6/8/11

Primavera 11 και τα ρέστα


Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έγραφα για το πριμαβέρα, γιατί μεταξύ μας δεν γράφω καν τον τελευταίο καιρό, αλλά από την μία η βαρεμάρα από την άλλη η υποχρέωση "τι διάολο ΠΡΕΠΕΙ να γράψω τουλάχιστον για αυτό" με προέτρεψαν να το κάνω. Λοιπόν το ταξίδι ήταν αρκετά καλό από πολλές απόψεις, δεν είδα όσες μπάντες θα θελα να δω αλλά οκ όπως και να έχει έφυγαν μερικά απωθημένα, ενώ η καλύτερη μέρα ήρθε όταν είχε τελειώσει το φεστιβάλ. Όσον αφορά αυτό καθαυτό το φεστιβάλ είχε μερικά προβλήματα ειδικά την πρώτη μέρα με την ηλίθια ιδέα της κάρτας για το φαγητό και τα ποτά που δεν δούλεψε ποτέ (σε φάση ποιός το σκέφτηκε αυτό?). Το χειρότερο βασικά ήταν το φτωχότατο merchandise, εκτός αν ήθελες να αγοράσεις πάρα πολλά t-shirt των interpol και των national. Πάρα πολλά όμως. Aπογοήτευση μεγάλη. Το ισπανικό κοινό επίσης τραγικό θα αναφερθώ αναλυτικά πιο κάτω.

Moon Duo: Το άλμπουμ τους το ψιλοβαριέμαι να πω την αλήθεια αλλά έκατσα από περιέργεια στα 2,3 πρώτα κομμάτια του σετ τους μέχρι ν'αρχίσουν οι Cults. Νταξ καλοί αλλά τίποτα ιδιαίτερο.

Cults: Από τις πιο συζητημένες μπάντες των τελευταίων μηνών, (τα λεγα εγώ από τον περασμένο Απρίλη μην ξεχνιόμαστε) ενώ το ντεμπούτο τους έσκασε λίγο πριν φύγω για την Βαρκελώνη. Πρόκειται φυσικά για πολύ καλό άλμπουμ ότι πρέπει για την περίοδο, και live το παρουσίασαν εξαιρετικά. Δέσποζε φυσικά η τραγουδίστρια, που εκτός από φίνο γκομενάκι έχει και φωνάρα και το διαπιστώσαμε και ζωντανά. Πολύ καλό live σε γενικές γραμμές, δεν μας άλλαξε την ζωή αλλά ήταν ότι έπρεπε για τις 7 το απόγευμα.

Of Montreal: Εδώ χύθηκε ο πρώτος φεστιβαλικός ιδρώτας. Ο Kevin Βarnes μπροστάρης στην gay παράσταση που έστησε με την υπόλοιπη μπάντα του έκανε τα πάντα για να ξεσηκώσει το κοινό του (που ομολογουμένως δεν χρειάστηκε και πολύ βοήθεια). Φυσικά οι καλύτερες στιγμές του live όσα κομμάτια επιλέχτηκαν από το Hissing Fauna τα οποία ξεχώριζαν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα από την υπόλοιπη σετ λιστ. Μεγάλος δίσκος απορώ πως τον έβγαλε αυτή η μπάντα. (Ναι οκ και φυσικά δεν έπαιξαν το past is a grotesque animal. Ακόμα εκεί θα ήμουν αν το έπαιζαν)

Walkmen: Φάγαμε στην μάπα το ενοχλητικό live της Glasser για να πιάσουμε θέση στα κάγκελα και να δούμε τον Χάμιλτον στα 5 μέτρα. Ίσως το πιο συναισθηματικό live του φεστιβάλ (μαζί με 'κεινο των Fleet Foxes) Μοίρασαν εξαιρετικά μερικά από τα καλύτερά τους κομμάτια από όλους τους δίσκους, ενώ όταν έπαιξαν το Rat έγινε ο κακός χαμός. Η φωνή του Χάμιλτον από τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που έχω ζήσει ποτέ σε συναυλία.

