12/26/11

best tracks of 2011


Αυτά είναι τα αγαπημένα μου κομμάτια της φετινής χρονιάς. Θεώρησα σωστό να μην βάλω στην εικοσάδα παραπάνω κομμάτια από έναν καλλιτέχνη, γιατί η τριάδα μου θα ήταν αποκλειστικά και μόνο από κομμάτια της ΕΜΑ. Ακούστε το μικρό και ταπεινό mix που έκανα από κάτω σε δύο μέρη, ενώ μπορείτε επίσης να το κατεβάσετε. Aν βρω χρόνο θα φτιάξω μια λίστα και με κιθαριστικά κομμάτια μόνο καθώς και με τα καλύτερα EPs της χρονιάς. Αυτά. Χρόνια πολλά και τα ρέστα.

20. Au Palais - Tender Mercy
19. Braids - Glass Dears
18. Keep Shelly In Athens - Our Own Dream
17. Clams Casino - Motivation
16. ΑraabMUZIK - Streetz Tonight
15. Grouper - She Loves Me That Way
14. Thundercat - For Love I Come
13. Shabazz Palaces - Are you... Can you... Were you? (Felt)
12. Oneohtrix Point Never - Replica
11. Dirty Beaches - Lord Knows Best

10. Destroyer - Savage Night At The Opera
9. Twin Sister - Kimmi In a Rice Field
8. Purity Ring - Lofticries
7. Panda Bear - Friendship Bracelet
6. M83 - Midnight City

5. John Maus - Believer
4. The Weeknd - House Of Balloons - Glass Table Girls
3. Lana Del Ray - Video Games
2. James Blake - Limit To Your Love

1. EMA - California

  
  

12/20/11

1.

EMA - Past Life Martyred Saints [Souterrain Transmissions]



















Η πρώτη επαφή μου με την ΕΜΑ ήταν ένα απόγευμα Κυριακής όταν από καθαρή βαρεμάρα και μην έχοντας τίποτα άλλο να κάνω έβαλα ν' ακούσω ένα κομμάτι ονόματι California. Mου πήρε κάμποση ώρα να συνέλθω και να χωνέψω τι άκουσα μόλις. Περιττό να πω ότι δεν τα κατάφερα και έτσι έβαλα το κομμάτι να παίζει ξανά και ξανά. Ασυναίσθητα στο μυαλό μου ήρθε το Past is a Grotesque Animal, καθώς από τότε είχα να ακούσω κάτι τόσο συναισθηματικά φορτισμένο κομμάτι. Ένα τρομακτικό κομμάτι που όχι μόνο είναι με διαφορά το καλύτερο κομμάτι της χρονιάς αλλά ό,τι καλύτερο από τότε που βγήκε το γκροτέσκο ζώο των Of Montreal. Εκ τότε περίμενα με ανυπομονησία πότε θα ληκάρει ο δίσκος αυτής της περίεργης τύπισσας που τραγούδαγε με τόσο πάθος "I'm just 22, I don't mind dying". Όταν λοιπόν το άκουσα συνειδητοποίησα από τον Απρίλη ότι έχω να κάνω με ένα τεράστιο άλμπουμ. Για να κατακτήσει όμως με χιλιομετρική διαφορά από τον δεύτερο την πρώτη θέση χρειάστηκαν πολλά παραπάνω πράγματα από ένα "τεράστιο άλμπουμ". Κυρίως συναισθήματα. Κάθε κομμάτι του Past Life Martyred Saints είναι βαθιά συνδεδεμένο με μια προσωπικό μου βίωμα. Οι πέρα για πέρα αληθινοί στίχοι της Anderson όχι μόνο μίλαγαν στην καρδιά μου αλλά τους έβλεπα να παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά μου στη ζωή μου, στην καθημερινότητα μου με έναν τρομακτικό αλλά σαγηνευτικό παράλληλα τρόπο. Το Marked σημάδεψε τόσο πολύ την χρονιά μου που ξεπέρασε σε ακροάσεις ακόμα και το αγαπημένο California. Από ένα σημείο και μετά απλά έμπαινε αυτόματα και έπαιζε χωρίς να το πολυσκεφτώ. Δεν θυμάμαι πραγματικά από πότε στίχοι κάποιου καλλιτέχνη είχαν να με σημαδέψουν τόσο. Όταν τραγουδάει "Don't you know that I will never hurt you, you're such a pretty thing. I know I wish just so I could explain things, I wist that every time he touched me left a mark" απλά δεν μπορείς να αισθανθείς τίποτα άλλο πέρα από αυτό και μόνο. Το φινάλε στο δίσκο με το Red Star ιδανικό, με την λυτρωτική κιθάρα στο τέλος να τραγουδάει "Ι know nothing last forever, If you won't love me, someone will" βάζοντας τέλος σε αυτό τον συναισθηματικό ογκόλιθο. Το Past Life Martyred Saints πιθανότατα να πρόκειται για τον αγαπημένο μου δίσκο αυτής της δεκαετίας (ναι νικάει ακόμα και τα λατρεμένα Teen Dream, και Suburbs της προηγούμενης χρονιάς) γιατί πολύ απλά εξυμνεί συναισθήματα χρησιμοποιώντας συναισθήματα, και αυτό πάντα θα με κερδίζει.



So far:

2. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Ribbon Music]
3. Oneohtrix Point Never - Replica [Mexican Summer]
4. Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]
5. Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther] 
9. Snowman - Absence [Dot Dash] 
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas] 
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt] 
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/19/11

2.

John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves [Ribbon Music]

















Η αλήθεια είναι ότι δεν σκέφτηκα πολύ ποιον δίσκο θα βάλω στο νούμερο δύο. Το The Pitiless Censors.. μπήκε αυτόματα στην δεύτερη θέση, καθώς ήταν το δεύτερο άλμπουμ που άκουσα περισσότερο αυτή τη χρονιά. Αυτό κάπως το χρωστάει και στο Before Today του Ariel Pink που συνειδητοποίησα φέτος πόσο μεγάλο αριστούργημα είναι μετά το live του στο πριμαβέρα, οπότε έτρεξα ενθουσιασμένος να το ακούσω όταν κυκλοφόρησε. Και με δικαίωσε πολύ περισσότερο απ' όσο περίμενα. Αυτό το ιδιότυπο lo fi synth pop με τα εκπληκτικά φωνητικά α λα Ian Curtis κρυμμένα κάτω από τόνους εφέ και reverb δεν γίνεται να μην σε συνεπάρει. Αυτό όμως που δίνει τεράστια αξία στον δίσκο πέρα από την ατμόσφαιρα και τους εκπληκτικούς ήχους είναι τα ίδια τα κομμάτια που στο σύνολο τους είναι μικρά έπη. Οι καλύτερες στιγμές του άλμπουμ σαφέστατα το Cop Ciller και το Believer που αγαπήσαμε με πάθος αυτό το καλοκαίρι. Η τραγική ειρωνεία είναι πως οι δύο καλλιτέχνες που έβγαλαν τα δύο αγαπημένα μου άλμπουμ για φέτος ήρθαν στην Ελλάδα με διαφορά δύο ημερών και δεν κατάφερα να δω κανέναν από τους δύο. Fate is a bitch..



