9/24/10

//

Aπό την επόμενη Πέμπτη ο αγαπημένος σας serpentine pad μαζί με το άξιο παλικάρι your music ride, θα παίζουν τα κολλήματά τους στον indieground από τις 10 μέχρι τις 12 το πρωί. Αν είστε ξύπνιοι ή δεν την παλεύετε στην δουλειά σας να μπείτε να μας ακούσετε. Α, επίσης ρίχτε και καμία ιδέα για όνομα εκπομπής, γιατί η έλλειψη φαντασίας έχει φτάσει σε ύψιστα επίπεδα. Aυτά. Cheers.

9/23/10

μπλε




Αυτό είναι το νέο βίντεοκλιπ των animal collective για το bluish, το οποίο γαμεί πολύ. Btw πόσο μεγάλη δισκάρα ήταν το mpp? Στα ίδια επίπεδα με το feels και το strawberry jam. Άπειρη μπάντα. Όταν ο κόσμος αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι αυτοί οι τύποι ευθύνονται για μερικά από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της δεκαετίας ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος. Not.

υ.γ. Αν δεν μπορείτε να το δείτε πατήστε εδώ.

9/22/10

Deerhunter- Halcyon Digest


Τους Deerhunter τους άκουσα πρώτη φορά σε ένα Κτελ από Λάρισα για Πλαταμώνα. Αύγουστος 2007. Ειχα αγοράσει το Cryptograms από Αθήνα, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο που δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα ήθελα να το ακούσω σ' εκείνη την συγκεκριμένη διαδρομή. Είχα ήδη λατρεύσει το Spring Hall Converts (το 'χα και στο profile μου στο myspace, καλές εποχές τότε) και ήμουν σίγουρος ότι θα με πόρωναν. H ambient ατμόσφαιρα του δίσκου με είχε συνεπάρει αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Βέβαια μέσα στις επόμενες βδομάδες το είχα λιώσει, και εν τέλει το λάτρεψα. Στο μυαλό μου το 'χω κάπως σαν το Loveless, για την ακρίβεια βρίσκω αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στους δύο δίσκους. Στην πορεία αγόρασα το fluorescent grey το οποίο είναι χαλαρά από τα καλύτερα eps που χουν βγει ποτέ, και ένα χρόνο μετά κυκλοφόρησε φυσικά το Microcastle. Σε εκείνο το σημείο η σχέση μου με τους deerhunter πήγε σε άλλο επίπεδο. Όταν το άκουσα, το λάτρεψα τόσο που άρχισα να κάνω αφελείς, ανούσιες συγκρίσεις με το Ok Computer. Ok Computer φυσικά δεν ήταν, αλλά ήταν πολύ άνετα από τα καλύτερα άλμπουμς που κυκλοφόρησαν στα 00's (11η θέση στα αγαπημένα μου μην ξεχνιόμαστε..)

Και φτάνουμε στο παρόν με το Halcyon Digest, το οποίο με κάθε δόση αντικειμενικότητας (εδώ γελάμε) είναι απλά κορυφαίο. Eίναι τόσο καλό μάλιστα, που αν δεν έκανε μια μικρή κοιλιά πρός το τέλος θα μιλάγαμε για τον δίσκο της χρονιάς. Αρχίζω να αμφιβάλλω πια αν ο Bradford Cox είναι άνθρωπος. Ούτε καν ρομπότ. Μάλλον προς εξωγήϊνο τον κάνω με σπίτι όμοιο με του Σούπερμαν, αλλά αντί για σουπερ δυνάμεις έχει απίστευτη έμπνευση και ταλέντο. Δεν εξηγείται αλλιώς. Κάθε χρόνο είτε με τους Deerhunter είτε σαν Atlas Sound ή μερικές φορες ταυτόχρονα και με τα δύο σχήματα κυκλοφορεί φοβερούς δίσκους.