Interpol: Τεράστιο δίλημμα μία βδομάδα πριν το φεστιβάλ. Interpol, Caribou, ή Suicide. Τον Caribou τον είδαμε μια μέρα πριν σε ένα επικό live στο Poble Espanyol και επέλεξα τους Interpol όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να είμαι σίγουρος ότι θα τους δω και στην Αθήνα με την ηρεμία μου. Έφυγα στο μέσο περίπου του σετ τους για να πιάσω θέση στους Lips, αλλά είχα ήδη χαρεί με την μπάντα που τόσο έχω αγαπήσει καθώς ήταν όπως τους θυμόμουν από εκείνο το εξαιρετικό live τους πριν 4 χρόνια στο Λονδίνο. Επέλεξαν να πουν πολλά κομμάτια από τα δύο πρώτα τους άλμπουμ και αυτό μόνο τις καλύτερες των εντυπώσεων άφησε.

Flaming Lips: Όταν τους είχα δει το 2007 στο ίδιο μέρος, είχα μείνει μαλάκας με το show που έβγαλαν το οποίο είχε επισκιάσει ακόμα και την εμφάνιση των Arcade Fire. Tα συναισθήματα παραμένουν τα ίδια και μετά από αυτό την φετινή τους εμφάνιση χωρίς πλέον το στοιχείο της έκπληξης και παρά το υπερβολικό τράβηγμα των κομματιών. Όταν ακούς live το What Is The Light (το αγαπημένο μου από το Soft Bulletin) απλά δεν μπορείς να πεις και πολλά πράγματα. Στο επικό τελειώμα του σετ τους με το Race For The Prize στήθηκε το μεγαλύτερο πάρτυ του φεστιβάλ στη σκηνή του San Miguel.

Suuns: Το άλμπουμ τους το είχα λιώσει τις εβδομάδες πριν το πριμαβέρα και παρά την κούραση από την μέρα το live τους ήταν ότι πρέπει για τις 3 τα ξημερώματα. Μεθυσμένοι και sober όλοι τα σπάσαμε με αυτή την εξαιρετική μπάντα από τον Καναδά. Φοβερό το Gaze που το περίμενα πως και πως.

Male Bonding: To μεγαλύτερο mosh pit του φεστιβάλ δημιουργήθηκε στο φοβερό live των Άγγλων οι οποίοι τα έσπασαν απίστευτα. Βέβαια προτίμησαν να κάνουν ένα καλό promotion παίζοντας καινούργια κομμάτια από το επερχόμενο τους άλμπουμ, αλλά όσα κομμάτια προτίμησαν να παίξουν από το περσινό τους εξαιρετικό Nothing Hurts τα τιμήσαμε ιδιαιτέρως.

James Blake: O νέος ήρωας της μουσικής βιομηχανίας συγκέντρωσε όλα τα βλέμματα του κόσμου, γεμίζοντας ασφυκτικά την σκηνή του Pitchfork (μόνο τους φωτογράφους να βλέπατε θα καταλαβαίνετε τι κακός χαμός γίνεται με την πάρτη του). Πριν ξεκινήσω για το φεστιβάλ έλεγα πως θα κλάψει όλος ο κόσμος με το live του Blake αλλά τελικά είχα άδικο. Μάλλον χορέψει εννοούσα. Τα πρώτα κομμάτια αρκετά a capella ώστε να έρχεται ο θόρυβος από τις άλλες σκηνές και να κάνει τον Άγγλο να ρίχνει αμήχανα χαμόγελα, άλλα όσο περνούσε η ώρα τόσο ανέβαιναν και οι ρυθμοί με τις μπασογραμμές να διαπερνούν το στομάχι σου. Καλύτερη στιγμή φυσικά η οχτάλεπτη εκτέλεση του Limit To Your Love το οποίο κατέληξε σε ένα μικρό dubstep έπος. Σίγουρα από τα καλύτερα live του Primavera.