So far:

3. Oneohtrix Point Never - Replica [Mexican Summer]
4. Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]
5. Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther] 
9. Snowman - Absence [Dot Dash] 
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas] 
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt] 
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/18/11

3.

Oneohtrix Point Never - Replica [Mexican Summer]



















Βασικό, αν όχι μοναδικό, κριτήριο για την κατάρτιση αυτής της λίστας είναι οι ακροάσεις και κατά πόσο έλιωσα αυτούς τους δίσκους κατά την διάρκεια της χρονιάς. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί αυτός ο δίσκος τον οποίο ακούω λιγότερο από ένα μήνα. Τι δουλειά κάνει στο νούμερο τρία λοιπόν; Ε, απλά από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα για 41 λεπτά που διαρκεί το άλμπουμ. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες φορές που τελειώνει ένας δίσκος και συνειδητοποιείς με την μία ότι έχεις να κάνεις με ένα αριστούργημα. Ειδικότερα όταν σου σκάει από το πουθενά. Τον περσινό του δίσκο Returnal τον άκουσα βιαστικά ένα πρωϊνό και δεν του έδωσα πολύ σημασία. Πολύ κακώς. Το Replica είναι ένα σκοτεινό και creepy κατά βάση ηλεκτρονικό άλμπουμ σε μια υπέροχη ambient ατμόσφαιρα με λούπες και samples να σκάνε από παντού και σύνθια λες και έχουν βγει από το Blade Runner. Η μεγάλη αγάπη του Daniel Lopatin για τα 80's άλλωστε φαίνεται ξεκάθαρα στο άλλο του project τους Ford & Lopatin που φέτος κυκλοφόρησαν ένα εξαιρετικό synth pop δίσκο με ξεκάθαρες επιρροές από τα παρεξηγημένα 80's. Η καλύτερη στιγμή του δίσκου όταν σκάει το πιανάκι του ομώνυμου εκπληκτικού κομματιού μετά τον θόρυβο του Remember. Αριστούργημα απλά και ξεκάθαρα.



So far:

4. Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]
5. Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther] 
9. Snowman - Absence [Dot Dash] 
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas] 
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt] 
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/17/11

4.

Liturgy - Aesthethica [Thrill Jockey]



















Το 2011 ήταν η χρονιά που έγινε μόδα το black metal. Σε πολλά μέσα έγινε λόγος για την αμερικάνικη black metal σκηνή που ήρθε στην επιφάνεια, το p4k αποθέωσε μερικούς τέτοιους δίσκους ενώ το πριμαβέρα ετοιμάζει μέταλ σκηνή τον Μάϊο. Οι Liturgy όμως δεν είναι τυπικό παράδειγμα black metal συγκροτήματος. Πιο πολλά κοινά έχουν με τους Lightning Bolt για παράδειγμα παρά με κάποια παραδοσιακή νορβηγική black metal μπάντα. Το Aesthethica είναι με χαρακτηριστική άνεση ο καλύτερος κιθαριστικός δίσκος της χρονιάς και αυτός που έχω λιώσει πιο πολύ καθώς είναι τόσο πολυδιάστατος ώστε πορώνεσαι κάθε φορά με διαφορετικά πράγματα. Όλη η ουσία των Liturgy είναι το Returner. Μέσα σε 3,5 λεπτά σου πετάνε στην μάπα όλα αυτά που είναι ικανοί να κάνουν σαν μπάντα Το Generation  που ακολουθεί χτίζει πάνω σε ένα ριφάκι παρ'ολα αυτά δεν είναι δυνατόν για 7 λεπτά να μην κάνεις ανελέητο headbanging. Το Sun of Light επίσης επικό, ξεκινάει με απίστευτa γρήγορους ρυθμούς βρίσκει μια μελωδία που εμένα προσωπικά μου θυμίζει μέχρι και GY!BE και καταλήγει σε ένα μεταλικό ριφάκι που είναι λες και παίζουν μηχανές. Όλος ο δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος είναι επικός και αν δεν ήταν τέτοια η φύση του ώστε να συνδεθώ και περισσότερο συναισθηματικά σίγουρα θα ήταν στη πρώτη θέση.



So far:

5. Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]
6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther] 
9. Snowman - Absence [Dot Dash] 
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas] 
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt] 
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/16/11

5.

Panda Bear - Tomboy [Paw Tracks]

















Σε μια συνέντευξή του στο Wire,ο Noah Lennox  πριν 3 χρόνια είχε δηλώσει πως πάντα τους άρεσαν περισσότερο οι Beatles σε σχέση με τους Beach Boys αλλά πραγματικά δεν γίνεται να μην βλέπεις την βαθιά επιρροή του Wilson στη μουσική του. Ίσως για αυτό λατρεύω τον Panda Bear, γιατί μου θυμίζει τόσο πολύ τους Beach Boys. Το Τomboy όσο overproduced και αν είναι, τολμώ να πω ότι μ'αρέσει περισσότερο από το Person Pitch. Ή μάλλον καλύτερα, το αγαπώ περισσότερο από το Person Pitch το οποίο αντικειμενικά είναι καλύτερο. Το χω συνδιάσει τόσο πολύ με την άνοιξη και τον ήλιο καθώς έπαιζε συνέχεια στα ακουστικά και θυμάμαι πόσο ανατρίχιαζα στις επικές αλλαγές του Friendship Bracelet. Ακόμα δηλαδή ανατριχιάζω. Ο Panda Bear ευθύνεται για μερικά από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της εποχής μας και το Tomboy είναι γεμάτο από αυτά.



So far:

6. The Men - Leave Home [Sacred Bones]
7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther] 
9. Snowman - Absence [Dot Dash] 
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas] 
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt] 
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/15/11

6.

