10/19/10

κεριά μη χέσω

To μπλογκ έκλεισε έναν χρόνο εχθές. Σκατά. Αν δεν ήταν αυτή δεν θα υφίστατο καν. Τι σκεφτόμουν ρε πούστη? Πόσο μαλάκας πια? Εντωμεταξύ αν δεν υπήρχε αυτό το χαζό μπλογκ δεν θα είχα γνωρίσει ένα σωρό γαμάτα άτομα. Γαμώ την τύχη και την ειρωνία μου μέσα. Έχει καταντήσει τόσο κοινότυπο που πλέον απαξιώ. Τόσα πολλά "αν" και τόσο λίγη σιγουριά. Χαζοί άνθρωποι. Τέσπα, δεν μου πάει το πολύ συναισθηματικό πρέπει να κόψω τους beach house. Ειδικά αυτούς. Άει σιχτίρ.

ποζέρι


Γι' αυτό και μόνο άξιζε η βροχή που έφαγα σήμερα. Αγάπη μόνο για αυτόν τον δίσκο.

10/18/10

Σκοτ Πίλγκριμ



Ναι τα σπάσε ΤΟΣΟ. Ήταν τόσο καλό που ξεπέρασε και το Kick-Ass. Ο απόλυτος συνδιασμός ταινίας, videogame και κόμικ. Από το εναρκτήριο σήμα της Universal με τα πιξελς και την μουσική α λα Gameboy φάνηκε ότι θα γαμούσε. Και ναι, ο Michael Cera έπαιξε τον εαυτό του καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη ταινία του. Απίστευτος. Επική ταινία.

10/12/10

Black Angels- Phosphene Dream



Δεν τους το 'χα καθόλου. Το άλμπουμ το κατέβασα έτσι για την φάση, να πίνουμε τζιν τόνικ στο ποπ και και να έχουμε να λέμε κάτι. Δηλαδή οκ, τα προηγούμενα τους άλμπουμ καλά ήταν αλλά ποτέ μου δεν χώνεψα αυτόν τον garage ψυχεδελικό ήχο. Δηλαδή για όνομα του θεού, είμαστε στο 2010. Αλλά αυτο το Phosphene Dream από που βγήκε ρε γαμώτο? Γιατί πρόκειται για μεγάλο δίσκο. Τεράστιο. Από το εναρκτήριο Βad Vibrations την μυρίστηκα την δουλειά. Eιδικά εκεί στο 3:24 που αρχίζουν και τα σπάνε έχεσα τα βρακιά μου. Το ξανάβαλα να το ακούσω σε φάση, και δεν το κάνω ποτέ αυτό όταν ακούω έναν νέο δίσκο. Γιατί το Yellow Elevator #2 ? Το απόλυτο ψυχεδελικό τριπ χωρίς ουσίες χωρίς τίποτα. Oι τύποι κάνουν ότι γουστάρουν στον δίσκο. Πάρτε για παράδειγμα το αριστουγηματικό River Blood. Είχα να ακούσω τόσο πορωτικό κομμάτι από το περσινό των aptbs. Βαρύ και ασήκωτο, με riverbs που σκάνε από το πουθενά και σε πάνε στο διάολο και ταχύτητες που αλλάζουν συνέχεια. Επικό απλά. Το Entrance Song σεξουλιάρικο όσο χρειάζεται, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου φλερτάρει με το kraut (πες μας και κάτι που δεν ξέρουμε) ενώ το Τhe Sniper που κλείνει το άλμπουμ αργό και βασανιστικό μας προσφέρει το τέλειο soundtrack για κρύες μοναχικές βόλτες στον δρόμο. Μόλις τέλειωσε η πρώτη ακρόαση το βάλα να το ξανακούσω. Και ξανά και ξανά.. Out of the blue αυτός ο δίσκος πραγματικά. Τα λέγε ο Jason Pierce παλιά αλλά ποιός τον άκουγε? Ladies and gentlemen, we are floating in space. Επικό.

