2/17/11

mutant


Νέα Wavves. Είναι καλά. Αγαπάμε. Enjoy.

 Wavves - MUTANT by The Up-Turn

 Wavves - TV Luv Song by serpentinepadd 

2/13/11

Com Truise - Cyanide Sisters EP (reissue)


Απλά και απέρριτα. Αυτό είναι το δεύτερο καλύτερο άλμπουμ που έχω ακούσει μέχρι στιγμής φέτος, μετά το ντεμπούτο του James Blake. (Βασικά το EP βγήκε πέρσι αλλά ξανακυκλοφόρησε φέτος μαζί με 4 bonus κομμάτια.) Το Cyanide Sisters το ακούω συνέχεια τις τελευταίες τρεις βδομάδες μετά από προτροπή αυτού του τύπου και μάλλον πρόκειται για τον καλύτερο chillwave δίσκο που έχω ακούσει, καλύτερο ίσως και από το αγαπημένο μου Psychic Chasms. O Seth Haley (aka Tom Cruise) μεγάλος νοσταλγός των 80's μπερδεύει καταπληκτικά τα συνθια και την ηλεκτρονική φανκ αυτής της δεκαετίας, με την IDM φέρνοντας στο μυαλό πολλές φορές τους Boards of Canada με τις uptempo στιγμές. Αυτό που λατρεύω περισσότερο σ'αυτό τον δίσκο είναι αυτή η "άρρωστη", ψυχεδελική ατμόσφαιρα. Σαν να περιβάλλεσαι από ένα αόρατο, νεφελώδες τοίχος, το οποίο ξέρεις ότι βρίσκεται εκεί αλλά δεν μπορείς να ακουμπήσεις. Τρομακτικό και συναρπαστικό συναίσθημα ταυτόχρονα. Αν το LSD ήταν μουσική κάπως έτσι θα ήταν. Το απόλυτο τριπάρισμα χωρίς ναρκωτικά και ουσίες. Επικό.

 Com Truise - Norkuy by serpentinepadd 

2/11/11

Beach Fossils - What A Pleasure EP


Ένα από τα πολύ αρνητικά του ίντερνετ είναι η δυνατότητα να κατεβάζεις άλμπουμς μήνες πριν την επίσημη κυκλοφορία τους, με αποτέλεσμα να ακούς καλοκαιρινούς δίσκους μέσα στον χειμώνα. Θα μου πεις βέβαια, ρε αδερφέ τι το κατεβάζεις τότε, και θα χεις και δίκιο. Αλλά τι να κάνεις και συ ο music nerd, να περιμένεις μέχρι τον Μάη για να ακούσεις το νέο Beach Fossils? Όχι φυσικά. Έχεις και ένα στάτους εκεί έξω στα σόσιαλ νέτγορκς (σ'αυτά μόνο γιατί στην κανονική ζωή κανείς δεν σε ξέρει και δεν ενδιαφέρεται). Το νέο EP τους λοιπόν είναι καλύτερο από το περσινό τους ντεμπούτο. Χωρίς να έχουν διαφοροποιήσει πολύ τον ήχο τους τα κομμάτια τους ακούγονται πιο δεμένα. Ίσως επειδή είναι απλά καλύτερα από το ομώνυμό τους. Εμένα βέβαια όπως έχω ξαναγράψει πέρα από τις υπόλοιπες surf μπάντες μου θυμίζουν και τους Felt. Σ' αυτό το EP ειδικότερα έχουν και μια 80's αισθητική, τουλάχιστον στο μπάσο και στα τύμπανα που τους πηγαίνει πολύ. Εξαιρετικό λοιπόν το EP, αλλά τι να το κάνεις που είναι αρχές Φεβρουαρίου και έχει ακόμα κρύο. Δώσε παραλίες και βόλτες και θα ήταν το τέλειο soundtrack.

 Beach Fossils-Face It by serpentinepadd 

Dirty Beaches - Badlands



Τον πρώτο καλό δίσκο για φέτος, τον άκουσα τις πρώτες μέρες του 11. Ο λόγος για τον οποίο δεν έγραφα ήταν καθαρά pure boredom. Ο τύπος με το εξωτικό όνομα Alex Zhang Hungtai είναι πίσω από τoυς Dirty Beaches και έχει καταγωγή από το Tαϊβάν ενώ τώρα έχει εγκατασταθεί κάπου στον Καναδά. Οι τελευταίες πληροφορίες κάνουν λόγο για το Βανκούβερ πάντως. Όπως πολλοί έχουν γράψει εύστοχα, το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς αυτόν τον δίσκο είναι οι Suicide και ο Alan Vega. Πέρα από αυτό, τα περισσότερα κομμάτια θυμίζουν τα rhythm and blues των 60's ενώ τα φωνητικά του είναι κάτι μεταξύ Elvis και Lee Hazlewood. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό του δίσκου είναι το κλειστοφοβικό περιβάλλον καθώς και ο θόρυβος που περιβάλλει τα περισσότερα κομμάτια. Το Α Hundred Highways για παράδειγμα ξεκινάει με μια πολύ κλασική 60's μελωδία και στην πορεία εξελίσσεται σε ένα καταιγισμό επικού θορύβου. Η καλύτερη στιγμή πάντως του δίσκου, είναι το Lord Knows Best τo οποίο χρησιμοποιεί ένα sample της Françoise Hardy και θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως πρόκειται για μια εναλλακτική μπαλάντα. Καταπληκτικό κομμάτι το οποίο έχω λιώσει από την αρχή της χρονιάς. Τα δύο κομμάτια που κλείνουν τον δίσκο κινούνται σε ένα ambient ηχοτοπίο το οποίο όμως λειτουργούν αρκετά ομοιόμορφα με το υπόλοιπο άλμπουμ. Το Badlands είναι ένας εξαιρετικά εσωστρεφής δίσκος, που δύσκολα θα μοιραστείς με κάποιον. Δεν ενδείκνυται για όλες τις ώρες, αντιθέτως μόνο για πολύ συγκεκριμένες στιγμές. Αλλά πάντα αυτοί οι δίσκοι δεν έχουν την μεγαλύτερη αξία?