The Men - Leave Home [Sacred Bones]




















Γιατί κινούνται με χαρακτηριστική άνεση από το noise punk στο hardcore και στο sludge. Γιατί περιέχει το καλύτερο εναρκτήριο κομμάτι σε φετινό δίσκο. Γιατί στο επικό ( ) χρησιμοποιούν ριφάκι από Spacemen 3. Γιατί είναι τόσο oldschool που θυμίζουν τους Minor Threat και τους Fugazi. Γιατί είναι λες και έχουν βγει από τις σελίδες του Our Band Could Be Your Life. Γιατί το Bataille έχει γίνει το απόλυτο indie anthem. Γιατί κάθε φορά που το ακούω θέλω να πάρω μια κιθάρα και να χτυπιέμαι για ώρες.



So far:

7. Real Estate - Days [Domino]
8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther] 
9. Snowman - Absence [Dot Dash] 
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas] 
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt] 
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]


12/14/11

7.

Real Estate - Days [Domino]














Και ενώ πάντα θα βγαίνουν υπέρμετρα φιλόδοξοι δίσκοι σαν το Father, Son, Holy Ghost εγώ πάντα θα προτιμώ την απλότητα συγκροτημάτων όπως οι Real Estate. Απλά και απέριττα το Days είναι το κορυφαίο indie pop άλμπουμ της χρονιάς. Το άλμπουμ εκείνο που από την πρώτη νότα κατάλαβα πόσο θα το λατρέψω και πόσο θα συνδεθώ μαζί του. Είναι τόσο φλώρικο όσο χρειάζεται και παράλληλα τόσο μελωδικά όμορφο ώστε να το ακούω κάθε μέρα από την πρώτη φορά που το κατέβασα και το έβαλα στο ipod. Το Days με λίγα λόγια είμαι εγώ και μάλλον το αδικώ που το έβαλα σε αυτή τη θέση.



So far:

8. Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]
9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

8.

Girls - Father, Son, Holy Ghost [True Panther]













Με ταλαιπώρησε πολύ αυτός ο δίσκος. Στην πρώτη ακρόαση ενθουσιασμένος μίλησα για αριστούργημα και δίσκο της χρονιάς, αλλά όσο πέρναγε ο καιρός όλο και κάτι δεν μου πήγαινε με το άλμπουμ. Σαν να έλειπε κάτι. Το συναίσθημα υπήρχε πάντα εκεί αλλά οι μεγάλες συνθέσεις, η φιλόδοξη παραγωγή, οι διαφορετικοί ήχοι με τους οποίους καταπιάστηκαν μάλλον με κούρασαν με τον καιρό. Όπως και να χει όμως μιλάμε για ένα πολύ σπουδαίο δίσκο από ένα συγκρότημα που έχει όλες τις βάσεις για να γίνει πολύ μεγάλο, αρκεί ο ευθραστος Christopher Owens να αντέξει. Κομμάτια σαν το Vomit και το My Ma δεν γράφονται κάθε μέρα.



So far:

9. Snowman - Absence [Dot Dash]
10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/12/11

9.

Snowman - Absence [Dot Dash]




















Τρομακτικό άλμπουμ, σχεδόν απροσπέλαστο. Αυτό όμως για μένα ήταν το φετινό καλοκαίρι. Περιέργο και συναρπαστικό την ίδια στιγμή όπως ακριβώς και το Absence. Οι Aυστραλοί Snowman δημιούργησαν ένα noise dark wave industrial αριστούργημα και μετά αποφάσισαν να διαλυθούν. H εναλλαγή κομματιών από το A στο Memory Lost απλά επική σε σημείο ν' ανατριχιάζω κάθε φορά. Κριμά πολύ που διαλύθηκαν γιατί εκτός ότι είχαν πολλά να δώσουν ακόμα, ήμουν πολύ περίεργος πως θα παρουσίαζαν live αυτά τα κομμάτια. Ο τίτλος του άλμπουμ πάντως ιδανικός, τα λέει όλα.

So far:

10. Cass McCombs - Wit's End [Domino]
11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/11/11

10.

Cass McCombs - Wit's End [Domino]













Ότι δεν κατάφερε να κάνει ο Bon Iver φέτος το έκανε ο McCombs. Με διαφορά ό,τι καλύτερο έχω ακούσει στο είδος φέτος, ο τύπος έγραψε 8 σχεδόν τέλεια κομμάτια σε ένα μαύρο και άραχνο συναισθηματικά άλμπουμ. Ένας δίσκος που χρειάζεται χρόνο και πολλές ακροάσεις για να σου αποτυπωθεί σε βάθος. Στην αρχή δεν μπορούσα να ξεπεράσω το County Line και το Buried Alive αλλά κατέληξα να λατρέψω περισσότερο το Memory's Stain και το Pleasant Shadow Song. Τεράστιος δίσκος, αμφιβάλλω πραγματικά αν θα καταφέρει να ξαναγράψει κάτι αντίστοιχο.



So far:

11. James Blake - James Blake [A&M / Atlas]
12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

11.

James Blake - James Blake [A&M / Atlas]

















Μεγάλο άλμπουμ από έναν μεγάλο μουσικό. Αυτό επιβεβαιώθηκε στο συγκλονιστικό live στο πριμαβέρα που απέδειξε γιατί γίνεται τόσος χαμός για την πάρτη του. Μίνιμαλ παραγωγή, αισθητική που σε στοιχειώνει, και μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις που ακούσαμε φέτος. Δίσκος που σε κερδίζει πρώτα στην καρδιά και μετά στο μυαλό.



So far:

12. The Field - Looping State of Mind [Kompakt]
13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12.

The Field - Looping State Of Mind [Kompakt]

















Μακρυά από τα όρια του μίνιμαλ τέκνο, το Looping State of Mind είναι ο πιο προσβάσιμος δίσκος του Field και παράλληλα ο καλύτερος του. To απόλυτο soundtrack για τις 5,6 τα ξημερώματα τριπάρεις στις μελωδίες και χάνεσαι στον dreamy κόσμο του Σουηδού. Κάπως έτσι θα πρεπε να είναι όλοι οι chill wave δίσκοι.

So far:

13. Shabazz Palaces - Black Up [Sub Pop]
14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/8/11

13.