Ariel Pink's Haunted Graffiti: Σ'αυτό το σημείο προτίμησα να κάτσω στην σκηνή του Pitchfork παρά να πάω στην άλλη άκρη του φεστιβάλ και να δω National. Σίγουρα η καλύτερη απόφαση που πήρα μέσα στο τριήμερο. Φοβερός περφόρμερ ο Ariel Pink με όσα ποζεριλίκια χρειαζόντουσαν (σταμάτησε κομμάτι για να πάει να ανάψει το τσιγάρο του) για να τον αποθεώσει το κοινό του. Δυστυχώς έφυγα στη μέση του σετ του για να πιάσω θέση στους b&s. Αν δεν έφευγα το έβαζα στα top live του φεστιβάλ. Ευτυχώς πρόλαβα να ακούσω το Round Round και το υπέροχο L'Estat, που ήταν οι ύμνοι του εφταήμερου ταξιδιού μας (μαζί με το Yoshimi)

Belle and Sebatian: Η μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ. Όχι τόσο εξαιτίας της μπάντας, άλλα περισσότερο εξαιτίας του μαλακισμένου κοινού. Δυστυχώς έτυχε να κάτσουμε κοντά σε παπάρες Ιταλούς που μίλαγαν όσο πιο δυνατά μπορούσαν και το γεγονός ότι η μπάντα έπαιζε πολύ χαμηλά δεν βοηθούσε την κατάσταση. Η επιλογή βέβαια του σετ λιστ ήταν κάπως απογοητευτική κατά τη γνώμη μου παίζοντας αν είναι δυνατόν περισσότερα κομμάτια από το Dear Catastrophe Waitress. Toυλάχιστον έπαιξαν το υπεραγαπημένο Τhe Stars of Tracks and Field. Δεν άντεξα σε κάποια φάση και έφυγα ξενερωμένος να πιάσω θέση για τους Deerhunter. Δεν υπάρχει χειρότερο να καταστρέφεται συναυλία αγαπημένης σου συναυλίας.

Deerhunter: Ότι πήγε στραβά στους b&s ήρθε να φτιάξει στους Deerhunter. Θέση μπροστά στα κάγκελα και επικό live της καλύτερης μπάντας που κυκλοφορεί εκεί έξω. Προφανώς δεν είμαι αντικειμενικός με αυτούς, αλλά όταν ξεκινάει το live με το Desire Lines, καταλήγει σε μια επική 15λεπτη εκτέλεση του Nothing Ever Happened και τελειώνει με το Ηe Would Have Laughed δεν θα μπορούσε παρά να μην είναι το αγαπημένο μου live που είδα και τις 5 μέρες. Δάκρυσα λίγο στο τέλος με τον αποχαιρετισμό του Bradford. H πραγματική shoegaze μπάντα της εποχής μας, απλά πράγματα.

Pulp: Όταν τελείωσε το live των Deerhunter και αφού έπρεπε να διασχίσουμε την τεράστια απόσταση της Llevant μέχρι την San Miguel είχαν ήδη αρχίσει να παίζουν οι Pulp γεμίζοντας όσο δεν πάει με 46.000 κόσμο την σκηνή. Προφανώς ήταν μάταιο να τους δω, αλλά ακούγονταν καλοί ενώ έτρωγα τα noodles μου.

Battles: Τι να πεις τώρα για αυτή την μπάντα? Toυς περίμενα πως και πως και κατάφεραν να μου κατέστρεψαν τον εγκέφαλο μέσα σε μια ώρα. Έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο το καινούργιο τους καταπληκτικό άλμπουμ (τελείως live χωρίς λαπ τοπ και μαλακίες.) και με έκαναν να αναρωτηθώ στο τέλος αν είναι άνθρωποι ή ρομπότ. Προφανώς κατέληξα στο δεύτερο.