Το Ηalcyon Digest λειτουργεί σε πολλά επίπεδα και έχει μεγάλη ποικιλία σαν δίσκος (γαμώ τα κλισέ μου). Το Earthquake  με τις μίνιμαλ κιθάρες και την ονειρική ατμόσφαιρα είναι λες και σε εισάγει σε κάποιο είδος ονείρου αλλά όπως γίνεται συνήθως κορυφώνεται στο τέλος με τις fuzzed out κιθάρες. Σίγουρα το καλύτερο εναρκτήριο κομμάτι από όλα τα άλμπουμ τους. Το Revival το είχα αγαπήσει από την πρώτη στιγμή που το χα ακούσει πρίν κάτι μήνες, είναι ένα εξαιρετικο αέρινο ποπ κομμάτι το οποίο θυμίζει deerhunter από την αρχή μέχρι το τέλος. Το Sailing είναι απλά ένα κομμάτι βασισμένο σε μια κιθάρα αλλά είναι τόσο καλό που θα μπορούσαν να το 'χαν γράψει οι radiohead, καθώς η μελωδία τους φέρνει στο μυαλό. Το Desire Lines όταν το άκουσα το παραλλήλισα αμέσως με το Nothing Ever Happened καθώς η δομή του κομματιού είναι ίδια, μόνο που έχω την εντύπωση ότι ειναι λίγο καλύτερο. (Εδώ τραγουδάει ο κιθαρίστας Lockett Pundt o οποίος πέρσυ είχε κυκλοφορήσει συμπαθητικό άλμπουμ με το όνομα Lotus Plaza).  Το Helicopter .... μα για μια στιγμή. Για ποιά κοιλιά μιλάω πιο πάνω? Καμία κοιλιά. Από την αρχή μέχρι το τέλος είναι κορυφαίο. Άλμπουμ της χρονιάς. Τέλος.

υ.γ. Βαρέθηκα να γράφω για την πάρτη σου ρε Bradford κάθε χρόνο. Από δω και περα όποτε βγάζεις άλμπουμ δεν θα το ακούω καν, απλά θα το βάζω κατευθείαν μέσα στα καλύτερα της χρονιάς (σε τυχαία σειρά,μην μας πουν και κολλημένους).

9/20/10

bios is eight



Το Βios έκλεισε 8 χρόνια. Να τα ζήσει να τα χαιρόμαστε. Χωρίς καμιά δόση ειρωνίας, πραγματικά χαίρομαι που υπάρχει αυτός ο χώρος και φέρνει αυτά τα ονόματα. Αν μην τι άλλο, το συζήτηγα και με μια φίλη την πρώτη μέρα, αυτή η μουσική (techno, dubstep και οτιδήποτε ηλεκτρονικό εν γένει) είναι αντιπροσωπευτική των σύγχρονων μεγαλουπόλεων οπότε είμαι ευγνώμων που υπάρχει κάποιος σ'αυτή την πόλη που φέρνει καλλιτέχνες στο απόγειο της καριέρας τους. Από την άλλη βέβαια δεν μπορώ να παραβλέψω τα άπειρα αρνητικά του Bios. Το πρόβλημα εξαερισμού για παράδειγμα σε συνδιασμό με την απίστευτη ζέστη δημιούργησαν την πλέον αποπνικτική ατμόσφαιρα. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Την Παρασκευή κατευθύνθηκα στην Πειραιώς με μεγάλη ανυπομονησία καθώς περίμενα πως και πως να δω τους άρχοντες moderat. Το περσινό τους άλμπουμ το λάτρεψα και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν πίσω από αυτό το project βρίσκονται οι θεοί modeselektor και apparat. Το live τους ήταν απλά επικό. Από την αρχή του σετ τους μέχρι το τέλος δεν σταματήσαμε να χορεύουμε (λίγοι ήμασταν βέβαια αυτοί που γουστάραμε) ενώ ο ήχος βοήθησε πάρα πολύ. Φοβερός ήταν ο Gernot που χειριζόταν τα drum machines ο οποίος χόρευε σε όλη την διάρκεια της εμφάνισής τους (παρ'ολο που το γάμησε στην αρχή του Porc 1). Πραγματικά αν δεν ήταν εκείνο το άπειρο live των fuck buttons θα μίλαγα για την συναυλία της χρονιάς. Χωρίς αλκοόλ (νταξ, όχι πολύ τελοσπάντων) χωρίς ουσίες, χωρίς τίποτα. Απλα μουσική. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό ήμουν ξέγνοιαστος χωρίς να σκέφτομαι τίποτα και αυτό τους το παραδέχομαι όπως και να 'χει. (ο Byetone πριν τους moderat ήταν πολύ καλός κάτσαμε στο μεγαλύτερο μέρος του σετ του)
Μόλις τελείωσαν οι Moderat έκανα το λάθος να πάω προς την τουαλέτα η οποία btw βρίσκεται στο ίδιο σημείο και με την έξοδο/ είσοδο του bios καθώς για κάποιον περίεργο λόγο είχαν κλειστή  την κλασική πόρτα μπροστα από το μαγαζι. Περιττό να πω πως γινόταν ο κακός χαμός, καθώς από ότι άκουσα πλακώνονταν στην έξοδο(ναι εκεί που είναι οι σκάλες) και σε συνδιασμό με αυτούς που ήθελαν να μπουν (οι περισσότεροι χωρίς εισιτήριο) και με τους άλλους που έβγαιναν δημιούργησαν απίστευτο πανδαιμόνιο. Κάτι υστερικές γκόμενες φώναζαν ότι θα πεθάνουμε όλοι αλλά οκ, πρέπει να μάθουμε να  ζούμε με τις drama queens γύρω μας.
Τον Rob Hall ομολογώ ότι δεν τον πολυείδα καθώς άραζα στην μέσα αίθουσα αποκαμωμένος από τον άπειρο χορό που ρίξαμε στους moderat. Σε κάποια φάση άρχισαν και οι autechre και κατευθυνθήκαμε προς τα μέσα, αλλά να πω την μαύρη μου αλήθεια δεν μ'αρεσαν καθολου. Ήμουν πολύ περίεργος για το live τους καθώς πάντα θεωρούσα την μουσική τους πιο προσωπική υπόθεση και δεν είχα ιδέα πως θα παρουσιαζόταν σε μεγάλο χώρο, Πολύ εγκεφαλική και τα ρέστα αλλά μεταξύ μας δεν παλευόταν καθόλου. Έκατσα για την φάση μέχρι το τέλος, έτσι για να πω ότι έχω δει autechre, και μετά βγήκαμε στην επιφάνεια της γης όπου αναπνεύσαμε και πάλι οξυγόνο.