Shabazz Palaces - Black Up [Sup Pop]

















Από την πρώτη ακρόαση δεν γίνεται να μην σε τραβήξει η φουτουριστική χιπ χοπ του μυστηριώδη τύπου Palaceer Lazaro που βρίσκεται πίσω από το project των Shabazz Palaces. Αρκετά πειραματικό ώστε να φέρνει στο μυαλό το αριστουργηματικό ομώνυμο ντεμπούτο των cLOUDDEAD εξερευνά παράλληλα τα ηχοτοπία που κινείται ο Flying Lotus σε ένα ντεμπούτο που έχω την εντύπωση θα το μνημονεύουμε για πολύ καιρό ακόμα. Σίγουρα ότι καλύτερο έχω ακούσει σ' αυτό το είδος τα τελευταία χρόνια.



So far:


14. Dirty Beaches - Badlands [Zoo]
15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/7/11

14.

Dirty Beaches - Badland [Zoo]



















Ίσως ο πιο πολυσυζητημένος καλλιτέχνης της χρονιάς συγκέντρωσε πάνω του όλα τα βλέμματα των μουσικών blogs. Ακόμα και μετά από αυτό το μάλλον απογοητευτικό live δεν γίνεται να μην παραδεχτείς πως αυτός ο δίσκος ήταν όλη τη χρονιά πάντα εκεί παρών. Δεν γίνεται να μην παραδεχτείς ότι κάθε φορά που ακούς το Hundred Highways και το Lord Knows Best νιώθεις την έκπληξη και την ηδονή της πρώτης φοράς, ενώ βρίσκεις τον εαυτό σου  να χτυπιέται ακόμα με το Sweet 17. Πολύ απλά γιατί ο Alex Zhang Hungtai κυκλοφόρησε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.




So far:

15. Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]
16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/6/11

15.

Peaking Lights - 936 [Not Not Fun]

















Μα πως θα μπορούσα να τους αφήσω έξω; Το ζευγάρι από το Madison αναμειγνύει υπέροχα dub ρυθμούς, ψυχεδελικές μελωδίες και καταλήγει να δημιουργεί μια ιδιοφυή ποπ έχοντας την εντύπωση πως έχει ηχογραφηθεί σε ένα υπνοδωμάτιο. Τα reverbs μπερδεύονται με τα creepy σύνθια και τις κιθάρες ενώ οι μπασογραμμές σου κολλάνε στο μυαλό περισσότερο από οτιδήποτε. Το 936 είναι ταυτόχρονα περίπλοκο και προσβάσιμο, απροσπέλαστο και εύπεπτο. Η γλυκόπικρη αίσθηση που σου αφήνει στην αρχή μετατρέπεται με τον καιρό σε θαυμασμό. Σίγουρα το πιο ενδιαφέρον άλμπουμ του 2011.



So far:

16. Radiohead - The King Of Limbs [self-released]
17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/5/11

16.

Radiohead - The King Of Limbs [self-released]


















Θυμάμαι χαρακτηριστικά την μέρα που άκουσα για πρώτη φορά το King Of Limbs. Συννεφιασμένο μεσημέρι Παρασκευής έτρεξα άρον άρον από την εκπομπή στο σπίτι να το ακούσω, έβαλα τα μεγάλα ακουστικά και απλά άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να απολαύσει το νέο αριστούργημα (είχα αποφανθεί ήδη) της αγαπημένης μου μπάντας. Ως φαν τους πάντα τους προτιμούσα στην Kid A / Amnesiac φάση τους οπότε δεν θα πρεπε να εκπλήσσει κανέναν ότι και τώρα θεωρώ το King Of Limbs πολύ καλύτερο άλμπουμ από το υπερεκτιμημένο In Rainbows. Μέσα σε 8 κομμάτια οι άρχοντες δείχνουν με χαρακτηριστική ευκολία πως φτιάχνεται ενας φοβερός δίσκος. Με κομμάτια όπως το Morning Mr Magpie, το Little By Little, το Codex (άρχισε να βρέχει εκείνη την Παρασκευή μόλις μπήκε αυτό το κομμάτι) αποδεικνύουν για ακόμη μια φορά ότι παραμένουν η μεγαλύτερη μπάντα της τελευταίας εικοσαετίας.



So far:

17. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]
18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/4/11

17.

Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo [Matador]

















Μεγάλο άλμπουμ. Από τα πέντε σχεδόν τέλεια εναρκτήρια κομμάτια του δίσκου αντιλαμβάνεσαι την αξία του Smoke Ring For My Halo και μετά απλά το βάζεις να παίζει αυτόματα όταν κάθεσαι στο κρεβάτι, αντικρίζεις το ταβάνι νιώθοντας κάπως κενός και δεν ξέρεις τι να ακούσεις. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτές οι στιγμές ήταν αρκετές οπότε συνεπακόλουθα απέκτησα μια ιδιαίτερη σχέση με τον Kurt Vile. Το δεύτερο καλύτερο άλμπουμ αυτού του είδους που άκουσα φέτος.



So far:

18. Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]
19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/3/11

18.

Youth Lagoon - The Year Of Hibernation [Fat Possum]













Στα μάτια του 22χρονου Trevor Powers είδαμε τον επίδοξο αντικαταστάτη των Beach House όταν εκείνοι δεν κυκλοφορούν κάποιο δίσκο. Λίγα πράγματα έχει στη διάθεση του για να φτιάξει αυτή την ονειρική ατμόσφαιρα που τόσο αγαπώ. Πλήκτρα, μίνιμαλ κιθάρες που φέρνουν στο μυαλό τους XX, και μια drum machine. Και φυσικά την εκπληκτική φωνή του, που σίγουρα όταν μάθαμε ότι τραγουδάει άντρας παραξενευτήκαμε όλοι. Το Year Of Hibernation ήταν το καλύτερο κρυμμένο μυστικό του 2011. Ένα άλμπουμ για να απολαμβάνεις τις βόλτες σου μέσα στη βροχή. (Το αργό χτίσιμο του Montana από τα highlights της φετινής χρονιάς.)



So far:

19. The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]
20. Weeknd - House Of Balloons [self-released]

12/2/11

19.

The Antlers - Burst Apart [Frenchkiss / Transgressive]




















Αυτός ο δίσκος είναι συναισθήματα. Από την αρχή δεν το προσέγγισα με αντικειμενικά κριτήρια, άλλωστε σε καμία περίπτωση δεν στέκεται δίπλα στο αριστουργηματικό Hospice. Το Burst Apart είναι μνήμες, στιγμές. Tο I Don't Want Love, το No Widows και κυρίως το σπαρακτικό Putting The Dog To Sleep όλα μου θυμίζουν πολύ συγκεκριμένες στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Και αυτή είναι η δύναμη των Antlers. Μπορεί να μην γράφουν "μουσικάρες", αλλά έχουν συναίσθημα, ατμόσφαιρα και κυρίως ψυχή.



