να πω? Σίγουρα από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της τελευταίας δεκαετίας.


1. Trash Talk - Awake




















Λοιπόν το Awake διαρκεί λιγότερο από 9 λεπτά και είναι μακράν η καλύτερη κιθαριστική δουλειά που άκουσα μέσα στο 2011. Εμ ναι χαλαρά. Σε φάση παίζει στα καπάκια αμέτρητες φορές. Πιθανότατα τα 5 καλύτερα κιθαριστικά κομμάτια του 2011 βρίσκονται σε αυτό το EP. Οι Trash Talk σίγουρα είναι η αγαπημένη μου μπάντα στην χαρντκορ φάση. Ακούστε και το επίσης επικό περσινό τους Eyes & Nines. Ρισπέκτ από δω μέχρι την Καλιφόρνια. (Φέρτε τους live να γίνει της πουτάνας γαμώτο)

1/4/12

no future no past

Ας μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου, οι τελευταίοι μήνες έχουν ως επίκεντρο δυστυχώς αυτό το ανούσιο πράγμα που λέγεται στρατός. Όχι πως περνώ άθλια. Καμία σχέση, απλά είναι τόσο χάσιμο χρόνου που ακόμα και η πριν το στρατό ζωή μου, μοιάζει τόσο ενδιαφέρουσα που θα μπορούσε να γυριστεί ταινία.
Nαι τόσο πολύ. Επίσης είναι τόσο χαζοί οι περισσότεροι εκεί μέσα που νιώθω να καίγεται ο εγκέφαλος μου κάθε μέρα τόσο πολύ που τις περισσότερες φορές δεν βρίσκω λόγια για να περιγράψω τις καταστάσεις. Και το χειρότερο είναι ότι όχι μόνο πρέπει, αλλά επιβάλλεται να συναναστρέφεσαι με αυτά τα άτομα για να βγαίνουν οι μέρες. Τουλάχιστον εκεί μέσα έχω άπλετο χρόνο για να ακούσω μουσική που υπό άλλες συνθήκες και πάλι θα άκουγα ας μην γελιόμαστε καθώς δεν έχω ζωή. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι το 2011 μ'αρεσε περισσότερο μουσικά (και όχι μόνο) από το 2010. Μπορεί να μην κυκλοφόρησαν τα κλασικά άλμπουμ, αλλά βγήκαν παρά πολλοί εξαιρετικοί δίσκοι σε διαφορετικούς ήχους πράγμα που εγώ βρίσκω πιο ενδιαφέρον. Στο στρατό λοιπόν έλιωσα τους δίσκους της Grouper (το απόλυτο grower της χρονιάς), του Tim Hecker, του Colin Stetson, του Caretaker, και φυσικά του Clams Casino. Ο δίσκος όμως που έλιωσα πραγματικά ήταν το Kaputt του Destroyer που πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί σνόμπαρα τόσο επιδεικτικά όλη τη χρονιά. Σπουδαίος δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος, με τα αριστουργηματικά Savage Night at the Opera, Suicide Demo for Kara Walker και Poor In Love να στα σκάνε το ένα μετά το άλλο στην καλύτερη ακολουθία κομματιών της χρονιάς. Επικός δίσκος που χαλαρά τώρα θα έμπαινε στη δεκάδα μου. Όπως φυσικά αδίκησα στη λίστα μου τον James Blake που τώρα χαλαρά θα τον έβαζα στην πεντάδα. Ο δίσκος που άκουσα περισσότερο από οποιονδήποτε πέρσυ και είχε την μεγαλύτερη διάρκεια. Ο τύπος είναι τεράστιο ταλέντο και έχει ακόμα να κάνει σπουδαία πράγματα. H καλύτερη λίστα πάντως που διάβασα απ' όλα τα sites και περιοδικά ήταν του tiny mix tapes που παραδοσιακά επιλέγει εξαιρετικά άλμπουμ και άλλα τόσα που δεν έχεις ακούσει και σε βάζει στην διαδικασία να τα ψάξεις Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.

Το πρώτο πολύ καλό άλμπουμ πάντως για τη νέα χρονιά δικαιωματικά είναι των/του Cloud Nothings. Στο Attack On Memory ο Dylan Baldi αφήνει το lo fi του περσινού ομώνυμου δίσκου και αντλεί έμπνευση από την ίδια δεκαετία, του 90, αλλά των πιο mainstream κιθαριστικών ήχων. Αυτοί που τους αρέσουν οι βαρετοί μέχρι αηδίας Monovine, πρέπει να ακούσουν αυτόν τον δίσκο για να δουν πώς ακούγονται σωστά oι Nirvana εν έτει 2012. Δηλαδή φαντάσου να ήταν από την Πάτρα οι Cloud Nothings τι θα γινόταν.. Γελάει ο κόσμος πραγματικά.. Τελοσπάντων υπέροχος κιθαριστικός δίσκος το Attack On Memory με το επικό 8λεπτο Wasted Eyes καθώς και τα Separation, No Sentiment και φυσικά το No Future/ No Past να ξεχωρίζουν.