Yuck: To άλμπουμ τους το έχω λιώσει φέτος το οποίο είναι χαλαρά το καλύτερο κιθαριστικό που χει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής. Δυστυχώς χάσαμε τα δύο πρώτα κομμάτια τους (μεταξύ των οποίων και το The Wall παρολο που κάναμε σε σπριντ την απόσταση από το μετρό μέχρι την σκηνή του ATP μέσα σε 7 λεπτά) αλλά όπως και να χει ήταν η καλύτερη εμφάνιση από τα "μικρότερα" συγκροτήματα που είδαμε στο φεστιβάλ. Ειδικά το τελείωμα με το Rubber φοβερό να πετάνε όλο το distortion του κόσμου στα αυτιά μας. Έχουν μέλλον οι τύποι παρόλο που είναι Αγγλοι.

Fleet Foxes: Συγκλονιστικό live. Απέδειξαν ότι είναι από τις από τις καλύτερες indie μπάντες που έχουν βγει τα τελευταία χρόνια, ενώ μας υπενθύμισαν γιατί το ντεμπούτο τους ήταν μέσα στα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας. Με λίγα λόγια μας βγήκε η φωνή, ειδικά στο Mykonos που έγινε το απόλυτο sing along όλων των Ελλήνων που βρέθηκαν στο Primavera. Φοβερή εμφάνιση ανεβάζοντας δύο επίπεδα τουλάχιστον το (απλά καλό) φετινό τους άλμπουμ.

Kurt Vile & The Violators: Ο Kurt Vile κυκλοφόρησε φέτος ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ αυτού του είδους και ήμουν αρκετά ψημένος να τον δω. Δυστυχώς έπεφτε την ίδια ώρα σχεδόν με την Pj Harvey όποτε πρόλαβα να δω 3,4 μόλις κομμάτια. Πολύ καλός αλλά δεν μπορώ να έχω συνολική άποψη (Πολύ μαλλί όμως ρε παιδί μου αυτός και η μπάντα του).

PJ Harvey: Ποτέ δεν ήμουν μεγάλος φαν της PJ. Η τύπισσα όμως φέτος έβγαλε κορυφαίο δίσκο και από την στιγμή που δεν είχε τίποτα συγκλονιστικό την ίδια ώρα αποφασίσαμε να στηθούμε στην κεντρική σκηνή. Με μια μικρή καθυστέρηση (5 λεπτών μην φανταστείτε, το πρόγραμμα γενικά τηρήθηκε κατά γράμμα) βγήκε στην σκηνή και μας πρόσφερε το πιο άνευρο live του πενθήμερου. Το γεγονός ότι από πίσω μας ένας Γερμανός τραγουδούσε κάθε στίχο δεν βοήθησε την ατμόσφαιρα του live, οπότε κάπου στην μέση κατηφορίσαμε προς την Llevant.

Mogwai: Για τους Mogwai ένα είναι το ρητό. Όποτε παίζουν απλά πηγαίνεις και τους βλέπεις χωρίς να το πολυσκεφτείς, όσες φορές και αν τους έχεις δει, ότι άλμπουμ και αν έχουν κυκλοφορήσει. Από τις καλύτερες live μπάντες, μας έκαναν τον εγκέφαλο κιμά με το επικό τελείωμα Mogwai fear Satan και Batcat. (Βέβαια οι ηλίθιοι Ισπανοί δεν ένιωθαν τίποτα από αυτά, βγάζοντας φωτογραφίες με τις παρέες τους στην δεύτερη σειρά. Την ώρα του Helicon 1 γαμώ την μπαναγία. Ιερόσυλοι βλάκες).