So far:

20. The Weeknd - House of Balloons [self-released]

12/1/11

20.

The Weeknd - House of Balloons [self-released]
















Σκοτεινό,σέξι,περιπετειώδες, αυτό το ιδιότυπο R&B ήταν το ιδανικό soundtrack στις πιο προσωπικές μου στιγμές φέτος. Σαμπλάρει Beach House, τραγουδάει "bring the drugs, I could bring my pain" και γράφει ένα από τα καλύτερα κομμάτια του 11, το House of Balloons/ Glass Table Girls που 8 μήνες μετά ακόμα χέζω τα βρακιά μου στην επική αλλαγή στο 3:30. Εύκολα μπορείς να σκεφτείς ένα πάρτυ σε σπίτι γύρω στις 5 τα ξημερώματα με άπειρα ναρκωτικά παντού, ζευγάρια να κοιμούνται γυμνά στον καναπέ, κορμιά αναίσθητα στο πάτωμα και από πίσω να ακούγεται αυτό το άλμπουμ. Κάπως έτσι πρέπει να γράφτηκε άλλωστε.

11/30/11

blogovision 11: 50-21


Αύριο ξεκινάει ακόμη μια blogovision, οπότε όπως κάθε χρόνο έβαλα κάτω τους ψυχαναγκασμούς μου και έφτιαξα την πενηντάδα από εξαιρετικούς δίσκους που δεν κατάφεραν για διαφορετικούς λόγους να μπουν στην τελική εικοσάδα. Γενικά η χρονιά ήταν αρκετά καλή μουσικά, απουσίασαν οι πολύ  μεγάλοι δίσκοι,αλλά είχαμε τεράστια ποικιλία ήχων οπότε περιμένουμε μια αμφίρροπη μάχη για το καλύτερο άλμπουμ του 2011. 

50. Cults - S/T
49. Pains of Being Pure at Heart - Belong
48. Zola Jesus - Conatus
47. Male Bonding - Endless Now
46. Jay Z/ Kanye West - Watch the Throne 
45. Zomby - Dedication
44. Washed Out - Within and Withoun
43. Grouper - A I A : Allien Observer
42. Twin Sister - In Heaven
41. Thundercat - The Golden Age of Apocalypse
40. Ford & Lopatin - Channel Pressure
39. Psychic Paramount - II
38. St. Vincent - Strange Mercy
37. Iceage - New Brigade
36. Unknown Mortal Orchestra - S/T
35. Ty Segall - Goodbye Bread
34. Krallice - Diotima
33. Bass Drum of Death - GB City
32. Pj Harvey - Let England Shake
31. Young Galaxy - Shapeshifting
---
30. Amen Dunes - Through Donkey Jaw



















Ψυχεδελικά garage ηχοτοπία με έντονη την παρουσία των Velvet Undergound στο νέο εξαιρετικό άλμπουμ του Damon McMahon που υπογράφει σαν Amen Dunes. Ακόμη μια φοβερή φετινή κυκλοφορία της Sacred Bones.

29. Yuck - S/T


Για πολύ καιρό πίστευα ότι το ομώνυμο άλμπουμ των Yuck ήταν το καλύτερο κιθαριστικό άλμπουμ για το 2011 μέχρι που άκουσα το πραγματικά καλύτερο. Όπως και να χει παραμένει ένα φοβερό άλμπουμ αποδεικνύοντας ότι και οι Aγγλοι ξέρουν να παίζουν με κιθάρες εν έτη 2011, ενώ live είναι ακόμα καλύτεροι. 

28. Feist - Metals




















Oι περισσότεροι έτρεξαν να το θάψουν μπροστά στο αριστουργηματικό Reminder αλλά εμένα προσωπικά μ' άρεσε το ίδιο. Η Feist μας παραδίδει ένα σκοτεινότερο και πιο εσωστρεφές άλμπουμ από τον προκάτοχό του και μας θυμίζει γιατί είναι από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες των καιρών μας.

27. Atlas Sound - Parallax



















Πραγματικά έχω βαρεθεί να μιλάω για τον Bradford Cox. Kάθε χρόνο τα ίδια. Το Parallax θα ήταν σίγουρα στην εικοσάδα αν το άκουγα λίγο καιρό περισσότερο. Αυτό μόνο.

26. Battles - Glass Drop 




















Μετά την φυγή του ,ότι πιο κοντινού είχαν σε φροντμαν, Tyondai Braxton πολλοί βιάστηκαν να μιλήσουν για την διάλυση των Battles. Τα εναπομείναντα μέλη όμως μπαστάρδεψαν ένα σωρό ήχους και δημιούργησαν έναν ποπ κατά βάση δίσκο παιγμένο από ρομπότ. Φοβερό άλμπουμ για πολύ καιρό έπαιζε στις πρώτες θέσεις. 

25. SBTRKT - S/T


















Σε δύο σπιτικά πάρτυ φέτος είχα βάλει ολόκληρο το άλμπουμ του SBTRKT το οποίο με σοβαρά ηχεία σε μεγάλο χώρο απογειώνεται. Πολύς λόγος έγινε για τον λονδρέζο Aaron Jerome φέτος και δικαίως καθώς κυκλόφορησε ένα εξαιρετικό άλμπουμ σ' αυτό το ιδιότυπο post dub step ήχο. Αρκετές επιρροές από FlyLo και πολύ ενδιαφέροντα φωνητικά σε ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά άλμπουμ που ακούσαμε φέτος.

24. Bon Iver - S/T




















Σε καμία περίπτωση δεν φτάνει το αριστουργηματικό του ντεμπούτο, For Emma, Forever Ago αλλά όπως και να χει λίγοι μπορούν να δημιουργήσουν αυτή την ατμόσφαιρα που βγάζει με χαρακτηριστική άνεση ο Justin Vernon. Το εναρκτήριο Perth καθώς και το Beth / Rest που κλείνει τον δίσκο είναι αριστουργήματα.

23. Wolves in the Throne Room Celestial Lineage 



















Με μέγιστη απατεωνιά τους άφησα εκτός εικοσάδας. Σε μια χρονιά που το black metal έγινε της μόδας με τις αμερικάνικες μπάντες να κάνουν ουσιαστικά σκηνή, οι WITTR κυκλοφόρησαν έναν μάλλον πιο παραδοσιακό μελωδικό μπλακ μεταλ δίσκο σε σχέση με τους Liturgy, Krallice και Deafheaven. Επικό "astral" μέταλ με το Astral Blood να είναι ένας μικρός οργασμός από μόνο του.