Το Σάββατο ήταν η μέρα που όλοι περίμεναν, καθώς εμφανιζόταν ο gonjasufi(s). Γαμηστερό άλμπουμ το sufi and a killer, αλλά είχα διαβάσει διάφορα για τα "live" του οπότε κρατούσα μικρό καλάθι. Στην αρχή εμφανίστηκε ο Onra με τον Buddy Sativa που με το  χιπ χοπ dubstep-ικο σετ τους ζέσταναν τον (πολύ) κόσμο. Δεν πρόλαβαν να κατέβουν και έκαναν την εμφάνισή τους τρεις τρομακτικές ρασταφάρι μορφές. Ο gonjasufis, o gaslamp killer και προφανώς ο dealer τους ο οποίος τράβαγε φωτογραφίες. Από κάτω οι μπάφοι πήραν φωτιά και επικράτησε ο κακός χαμός. Στην ουσία βέβαια, ο μοναδικός που έπαιζε live ήταν ο gaslamp killer και ο άλλος απλά τραγούδαγε πάνω στα κομμάτια. Νταξ ωραία ήταν, αλλά εκεί που απογειώθηκε το live ήταν όταν αποχώρησε ο Sufis και έμεινε ο θεούλης ο gaslamp να τα σπάει σαμπλάροντας τα πάντα. Το αποκόρυφωμα βέβαια ήταν όταν έπαιξε το everything in it's right place (Ι'm such a radiohead whore) και έγινε τσι καριόλας. Υπέροχο σετ πραγματικά, ο κόσμος γούσταρε άπειρα και δεν θα μου κανε εντύπωση αν τους βλέπαμε τους δύο κυρίους πολύ συχνά από τα μέρη μας. Η Ikonika (φίνο γκομενάκι) που έπαιξε μετά καλή ήταν αλλά την προτιμούσα σαν groupie του Sufi να κάνει σαν χαζό.
Καλή φάση ήταν πάντως το δίημερο. Έγω πέρασα μια χαρά. Περιμένω πως και πως βέβαια να ξαναφέρουν τον FlyLo. Ναι ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει πως στο διάολο έχασα αυτό το live. Τι σκατά σκεφτόμουν?