 Dirty Beaches - Lord Knows Best by thesubs-blog 

2/10/11

pains vs pumpkins


To Belong είναι το νέο κομμάτι που έβγαλαν οι Pains από το ομώνυμο άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει στις 29 Μαρτίου. Το κομμάτι λοιπόν, θυμίζει τρομακτικά πολύ τους Smashing Pumpkins στο πιο ποπ τους, γεγονός που οφείλεται κυρίως στους παραγωγούς Flood και Αlan Moulder οι οποίοι ευθύνονται για τα λατρεμένα Siamese Dreams και Mellon Collie. Όπως και να χει πρόκειται για ακόμα ένα υπέροχο κομμάτι των Pains, το οποίο βέβαια υπήρξε η αφορμή ώστε να ακούσω μετά από πάρα πολύ καιρό το υπερεπικό Gish. Βασικά σκεφτόμουν ότι αν ο Corgan δεν το είχε βιάσει τόσο πολύ με τα σόλο θα έφτανε το επίπεδο του Siamese Dreams. Ναι σοβαρά. Μεγάλη πάντα οι Pumpkins και θα μου θυμίζουν πάντα την εφηβεία μου. Αγάπη μόνο.

 

no joy no summer



 

still 2010

Υπό κανονικές συνθήκες θα ανέλυα τους λόγους για τους οποίους δεν έγραφα τόσο καιρό στο μπλογκ, αλλά ας είμαι ειλικρινής δεν νοιάζει πραγματικά κανέναν. Οπότε θα μπω κατευθείαν στο θέμα. Τον τελευταίο μήνα έχω ακούσει ένα σωρό δίσκους, αρκετοί από τους οποίους είναι πάρα πολύ καλοί. Αλλά για αρχή θα αναφερθώ σε δύο ακόμα κυκλοφορίες του 2010 που δεν πήρα χαμπάρι και λιώνω ακόμα και σήμερα.



Perfume Genius - Learning

O Mike Hadreas (aka Perfume Ginus) είναι ένας ευαίσθητος τύπος που σε όλες τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο ιντερνετ εμφανίζεται γυμνός. Τουλάχιστον από την μέση και πάνω. Μόνο του όπλο είναι το πιάνο και η φωνή του. Και η κατάθλιψή του προφανώς. Για την ακρίβεια αυτός ο τύπος είναι ότι πιο κοντινό έχω ακούσει στον Elliott Smith, και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Με στίχους όπως "he made me a tape of joy division, he told me there was part of him missing ,when I was 16, he jumped off a building" δεν θα μπορούσε παρά να μην πάρει μια θέση στην καρδιά μου. Όλος ο δίσκος κινείται στο ίδιο συναισθηματικό μοτίβο,  με κορυφή τα τρία εναρκτήρια κομμάτια τα οποία είναι απλά υπέροχα. Αν όλο το άλμπουμ ήταν στο ίδιο επίπεδο θα μιλάγαμε για αριστούργημα. Αλλά όπως και να χει είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ στο οποίο ο τύπος ξεγυμνώνει τον εαυτό του και μας τον προσφέρει στο πιάτο. Ότι δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι το κάνει αυτός. Και αυτό έχει μεγάλη αξία.




No Joy - Ghost Blonde

Oι No Joy είναι άλλη μια μπάντα από την δυτική ακτή που κυκλοφορεί δίσκους στην Mexican Summer (Wavves, Best Coast) και παίζει shoegaze. Αυτό που τους ξεχωρίζει είναι δύο πράγματα. Πρώτον αποτελούνται από δύο τύπισσες, οι οποίες άμα κρίνω από τις φωτογραφίες είναι αρκετά σέξυ. Το δεύτερο είναι ότι κυκλοφόρησαν το καλύτερο άλμπουμ σ' αυτό το είδος τα τελευταία 2 χρόνια. Στο μυαλό μου τον ήχο τους τον έχω κάπως σαν τους My Bloody Valentine να παίζουν βάναυσο ξύλο με τους Sonic Youth σε μια παραλία. Ναι ακριβώς έτσι. Σε μια εποχή που οι μισές indie μπάντες ξεκινάνε με αυτές τις επιρροές και καταλήγουν να γράφουν βαρετούς δίσκους, αυτές οι τύπισσες κυκλοφόρησαν ένα συναρπαστικό δίσκο που δεν βαριέμαι ούτε στιγμή να ακούω. Κατεβάστε λέμε. Επικό άλμπουμ.