1/18/11

James Blake


Πέρα από το γεγονός ότι ο τύπος είναι 21 χρονών σκατό, γεγονός που από μόνο του είναι αρκετό για να σε πιάσει κατάθλιψη καταριώντας την ανούσια ζωή σου και την αταλαντοσύνη σου, διαψεύδει τους πάντες που αναφερόντουσαν σ' αυτόν ως το νέο μεγάλο όνομα στο χώρο της dubstep. Πολύ απλά γιατί αυτό που παίζει δεν έχει καμία σχέση με dubstep. Προφανώς τα περσινά του υπέροχα eps ήταν μέσα στα όρια του dubstep, αλλά ο ήχος στο ντεμπούτο του άλμπουμ είναι κάτι διαφορετικό. Κάπου είχα διαβάσει, πολύ εύστοχα, πως είναι Soul από το μέλλον. Ναι, κάπως έτσι θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει την μουσική του.

Πρώτη μεγάλη διαφοροποίηση σε σχέση με τα Eps, είναι φυσικά το γεγονός ότι τραγουδάει σε όλα τα κομμάτια του δίσκου. Τα φωνητικά του είναι αρκετά επηρεασμένα από τον Bon Iver όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος σε συνέντευξή του, αλλά και από την Soul. Η μουσική του τελείως απογυμνωμένη είναι ο ορισμός του μίνιμαλ με ορισμένα πλήκτρα και basslines. Στο μυαλό μου φέρνει σε κάποια σημεία την μουσική του Flylo αλλά και το Kid a  ή αν θέλετε ακόμα και το Medulla της Bjork. Το τεράστιο επίτευγμα του Βlake είναι πως ενώ ανήκει στον ευρύτερο χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής κυκλοφορεί έναν δίσκο που η μουσική αυτή καθ' αυτή παίζει ελάχιστο ρόλο. Θα μπορούσε κάλλιστα να ειναι a cappella  και να μην χανει καθόλου σε ποιότητα. Γιατί σημασία έχει το συναισθηματικό κομμάτι στο οποίο ο ίδος έχει δώσει βάρος και εν τέλει επικρατεί κατά κράτος. Πάντα πίστευα πως αυτό το είδος δεν πρόκειται ποτέ να καλύψει την συναισθηματική διάσταση που μπορεί να προσφέρει ένας τύπος με μια κιθάρα ή με ένα πιάνο. Αλλά με αυτόν τον δίσκο αρχίζω να αναθεωρώ τελείως αυτή την άποψη. Κάθε φορά που ακούω το υπέροχο Wilhelms Scream στο σημείο που τραγουδάει "I'm falling, falling, falling" φαντάζομαι τον εαυτό μου να πέφτει σε μια τεράστια τρύπα σε αργή κίνηση. Χωρίς σωτηρία, χωρίς φωτεινή χαραμάδρα. Ζω για την στιγμή που πέφτω και δεν ενδιαφέρομαι να ξανασηκωθώ. Με έναν μοναδικά καθαρτικό τρόπο. Στο Limit To Your Love απογειώνει το ήδη καταπληκτικό κομμάτι της Feist καλύτερα απ' όσο θα μπορούσαν να το κάνουν και οι Massive Attack, ενώ το To Care (Like You) ειναι μάλλον η καλύτερη στιγμή του δίσκου. Ένα συναισθηματικό μανιφέστο που δείχνει πως θα έπρεπε κανονικά να παίζεται αυτή η μουσική.

Πλέον όταν θα ψάχνουμε να βρούμε έναν δίσκο για να ταυτιστούμε συναισθηματικά θα απευθυνόμαστε σε αυτό το αριστούργημα του James Blake. Με τον ίδιο τρόπο που το κάναμε 20 χρόνια πριν με το Dummy ή με το Blue Lines. Αυτός ο δίσκος είναι το μέλλον. Και προφανώς ο πρώτος τεράστιος δίσκος για το 2011. Ίσως και της δεκαετίας.

1/8/11

needle in the hay

Θα μπορούσα να κάτσω να γράψω για τις τελευταίες 15 μέρες αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρω ακριβώς τι θέλω να πω. Μακράν η πιο γλυκόπικρη περίοδος που θυμάμαι τα τελευταία χρόνια. Αλλά όπως συμβαίνει πάντα το αποτέλεσμα έχει αρνητικό πρόσημο. Νομίζω ότι τελικά κατέληξα. Αγαπώ το παρελθόν και φοβάμαι το μέλλον. Το παρόν είναι μάλλον αδιάφορο.