υ.γ.1  Πρώτη φορα σε γενέθλια κάποιου δίνεις 30€ και σε βάζουν να πληρώσεις και από πάνω το πολυ πολύ μικρό ποτήρι τζιν τόνικ 7€. Το γαμήσατε και ψόφησε.

υ.γ. 2 Ο Gonjasufi πέταγε τις μπλούζες στο κοινό ενώ σκουπιζόταν με αυτές. Ioυξ.. I mean dude.. Το περίεργο είναι, ότι όσο πιο πολύ σκουπιζόταν τόσο περισσότερο τις ήθελαν απο κάτω. Περίεργοι άνθρωποι είστε μερικοί..

9/12/10

lovesick teenagers

Πολύ χιπστεροφάση αλλά είναι και γαμώ τις μπάντες. Και αυτό είναι μακράν από τα καλύτερα περσινά κομμάτια.

               

9/10/10

Interpol- Interpol


Βράδυ 27ης Αυγούστου. Γυρίζω σπίτι αργά με μπόλικο αλκοόλ στον οργανισμό. Οι κινήσεις μου αυτοποιημένες, με οδηγούν στο ιντερνετ να διαβάζω στο twitter ότι έχει leak-άρει το νέο των Ιντερπολ. Η ειρωνία της τύχης σε όλο του το μεγαλείο. Έπρεπε να ακούσω τους νέους Ιντερπολ εκείνη την συγκεκριμένη μέρα, μετά από αυτή την έξοδο. Όπως ακριβώς το καλοκαίρι του 2007, με το Our Love to Admire μετά την Βαρκελώνη. Φτιάχνω ένα ποτό, ή μάλλον ένα ακόμα και το κατεβάζω. Η ποιότητα του ήχου είναι επιεικώς άθλια. Υπόσχομαι στον εαυτό μου να σβήσω το αρχείο και να το ξανακούσω όταν θα κυκλοφορήσει κανονικά ο δίσκος. Μου επιτρέπω βέβαια μια ακόμα ακρόαση και όντως το σβήνω. Την επόμενη μέρα, διαβάζω στο twitter για το πόσο χάλια άλμπουμ κυκλοφόρησαν. Τρελαίνομαι. Άνθρωποι που είχαν προαποφασίσει να το θάψουν πριν ακόμα το ακούσουν και μάλιστα να το κρίνουν σε μια ποιότητα που σου μάτωνε τα αυτιά. Υπομονή λέω..

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου. Ο δίσκος επιτέλους κυκλοφορεί. Το αγοράζω με συνοπτικές διαδικασίες και σπεύδω σπίτι να το ακούσω, όπως με προτρέπουν οι κλασικές ψυχαναγκαστικές μου συνήθειες. Σ' αυτό το σημείο να σημειώσω ότι είμαι ανίκανος να περιγράψω με απλές λέξεις το τι σημαίνουν οι Ιντερπολ για μένα γι αυτό δεν θα μπω καν στην διαδικασία. Ας πουμε απλά ότι είναι μέσα στις 5 αγαπημένες μου μπάντες ever. Ότι και αν σημαίνει αυτό.

