12/20/11

1.

EMA - Past Life Martyred Saints [Souterrain Transmissions]



















Η πρώτη επαφή μου με την ΕΜΑ ήταν ένα απόγευμα Κυριακής όταν από καθαρή βαρεμάρα και μην έχοντας τίποτα άλλο να κάνω έβαλα ν' ακούσω ένα κομμάτι ονόματι California. Mου πήρε κάμποση ώρα να συνέλθω και να χωνέψω τι άκουσα μόλις. Περιττό να πω ότι δεν τα κατάφερα και έτσι έβαλα το κομμάτι να παίζει ξανά και ξανά. Ασυναίσθητα στο μυαλό μου ήρθε το Past is a Grotesque Animal, καθώς από τότε είχα να ακούσω κάτι τόσο συναισθηματικά φορτισμένο κομμάτι. Ένα τρομακτικό κομμάτι που όχι μόνο είναι με διαφορά το καλύτερο κομμάτι της χρονιάς αλλά ό,τι καλύτερο από τότε που βγήκε το γκροτέσκο ζώο των Of Montreal. Εκ τότε περίμενα με ανυπομονησία πότε θα ληκάρει ο δίσκος αυτής της περίεργης τύπισσας που τραγούδαγε με τόσο πάθος "I'm just 22, I don't mind dying". Όταν λοιπόν το άκουσα συνειδητοποίησα από τον Απρίλη ότι έχω να κάνω με ένα τεράστιο άλμπουμ. Για να κατακτήσει όμως με χιλιομετρική διαφορά από τον δεύτερο την πρώτη θέση χρειάστηκαν πολλά παραπάνω πράγματα από ένα "τεράστιο άλμπουμ". Κυρίως συναισθήματα. Κάθε κομμάτι του Past Life Martyred Saints είναι βαθιά συνδεδεμένο με μια προσωπικό μου βίωμα. Οι πέρα για πέρα αληθινοί στίχοι της Anderson όχι μόνο μίλαγαν στην καρδιά μου αλλά τους έβλεπα να παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά μου στη ζωή μου, στην καθημερινότητα μου με έναν τρομακτικό αλλά σαγηνευτικό παράλληλα τρόπο. Το Marked σημάδεψε τόσο πολύ την χρονιά μου που ξεπέρασε σε ακροάσεις ακόμα και το αγαπημένο California. Από ένα σημείο και μετά απλά έμπαινε αυτόματα και έπαιζε χωρίς να το πολυσκεφτώ. Δεν θυμάμαι πραγματικά από πότε στίχοι κάποιου καλλιτέχνη είχαν να με σημαδέψουν τόσο. Όταν τραγουδάει "Don't you know that I will never hurt you, you're such a pretty thing. I know I wish just so I could explain things, I wist that every time he touched me left a mark" απλά δεν μπορείς να αισθανθείς τίποτα άλλο πέρα από αυτό και μόνο. Το φινάλε στο δίσκο με το Red Star ιδανικό, με την λυτρωτική κιθάρα στο τέλος να τραγουδάει "Ι know nothing last forever, If you won't love me, someone will" βάζοντας τέλος σε αυτό τον συναισθηματικό ογκόλιθο. Το Past Life Martyred Saints πιθανότατα να πρόκειται για τον αγαπημένο μου δίσκο αυτής της δεκαετίας (ναι νικάει ακόμα και τα λατρεμένα Teen Dream, και Suburbs της προηγούμενης χρονιάς) γιατί πολύ απλά εξυμνεί συναισθήματα χρησιμοποιώντας συναισθήματα, και αυτό πάντα θα με κερδίζει.



So far:

2. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Ribbon Music]
3. Oneohtrix Point Never - Replica [Mexican Summer]
4. Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]
5. Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther] 
9. Snowman - Absence [Dot Dash] 
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas] 
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt] 
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

1 comment:

  1. Για μία ακόμη χρονιά ανέβασες την πιο ενδιαφέρουσα 20άδα -αλλά φέτος με κέρδισες κιόλας, χάρη στο επικό σου νο.1

    ReplyDelete