22. Fleet Foxes - Helplessness Blues 




















Ήταν ο πιο αναμενόμενος δίσκος του 11, και μάλιστα όταν κυκλοφόρησε την άνοιξη μου είχε αφήσει ανάμεικτα συναισθήματα. Αφενός όμως οι συνεχόμενες ακροάσεις και αφετέρου το μεγάλο live που έβγαλαν στο πριμαβέρα ανέβασαν δύο,τρία σκαλιά το Helplessness Blues, το οποίο είναι όντως το άλμπουμ που περιμέναμε από αυτή την μεγάλη μπάντα.

21. Μ83 - Hurry Up, We 're Dreaming




















Το χω ακούσει άπειρες φορές το άλμπουμ αλλά ακόμα δεν έχω μια συνολική άποψη. Το μοναδικό μειονέκτημα στο νέο αριστούργημα του Gonzales είναι η μεγάλη διάρκειά του. Αν το είχε συμπυκνώσει σε ένα άλμπουμ σίγουρα θα ήταν στην πεντάδα μου. Κομμάτια όπως το Steve McQueen και το Midnight City μόνο αυτός είναι σε θέση να γράψει.

11/7/11

άρμι νάου

Η φάση είναι στρατός και τα ρέστα. Το μπλογκ θα μπει στον αυτόματο πιλότο για την μπλογκοβίζιον αν δεν είμαι εδώ. Τσήριοζ.

6/8/11

Primavera 11 και τα ρέστα


Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έγραφα για το πριμαβέρα, γιατί μεταξύ μας δεν γράφω καν τον τελευταίο καιρό, αλλά από την μία η βαρεμάρα από την άλλη η υποχρέωση "τι διάολο ΠΡΕΠΕΙ να γράψω τουλάχιστον για αυτό" με προέτρεψαν να το κάνω. Λοιπόν το ταξίδι ήταν αρκετά καλό από πολλές απόψεις, δεν είδα όσες μπάντες θα θελα να δω αλλά οκ όπως και να έχει έφυγαν μερικά απωθημένα, ενώ η καλύτερη μέρα ήρθε όταν είχε τελειώσει το φεστιβάλ. Όσον αφορά αυτό καθαυτό το φεστιβάλ είχε μερικά προβλήματα ειδικά την πρώτη μέρα με την ηλίθια ιδέα της κάρτας για το φαγητό και τα ποτά που δεν δούλεψε ποτέ (σε φάση ποιός το σκέφτηκε αυτό?). Το χειρότερο βασικά ήταν το φτωχότατο merchandise, εκτός αν ήθελες να αγοράσεις πάρα πολλά t-shirt των interpol και των national. Πάρα πολλά όμως. Aπογοήτευση μεγάλη. Το ισπανικό κοινό επίσης τραγικό θα αναφερθώ αναλυτικά πιο κάτω.

Moon Duo: Το άλμπουμ τους το ψιλοβαριέμαι να πω την αλήθεια αλλά έκατσα από περιέργεια στα 2,3 πρώτα κομμάτια του σετ τους μέχρι ν'αρχίσουν οι Cults. Νταξ καλοί αλλά τίποτα ιδιαίτερο.

Cults: Από τις πιο συζητημένες μπάντες των τελευταίων μηνών, (τα λεγα εγώ από τον περασμένο Απρίλη μην ξεχνιόμαστε) ενώ το ντεμπούτο τους έσκασε λίγο πριν φύγω για την Βαρκελώνη. Πρόκειται φυσικά για πολύ καλό άλμπουμ ότι πρέπει για την περίοδο, και live το παρουσίασαν εξαιρετικά. Δέσποζε φυσικά η τραγουδίστρια, που εκτός από φίνο γκομενάκι έχει και φωνάρα και το διαπιστώσαμε και ζωντανά. Πολύ καλό live σε γενικές γραμμές, δεν μας άλλαξε την ζωή αλλά ήταν ότι έπρεπε για τις 7 το απόγευμα.

Of Montreal: Εδώ χύθηκε ο πρώτος φεστιβαλικός ιδρώτας. Ο Kevin Βarnes μπροστάρης στην gay παράσταση που έστησε με την υπόλοιπη μπάντα του έκανε τα πάντα για να ξεσηκώσει το κοινό του (που ομολογουμένως δεν χρειάστηκε και πολύ βοήθεια). Φυσικά οι καλύτερες στιγμές του live όσα κομμάτια επιλέχτηκαν από το Hissing Fauna τα οποία ξεχώριζαν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα από την υπόλοιπη σετ λιστ. Μεγάλος δίσκος απορώ πως τον έβγαλε αυτή η μπάντα. (Ναι οκ και φυσικά δεν έπαιξαν το past is a grotesque animal. Ακόμα εκεί θα ήμουν αν το έπαιζαν)

Walkmen: Φάγαμε στην μάπα το ενοχλητικό live της Glasser για να πιάσουμε θέση στα κάγκελα και να δούμε τον Χάμιλτον στα 5 μέτρα. Ίσως το πιο συναισθηματικό live του φεστιβάλ (μαζί με 'κεινο των Fleet Foxes) Μοίρασαν εξαιρετικά μερικά από τα καλύτερά τους κομμάτια από όλους τους δίσκους, ενώ όταν έπαιξαν το Rat έγινε ο κακός χαμός. Η φωνή του Χάμιλτον από τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που έχω ζήσει ποτέ σε συναυλία.

Interpol: Τεράστιο δίλημμα μία βδομάδα πριν το φεστιβάλ. Interpol, Caribou, ή Suicide. Τον Caribou τον είδαμε μια μέρα πριν σε ένα επικό live στο Poble Espanyol και επέλεξα τους Interpol όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να είμαι σίγουρος ότι θα τους δω και στην Αθήνα με την ηρεμία μου. Έφυγα στο μέσο περίπου του σετ τους για να πιάσω θέση στους Lips, αλλά είχα ήδη χαρεί με την μπάντα που τόσο έχω αγαπήσει καθώς ήταν όπως τους θυμόμουν από εκείνο το εξαιρετικό live τους πριν 4 χρόνια στο Λονδίνο. Επέλεξαν να πουν πολλά κομμάτια από τα δύο πρώτα τους άλμπουμ και αυτό μόνο τις καλύτερες των εντυπώσεων άφησε.

