2/10/11

still 2010

Υπό κανονικές συνθήκες θα ανέλυα τους λόγους για τους οποίους δεν έγραφα τόσο καιρό στο μπλογκ, αλλά ας είμαι ειλικρινής δεν νοιάζει πραγματικά κανέναν. Οπότε θα μπω κατευθείαν στο θέμα. Τον τελευταίο μήνα έχω ακούσει ένα σωρό δίσκους, αρκετοί από τους οποίους είναι πάρα πολύ καλοί. Αλλά για αρχή θα αναφερθώ σε δύο ακόμα κυκλοφορίες του 2010 που δεν πήρα χαμπάρι και λιώνω ακόμα και σήμερα.



Perfume Genius - Learning

O Mike Hadreas (aka Perfume Ginus) είναι ένας ευαίσθητος τύπος που σε όλες τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο ιντερνετ εμφανίζεται γυμνός. Τουλάχιστον από την μέση και πάνω. Μόνο του όπλο είναι το πιάνο και η φωνή του. Και η κατάθλιψή του προφανώς. Για την ακρίβεια αυτός ο τύπος είναι ότι πιο κοντινό έχω ακούσει στον Elliott Smith, και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Με στίχους όπως "he made me a tape of joy division, he told me there was part of him missing ,when I was 16, he jumped off a building" δεν θα μπορούσε παρά να μην πάρει μια θέση στην καρδιά μου. Όλος ο δίσκος κινείται στο ίδιο συναισθηματικό μοτίβο,  με κορυφή τα τρία εναρκτήρια κομμάτια τα οποία είναι απλά υπέροχα. Αν όλο το άλμπουμ ήταν στο ίδιο επίπεδο θα μιλάγαμε για αριστούργημα. Αλλά όπως και να χει είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ στο οποίο ο τύπος ξεγυμνώνει τον εαυτό του και μας τον προσφέρει στο πιάτο. Ότι δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι το κάνει αυτός. Και αυτό έχει μεγάλη αξία.




No Joy - Ghost Blonde

Oι No Joy είναι άλλη μια μπάντα από την δυτική ακτή που κυκλοφορεί δίσκους στην Mexican Summer (Wavves, Best Coast) και παίζει shoegaze. Αυτό που τους ξεχωρίζει είναι δύο πράγματα. Πρώτον αποτελούνται από δύο τύπισσες, οι οποίες άμα κρίνω από τις φωτογραφίες είναι αρκετά σέξυ. Το δεύτερο είναι ότι κυκλοφόρησαν το καλύτερο άλμπουμ σ' αυτό το είδος τα τελευταία 2 χρόνια. Στο μυαλό μου τον ήχο τους τον έχω κάπως σαν τους My Bloody Valentine να παίζουν βάναυσο ξύλο με τους Sonic Youth σε μια παραλία. Ναι ακριβώς έτσι. Σε μια εποχή που οι μισές indie μπάντες ξεκινάνε με αυτές τις επιρροές και καταλήγουν να γράφουν βαρετούς δίσκους, αυτές οι τύπισσες κυκλοφόρησαν ένα συναρπαστικό δίσκο που δεν βαριέμαι ούτε στιγμή να ακούω. Κατεβάστε λέμε. Επικό άλμπουμ.

5 comments:

  1. χαχα, μου δημιούργησες τρελή εικόνα στο μυαλό με τη φράση "Στο μυαλό μου τον ήχο τους τον έχω κάπως σαν τους My Bloody Valentine να παίζουν βάναυσο ξύλο με τους Sonic Youth σε μια παραλία.". Φαντάζομαι τον Kevin Shields να ρίχνει σφαλιάρες με την πεταλιέρα του στον Thurston Moore και την Kim Gordon σε επικό catfight με την Bilinda Butcher, με την Kim να γρυλίζει και την Bilinda να βογκάει αιθέρια απ΄τον πόνο!

    welcome back,
    chry_war

    ReplyDelete
  2. αδικείσαι καλή μου groupie,πρέπει να αρχίσεις να γράφεις! :)

    ReplyDelete
  3. Πραγματικά επικό άλμπουμ των No Joy. Πολύ δυνατή και η διασκευή που έχουν κάνει στο 'He Cried' των Shangri-Las. Γενικά η Mexican Summer είναι πλέον εγγύηση στο χώρο.

    ReplyDelete
  4. Γιατί δεν έγραφες τόσο καιρό? silver0de

    ReplyDelete
  5. χαχα.γιατί βαριόμουν βασικά.απλά το έγραψα έτσι μπας και πείσω κανέναν ότι έχω ζωή :P

    ReplyDelete