μερικοί δίσκοι

Women- Public Strain





















Το Black Rice 2 χρόνια πριν ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι για το 2008. Μια ωδή στους beach boys και παράλληλα επικό δείγμα της indie κιθαριστικής μας γενιάς. Βέβαια όλο το ομώνυμο άλμπουμ των Women ήταν κάπως μέτριο. Ή μάλλον καλό ήταν, αλλά είναι από αυτά τα άλμπουμ που τα ακούς μια δυό φορές και μετά τα αφήνεις στην μοίρα τους. Αυτό δεν συμβαίνει επ' ουδενί με το Public Strain. Περισσότερα κομμάτια απ' ότι θόρυβος, κοφτές κιθάρες, ποπ μελωδίες ενώ τα beach boys φωνητικά του τραγουδιστή τους παραμένουν εκεί να δίνουν πάντα το κάτι παραπάνω. Δεν λείπουν οι ambient στιγμές, αλλά στο τέλος της ακρόασης σου μένουν τα κομμάτια τους. Και ειδικά το κα-τα-πλη-κτι-κο Eyesore που κλείνει τον δίσκο. 8.4/10


Zola Jesus- Stridulum II





















Η Νίκα Ρόζα Ντανίλοβα (I mean DUDE!) έχει την ίδια ηλικία με τις περισσότερες γκόμενές μου(το σωτήριο έτος 1989) και τραγουδάει σαν να μην υπάρχει αύριο για έρωτες και τα ρέστα. Μίνιμαλ ήχος, κάτι πλήκτρα, μια drum machine και την σπαρακτική φωνή της φυσικά. Στο μυαλό του την έχω κάπως σαν την Bat for Lashes στο πιο γκοθ της. Ή κάπως έτσι. Γιατί αν εξαιρέσεις την μαύρη και άραχνη ατμόσφαιρα του δίσκου στην ουσία έχουμε να κάνουμε με ποπ κομμάτια στο σύνολό τους. Είδικά αυτό το Night είναι αριστούργημα. Και εννοείται ότι κάνει περιοδεία με την Fever Ray (ο δίσκος της παίζει αυτόματα στα καπάκια μετά το Stridulum). 8.3/10


The Thermals- Personal Forever





















Πως είναι το πήδημα με μια τύπισσα που απλά σ'αρέσει? Φοβερό σεξ αλλά μετά από 5,6 φορές βαριέσαι? Ε, το Personal Life είναι ακριβώς αυτό. 7/10 μόνο και μόνο για τρία, τέσσερα φοβερά κομμάτια.


Grinderman- Grinderman 2





















Παρόλο που ο Νικ Κέϊβ δεν ήταν ποτέ του γούστου μου οι Grinderman γαμούν. Γιατί στην ουσία δεν πρόκειται για τον γαμημένο τον Κέϊβ. Ροκ ΄ν ρολ από 4 παπούδες που λυσσομανούν στα όργανά τους και καταλήγουν σε 41 λεπτά ανελέητου τζαμαρίσματος.Ακούστε απλά το επικό When My Baby Comes και θα καταλάβετε. 8/10

10/11/10

like you give a fuck

Long time no see. Την τελευταία περίοδο βαριέμαι να γράψω οτιδήποτε. Ούτε λίστα για το σουπερμαρκετ σε φάση. Και τώρα βασικά δεν θα γραφα τίποτα απλά έπρεπε να ενημερώσω τους χιλιάδες αναγνώστες μου ότι η εκπομπή στο Indieground αλλάζει ώρα και μέρα. Από αυτήν την Παρασκευή λοιπόν 2-4 το μεσημέρι θα είμαστε στον αέρα. Αυτό. Τις επόμενες μέρες εφόσον μου φύγει η βαρεμάρα θα γράψω για τους δίσκους που άκουσα τις τελευταίες 20 μέρες. Πάρτε μια zola jesus μέχρι τότε να γουστάρετε. Αλόχα.