Πριν πέσουμε όλοι πάνω τους και τους φάμε ας σκεφτούμε νηφάλια τι δίσκο περιμέναμε από αυτούς εν έτη 2010, και μάλιστα σε έναν ήχο που δεν χρήζει εξέλιξης (να έβαζαν μπλιμπλίκια σαν το άθλιο άλμπουμ των editors, ή να το γύρναγαν στην shoegaze? Μα όλοι αυτό δεν κάνουν τα τελευταία χρόνια?). Είναι επίσης δεδομένο ότι πρόκειται για ανθρώπους που δεν αντέχουν ιδιαίτερα τις διαδικασίες της μουσικής βιομηχανίας που συνοδεύουν μια διάσημη μπάντα όπως έχει αποτυπωθεί σε βίντεο αλλά και σε πολλά περιοδικά. Συναυλίες, συνεντεύξεις, εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές, άπειρες περιοδείες. Όλα αυτά δεν είναι του στυλ τους. Ο Carlos έφυγε ήδη. Οι άλλοι πόσο θα αντέξουν? Ο Paul έβγαλε πέρσυ μόνος του ένα άλμπουμ (μέτριο, στο οποίο τα καλύτερα κομμάτια έμοιαζαν όλα με Ιντερπολ) για να διοχετεύσει εκεί τις "καλλιτεχνικές του ανησυχίες"? Δεν νομίζω.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά για μια στιγμή και ας επικεντρωθούμε σ' αυτό καθαυτό το άλμπουμ. Ο ήχος κινείται στα ίδια μονοπάτια με το Our Love To Admire, μόνο που εδώ τα πλήκτρα παίζουν ακόμα σημαντικότερο ρόλο. Μπορούμε να πούμε πλέον, πως έχουν αναβαθμιστεί σε τέτοιο σημείο που πλέον δεν νοείται μουσική των Ιντερπολ χωρίς αυτά. Παραπάνω όμως απ'ολα τα όργανα βρίσκεται η φωνή του Paul. Αυτός κατευθύνει τα πάντα και αυτό νομίζω πως είναι το νούμερο ένα χαρακτηριστικό του δίσκου. Φαίνεται δηλαδή πως οι υπόλοιποι δουλεύουν για αυτόν. Δεν έχω ιδέα πως γράφτηκε το άλμπουμ αλλά αυτή την αίσθηση έχω όσες φορές το άκουσα. Καλό ή κακό δεν ξέρω. Το αποτέλεσμα μετράει. Αν κάτι περιμένεις από τους Ιντερπολ αυτό σίγουρα είναι τα φοβερά εναρκτήρια κομμάτια. Από τα συγκινητικά Untitled και Pioneer To The Fallas στο ανατριχιαστικό Νext Exit. Από αυτή την άποψη το Success δεν είναι αυτής της κλάσης αλλά είναι σίγουρα ένα decent κομμάτι με προοπτικές. Αυτό δεν συμβαίνει με το Memory Serves το οποίο είναι το πρώτο σπουδαίο κομμάτι του δίσκου. Ένα ποπ μελαγχολικό εμβατήριο με ένα εξαιρετικά catchy ρεφρέν. Aκολουθεί το Summer Well, το πιο ανούσιο, βαρετό τραγουδί που έχουν γράψει ποτέ. Εδώ εκνευρίζομαι πραγματικά όμως. Αυτό δεν είναι κάτι που περιμένω από τους Ιντερπολ. Ακόμα και στο Our Love To Admire μετά από ένα χρόνο συνεχούς ακρόασης βρήκα ένα τραγούδι με το οποίο να βαρεθώ να ακούω, και όχι μετά τις πρώτες 2 ακροάσεις όπως συνέβη στην προκειμένη. Δεν ανέχομαι τέτοια χαζοτράγουδα από μια αγαπημένη μου μπάντα.

Τα Lights και Barricade ήταν τα πρώτα δείγματα που ακούσαμε από το ομώνυμο. Το πρώτο είναι  ένα ακόμη εξαιρετικό κομμάτι στα πρότυπα του Pioneer To The Falls (θα μπορούσε μάλιστα να ανοίγει τον δίσκο). Το Barricade μ'αρεσε από την πρώτη φορά χωρίς να είναι κάτι φοβερό, στηρίζεται μονάχα στο πολύ καλό ρεφρέν του. Και φτάνουμε στο Always Malaise (The Man I Am). Από την πρώτη ακρόαση (ναι αυτή με την άθλια ποιότητα που σου κατέστρεφε τα τύμπανα) είπα ότι πρόκειται για πολύ μεγάλο κομμάτι, και όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές είχα δίκιο. Πρόκειται για συγκλονιστικό κομμάτι, από αυτά που μας έχουν συνηθίσει μόνο οι Ιντερπολ. Σκέφτομαι να πάω να τους δω μόνο και μόνο για να ακούσω live αυτήν την κομματάρα, και να αρχίζω να κλαίω σαν μικρό παιδί (και έχω δει ήδη live το αγαπημένο μου Οbstacle 1 και το άπειρο Specialist). Ο καθαρός ήχος το οδηγεί ακόμα περισσότερο στην τελειότητα με τα ανατριχιαστικά πλήκτρα, την κλασική κιθάρα στο βάθος, και το φοβερό μπάσο. Το Safe Without είναι το δεύτερο αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Απίστευτο ριφακι στην κιθάρα (κλασικοί Ιντερπολ γαμώ το θεό) αέρινα πλήκτρα  και το μπάσο να δίνει το απαραίτητο βάθος. Το κομμάτι δεν πηγαίνει πουθενά, αλλά πάντα αυτή ήταν η μαγκιά τους (το untitled που πηγαινε δηλαδή?) Το Try It On είναι ακόμα ένα ανάξιου λόγου κομμάτι και δεν το σχολιάζω καν.