Flaming Lips: Όταν τους είχα δει το 2007 στο ίδιο μέρος, είχα μείνει μαλάκας με το show που έβγαλαν το οποίο είχε επισκιάσει ακόμα και την εμφάνιση των Arcade Fire. Tα συναισθήματα παραμένουν τα ίδια και μετά από αυτό την φετινή τους εμφάνιση χωρίς πλέον το στοιχείο της έκπληξης και παρά το υπερβολικό τράβηγμα των κομματιών. Όταν ακούς live το What Is The Light (το αγαπημένο μου από το Soft Bulletin) απλά δεν μπορείς να πεις και πολλά πράγματα. Στο επικό τελειώμα του σετ τους με το Race For The Prize στήθηκε το μεγαλύτερο πάρτυ του φεστιβάλ στη σκηνή του San Miguel.

Suuns: Το άλμπουμ τους το είχα λιώσει τις εβδομάδες πριν το πριμαβέρα και παρά την κούραση από την μέρα το live τους ήταν ότι πρέπει για τις 3 τα ξημερώματα. Μεθυσμένοι και sober όλοι τα σπάσαμε με αυτή την εξαιρετική μπάντα από τον Καναδά. Φοβερό το Gaze που το περίμενα πως και πως.

Male Bonding: To μεγαλύτερο mosh pit του φεστιβάλ δημιουργήθηκε στο φοβερό live των Άγγλων οι οποίοι τα έσπασαν απίστευτα. Βέβαια προτίμησαν να κάνουν ένα καλό promotion παίζοντας καινούργια κομμάτια από το επερχόμενο τους άλμπουμ, αλλά όσα κομμάτια προτίμησαν να παίξουν από το περσινό τους εξαιρετικό Nothing Hurts τα τιμήσαμε ιδιαιτέρως.

James Blake: O νέος ήρωας της μουσικής βιομηχανίας συγκέντρωσε όλα τα βλέμματα του κόσμου, γεμίζοντας ασφυκτικά την σκηνή του Pitchfork (μόνο τους φωτογράφους να βλέπατε θα καταλαβαίνετε τι κακός χαμός γίνεται με την πάρτη του). Πριν ξεκινήσω για το φεστιβάλ έλεγα πως θα κλάψει όλος ο κόσμος με το live του Blake αλλά τελικά είχα άδικο. Μάλλον χορέψει εννοούσα. Τα πρώτα κομμάτια αρκετά a capella ώστε να έρχεται ο θόρυβος από τις άλλες σκηνές και να κάνει τον Άγγλο να ρίχνει αμήχανα χαμόγελα, άλλα όσο περνούσε η ώρα τόσο ανέβαιναν και οι ρυθμοί με τις μπασογραμμές να διαπερνούν το στομάχι σου. Καλύτερη στιγμή φυσικά η οχτάλεπτη εκτέλεση του Limit To Your Love το οποίο κατέληξε σε ένα μικρό dubstep έπος. Σίγουρα από τα καλύτερα live του Primavera.

Ariel Pink's Haunted Graffiti: Σ'αυτό το σημείο προτίμησα να κάτσω στην σκηνή του Pitchfork παρά να πάω στην άλλη άκρη του φεστιβάλ και να δω National. Σίγουρα η καλύτερη απόφαση που πήρα μέσα στο τριήμερο. Φοβερός περφόρμερ ο Ariel Pink με όσα ποζεριλίκια χρειαζόντουσαν (σταμάτησε κομμάτι για να πάει να ανάψει το τσιγάρο του) για να τον αποθεώσει το κοινό του. Δυστυχώς έφυγα στη μέση του σετ του για να πιάσω θέση στους b&s. Αν δεν έφευγα το έβαζα στα top live του φεστιβάλ. Ευτυχώς πρόλαβα να ακούσω το Round Round και το υπέροχο L'Estat, που ήταν οι ύμνοι του εφταήμερου ταξιδιού μας (μαζί με το Yoshimi)

Belle and Sebatian: Η μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ. Όχι τόσο εξαιτίας της μπάντας, άλλα περισσότερο εξαιτίας του μαλακισμένου κοινού. Δυστυχώς έτυχε να κάτσουμε κοντά σε παπάρες Ιταλούς που μίλαγαν όσο πιο δυνατά μπορούσαν και το γεγονός ότι η μπάντα έπαιζε πολύ χαμηλά δεν βοηθούσε την κατάσταση. Η επιλογή βέβαια του σετ λιστ ήταν κάπως απογοητευτική κατά τη γνώμη μου παίζοντας αν είναι δυνατόν περισσότερα κομμάτια από το Dear Catastrophe Waitress. Toυλάχιστον έπαιξαν το υπεραγαπημένο Τhe Stars of Tracks and Field. Δεν άντεξα σε κάποια φάση και έφυγα ξενερωμένος να πιάσω θέση για τους Deerhunter. Δεν υπάρχει χειρότερο να καταστρέφεται συναυλία αγαπημένης σου συναυλίας.

Deerhunter: Ότι πήγε στραβά στους b&s ήρθε να φτιάξει στους Deerhunter. Θέση μπροστά στα κάγκελα και επικό live της καλύτερης μπάντας που κυκλοφορεί εκεί έξω. Προφανώς δεν είμαι αντικειμενικός με αυτούς, αλλά όταν ξεκινάει το live με το Desire Lines, καταλήγει σε μια επική 15λεπτη εκτέλεση του Nothing Ever Happened και τελειώνει με το Ηe Would Have Laughed δεν θα μπορούσε παρά να μην είναι το αγαπημένο μου live που είδα και τις 5 μέρες. Δάκρυσα λίγο στο τέλος με τον αποχαιρετισμό του Bradford. H πραγματική shoegaze μπάντα της εποχής μας, απλά πράγματα.

Pulp: Όταν τελείωσε το live των Deerhunter και αφού έπρεπε να διασχίσουμε την τεράστια απόσταση της Llevant μέχρι την San Miguel είχαν ήδη αρχίσει να παίζουν οι Pulp γεμίζοντας όσο δεν πάει με 46.000 κόσμο την σκηνή. Προφανώς ήταν μάταιο να τους δω, αλλά ακούγονταν καλοί ενώ έτρωγα τα noodles μου.