Animal Collective: Σίγουρα το πιο αμφιλεγόμενο live του φεστιβάλ. Οι περισσότεροι δεν φαίνεται να το εκτίμησαν ιδιαίτερα και δεν τους αδικώ. Έφτασα πέντε λεπτά πριν ξεκινήσουν και στο πέμπτο κομμάτι είχα φτάσει ήδη στα κάγκελα μπροστά από τον Avey Tare. Λογικό, αφού στα πρώτα τρία κομμάτια έφευγαν κατά κύματα οι θεατές με μια περίεργη έκφραση στο πρόσωπό τους. Η βλακεία με τα live των Animal Collective είναι ότι προτιμούν να παίζουν περισσότερα καινούργια κομμάτια, και είναι προφανές εξαιτίας και της μη προσβάσιμης μουσικής τους να προκαλεί μια αμηχανία στο κοινό. Βέβαια όταν έπαιξαν το Brother Spot έγινε ο κακός χαμός δίνοντας το πρώτο και ίσως μοναδικό highlight του live τους. Δεν βγήκαν επίσης για encore και γιουχαρίστηκαν αρκετά.. Καταπληκτική μπάντα αλλά δυστυχώς χάνονται μέσα στην μεγαλομανία τους.

Black Angels: Τους είδαμε στο Απόλο την Κυριακή, και ναι ήταν ένα φοβερό live αλλά τι να το κάνεις όταν πάλι στην δεύτερη σειρά στο κέντρο οι Ισπανοί έβγαζαν φωτογραφίες με φόντο την σκηνή, όταν δεν έπαιξαν το καλύτερο κομμάτι του περσινού τους άλμπουμ (λέγε με River of Blood) και εν τέλει να σου μένει περισσότερο στο μυαλό από εκείνο το βράδυ ο ξέφρενος χρόνος στις 5 τα ξημερώματα με το Africa των Toto στην κάτω σκηνή του club?

Caribou: Αντικειμενικά το καλύτερο live του πενθήμερου. Ηλεκτρονική μουσική παιγμένη με φυσικά όργανα και μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του 2010 ζωντανά μπροστά στα μάτια μας να χορεύονται ξέφρενα σαν να μην υπάρχει αύριο. Μεγάλος θεός ο ντράμερ (τον θυμόμασταν από εκείνο το live του Caribou στο Gagarin το 2008) και το καλύτερο encore του φεστιβάλ το Sun σε μια δεκάλεπτη εκτέλεση. Έπος.

4 comments:

  1. Αυτό που μου φαίνεται εκνευριστικό σε τέτοια φεστιβάλ είναι το θέμα της επιλογής του τι θα δεις και τι όχι (και φυσικά το συνεχές τρέξιμο για να προλάβεις). Είσαι ρε παιδί μου με την ψυχή στο στόμα συνεχώς.

    Εκτός αυτού το Πριμαβέρα όπως είπες έχει και το βασικό μείον των Ισπανών χιπστεροχίπιδων.

    Παρ' όλα αυτά μου 'χει μείνει αποθημένο το γαμίδι...

    ReplyDelete
  2. Ά, και το καλύτερο κιθαριστικό (και όχι μόνο) φετινό άλμπουμ είναι των The Men, χαλαρά! 8)

    ReplyDelete
  3. Ζηλεύω όσο δε φαντάζεσαι για Cults, Flaming Lips, James Blake, Deerhunter, Battles και Caribou.
    Οι Belle & Sebastian μου άρεσαν από το streaming, και είδα ότι είχαν και καλή επικοινωνία με το κοινό. Μου άρεσε και η PJ Harvey, αν και από κοντά πρέπει να ήταν λίγο Μεγάλη Παρασκευή...
    Απογοητεύομαι λίγο γι' αυτά που λες για τους Animal Collective. Τόσο χάλια? Αν πήγαινα φέτος Primavera, θα ήταν μέσα στα 3-4 ονόματα που ήθελα να δω περισσότερο. Και ούτε καν encore?! Κρίμας...

    ReplyDelete
  4. Εγώ μια χαρά πέρασα στους Animal Collective. Απλά επειδή έπαιζαν 2 ή ωρα και έβγαινε η κούραση του τριημέρου η μουσική τους δεν ήταν για πολλά πολλά. Ειδικά από την στιγμή που αποφάσισαν να παίξουν αρκετά καινούργια κομμάτια.(8 καινούργια συγκεκριμένα)

    ReplyDelete