Αν για κάτι ήμουν σίγουρος, είναι ότι τα τελευταία δύο κομμάτια θα 'ναι απίστευτα, ακριβώς όπως συμβαίνει σε όλα τους τα άλμπουμ. Και δεν με διέψευσαν. Το Αll Of The Ways ζοφερό, είναι μακράν από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Σαν ένα άλλο Atmosphere με τα τύμπανα απλά να χτυπούν εδώ και ΄κει, οι κιθάρες να θυμίζουν το Lighthouse και τον Paul να δίνει σπαρακτική ερμηνεία. Kαι μετά την καταιγίδα συναισθημάτων το Undoing ξεκινάει με κιθάρες σαν τις πρώτες αχτίδες ήλιου το ξήμερωμα, σαν ένα νέο ξεκίνημα. Το οποίο βέβαια και αυτό καταλήγει σε μια καταθλιπτική ατμόσφαιρα με τα βιολιά και τα πλήκτρα σαν να έχουν βγει από εκκλησιαστικό όργανο. Και τα ισπανικά του Paul όχι μόνο δεν με ενοχλούν αλλά πιστεύω ότι κολλάνε απίστευτα με την μουσική. Και κάπως έτσι έρχεται το φινάλε σ' αυτό το ιδιότυπο ορχηστρικό ποστ πανκ.

Αυτό το άλμπουμ έχω την εντύπωση πως είναι η αρχή του τέλους για τους Ιντερπολ και γι αυτό εξαρχής συμπεριφερόμουν σαν να πρόκειται για το κύκνειο άσμα τους. Δεν έχω ιδέα αν πρόκειται να ξαναγράψουν μουσική και αν τελικά γι αυτό είμαι τόσο μαλακός απέναντί τους. Καταλαβαίνω ότι πολλοί, δικαίως, έχουν βγάλει τα φτυάρια και το θάβουν αλλά η αλήθεια είναι πως είναι ένα πολύ τίμιο, και decent άλμπουμ 8 χρόνια μετά το ανεπανάληπτο ντεμπούτο τους. Γνωρίζω πολύ καλά επίσης ότι τον χρόνο που "σπατάλησα" για να ακούσω το ομώνυμό τους ξανά και ξανά θα μπορούσα να το αφιερώσω σε μια καινούργια μπάντα που έβγαλε κάτι εξαιρετικό. Αλλά μεταξύ μας πάντα στους Ιντερπολ θα γυρνώ. Ακόμα και σ΄αυτό το άλμπουμ. Το pitchfork θα το ξεπετάξει με ένα 4.6 γιατί πάντα αυτό κάνει με τέτοιου είδους κυκλοφορίες, εγώ θα καθάριζα με ένα 7.5. Και δεν μιλάει μόνο το φανμπόι μέσα μου. Τουλάχιστον όχι μόνο αυτό.

υ.γ. συγνώμη για το μέγεθος του κειμένου αλλά δεν νομίζω να ξαναγράψω για τους Ιντερπολ στο άμεσο μέλλον.

9/9/10

No Age- Everything In Between


Προσπαθούσα αυτές τις ημέρες να καταλαβώ γιατί οι No Age είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες των 00's. Υποθέτω πως η αριστοτεχνικά δομημένη αναλογία μεταξύ θορύβου και lo fi κιθαριστικής ποπ είναι ένας από τους βασικούς λόγους. Το Nouns και ειδικά η συλλογή του Weirdo Rippers ήταν τα καλύτερα αλμπουμς αυτού του ήχου που αναδείχθηκε στο δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας και το καλιφορνέζικο ντουέτο μακράν το καλύτερο δείγμα αυτής της "σκηνής".