Battles: Τι να πεις τώρα για αυτή την μπάντα? Toυς περίμενα πως και πως και κατάφεραν να μου κατέστρεψαν τον εγκέφαλο μέσα σε μια ώρα. Έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο το καινούργιο τους καταπληκτικό άλμπουμ (τελείως live χωρίς λαπ τοπ και μαλακίες.) και με έκαναν να αναρωτηθώ στο τέλος αν είναι άνθρωποι ή ρομπότ. Προφανώς κατέληξα στο δεύτερο.

Yuck: To άλμπουμ τους το έχω λιώσει φέτος το οποίο είναι χαλαρά το καλύτερο κιθαριστικό που χει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής. Δυστυχώς χάσαμε τα δύο πρώτα κομμάτια τους (μεταξύ των οποίων και το The Wall παρολο που κάναμε σε σπριντ την απόσταση από το μετρό μέχρι την σκηνή του ATP μέσα σε 7 λεπτά) αλλά όπως και να χει ήταν η καλύτερη εμφάνιση από τα "μικρότερα" συγκροτήματα που είδαμε στο φεστιβάλ. Ειδικά το τελείωμα με το Rubber φοβερό να πετάνε όλο το distortion του κόσμου στα αυτιά μας. Έχουν μέλλον οι τύποι παρόλο που είναι Αγγλοι.

Fleet Foxes: Συγκλονιστικό live. Απέδειξαν ότι είναι από τις από τις καλύτερες indie μπάντες που έχουν βγει τα τελευταία χρόνια, ενώ μας υπενθύμισαν γιατί το ντεμπούτο τους ήταν μέσα στα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας. Με λίγα λόγια μας βγήκε η φωνή, ειδικά στο Mykonos που έγινε το απόλυτο sing along όλων των Ελλήνων που βρέθηκαν στο Primavera. Φοβερή εμφάνιση ανεβάζοντας δύο επίπεδα τουλάχιστον το (απλά καλό) φετινό τους άλμπουμ.

Kurt Vile & The Violators: Ο Kurt Vile κυκλοφόρησε φέτος ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ αυτού του είδους και ήμουν αρκετά ψημένος να τον δω. Δυστυχώς έπεφτε την ίδια ώρα σχεδόν με την Pj Harvey όποτε πρόλαβα να δω 3,4 μόλις κομμάτια. Πολύ καλός αλλά δεν μπορώ να έχω συνολική άποψη (Πολύ μαλλί όμως ρε παιδί μου αυτός και η μπάντα του).

PJ Harvey: Ποτέ δεν ήμουν μεγάλος φαν της PJ. Η τύπισσα όμως φέτος έβγαλε κορυφαίο δίσκο και από την στιγμή που δεν είχε τίποτα συγκλονιστικό την ίδια ώρα αποφασίσαμε να στηθούμε στην κεντρική σκηνή. Με μια μικρή καθυστέρηση (5 λεπτών μην φανταστείτε, το πρόγραμμα γενικά τηρήθηκε κατά γράμμα) βγήκε στην σκηνή και μας πρόσφερε το πιο άνευρο live του πενθήμερου. Το γεγονός ότι από πίσω μας ένας Γερμανός τραγουδούσε κάθε στίχο δεν βοήθησε την ατμόσφαιρα του live, οπότε κάπου στην μέση κατηφορίσαμε προς την Llevant.

Mogwai: Για τους Mogwai ένα είναι το ρητό. Όποτε παίζουν απλά πηγαίνεις και τους βλέπεις χωρίς να το πολυσκεφτείς, όσες φορές και αν τους έχεις δει, ότι άλμπουμ και αν έχουν κυκλοφορήσει. Από τις καλύτερες live μπάντες, μας έκαναν τον εγκέφαλο κιμά με το επικό τελείωμα Mogwai fear Satan και Batcat. (Βέβαια οι ηλίθιοι Ισπανοί δεν ένιωθαν τίποτα από αυτά, βγάζοντας φωτογραφίες με τις παρέες τους στην δεύτερη σειρά. Την ώρα του Helicon 1 γαμώ την μπαναγία. Ιερόσυλοι βλάκες).

Animal Collective: Σίγουρα το πιο αμφιλεγόμενο live του φεστιβάλ. Οι περισσότεροι δεν φαίνεται να το εκτίμησαν ιδιαίτερα και δεν τους αδικώ. Έφτασα πέντε λεπτά πριν ξεκινήσουν και στο πέμπτο κομμάτι είχα φτάσει ήδη στα κάγκελα μπροστά από τον Avey Tare. Λογικό, αφού στα πρώτα τρία κομμάτια έφευγαν κατά κύματα οι θεατές με μια περίεργη έκφραση στο πρόσωπό τους. Η βλακεία με τα live των Animal Collective είναι ότι προτιμούν να παίζουν περισσότερα καινούργια κομμάτια, και είναι προφανές εξαιτίας και της μη προσβάσιμης μουσικής τους να προκαλεί μια αμηχανία στο κοινό. Βέβαια όταν έπαιξαν το Brother Spot έγινε ο κακός χαμός δίνοντας το πρώτο και ίσως μοναδικό highlight του live τους. Δεν βγήκαν επίσης για encore και γιουχαρίστηκαν αρκετά.. Καταπληκτική μπάντα αλλά δυστυχώς χάνονται μέσα στην μεγαλομανία τους.

Black Angels: Τους είδαμε στο Απόλο την Κυριακή, και ναι ήταν ένα φοβερό live αλλά τι να το κάνεις όταν πάλι στην δεύτερη σειρά στο κέντρο οι Ισπανοί έβγαζαν φωτογραφίες με φόντο την σκηνή, όταν δεν έπαιξαν το καλύτερο κομμάτι του περσινού τους άλμπουμ (λέγε με River of Blood) και εν τέλει να σου μένει περισσότερο στο μυαλό από εκείνο το βράδυ ο ξέφρενος χρόνος στις 5 τα ξημερώματα με το Africa των Toto στην κάτω σκηνή του club?

Caribou: Αντικειμενικά το καλύτερο live του πενθήμερου. Ηλεκτρονική μουσική παιγμένη με φυσικά όργανα και μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του 2010 ζωντανά μπροστά στα μάτια μας να χορεύονται ξέφρενα σαν να μην υπάρχει αύριο. Μεγάλος θεός ο ντράμερ (τον θυμόμασταν από εκείνο το live του Caribou στο Gagarin το 2008) και το καλύτερο encore του φεστιβάλ το Sun σε μια δεκάλεπτη εκτέλεση. Έπος.