To Everything in Between μπορεί κάλλιστα να μείνει στην ιστορία ως το ποπ άλμπουμ των No Age. Για πρώτη φορά μας παρουσιάζουν ολοκληρωμένα κομμάτια των τεσσάρων λεπτών, με ρεφρέν και τα ρέστα. Φαίνεται έτσι να απομακρύνονται από την κλασική μορφή των μισοτελειωμένων κομματιών με τις άπειρες καλές ιδέες και τον θόρυβο που μας είχαν συνηθίσει (που εμείς βέβαια γουστάραμε καθώς θυμόμασταν τον Robert Pollard και την καλή εποχή των Guided By Voices). Όχι πως λείπει η noise πλευρά τους από τον δίσκο. Το Katterpillar καθώς και τα Dusted και Positive Amputation λειτουργούν σαν ambient noise ηχοτοπία, περάσματα ανάμεσα στα "κανονικά" τους κομμάτια. Το σπουδαίο μ'αυτά είναι πως δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν filler, καθώς το καθένα ξεχωριστά λειτουργεί εξαιρετικά μέσα στην έννοια του συνόλου. Με κάτι τέτοια κομμάτια το Nouns έχει περάσει στην σφαίρα του κλασικού, ενώ στο μυαλό μου ήρθε και το αριστουργηματικό Cryptogrammes των Deerhunter.

Oι επιρροές των Sonic Youth και των Dinosaur jr. διαποτίζουν όλον τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος. Το εναρκτήριο Life Prowler στηρίζεται στο αρχικό κιθαριστικό ριφακι ενώ τα πλήκτρα που σκάνε από το πουθενά νομίζεις ότι έχουν αποδράσει από κάποιο άλμπουμ των fuck buttons. To Glitter ήταν η πρώτη επαφή μου με τον δίσκο, καθώς ήταν το πρώτο single. Κλασικό noise lo fi κομμάτι με τον Spunt να τραγουδάει με απάθεια "I don't fear God/ I don't fear anything at all" και να καταλήγει "Ι want you back, underneath my skin". Το Fever Dreaming είναι το πιο straighforward κομμάτι που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ, αποκαλύπτοντας μας μια πλευράς της μπάντας που γνωρίζαμε ότι υπάρχει αλλά δεν είχαν εξωτερικεύσει ποτέ. Sonic Youth επηρεασμένο κομμάτι, ενώ σε μερικά σημεία μου θύμισε και ένα κομμάτι από το φετινό των Crystal Castles. Κάπως έτσι είναι και το Depletion στην πιο ποπ μορφή του. Το Common Heat είναι το πιο folko-ειδές κομμάτι τους καθώς είναι βασισμένο σε μια ακουστική με συνοδεία μιας κιθάρας και ενός διακριτικού θορύβου στο βάθος. Πιο εμφανείς από ποτέ εδώ οι ποπ ευαισθησίες της μπάντας χωρίς όμως να χάνεται ούτε στιγμή η ταυτότητά της.

H καθαρή παραγωγή του δίσκου συνεχίζεται και με τα Skinned και Valley Hump Crash. Το δεύτερο ειδικά surf-ίζει επικίνδυνα άλλά όχι όπως έκανε το Eraser στο Νοuns. Απαλλαγμένο από τον θόρυβο, καταλήγει σ' ένα κομμάτι που θα μπορούσαν να γράψουν και οι Surfer Blood. To Shred and Transcend την πρώτη φορά που το άκουσα εκστασιάστηκα ακριβώς όπως την πρώτη φορά που είχα ακούσει το Teen Creeps. Kλασικό in your face κομμάτι των No Age στο οποίο θυμίζουν πιο πολύ από ποτέ Dinosaur Jr. Φινάλε με το Chem Trails το οποίο αποτελεί μια ωδή στον  Jay Reatard.

Το Everything in Between είναι η πιο προσβάσιμη κυκλοφορία τους μέχρι στιγμής, και αυτό είναι λογικό ότι μπορεί να απογοητεύσει πολλούς. Εδώ δεν θα βρεις ούτε Neck Escaper, ούτε Sleeper Hold, ούτε Eraser αλλά ούτε και Everybody's Down. Παρ' όλα αυτά στα μυαλό μου μετά από πολλές ακροάσεις έχω καταλήξει να το σκέφτομαι σαν ένα κλασικό No Age άλμπουμ, με την έννοια πως καταφέρνουν να φιλτράρουν αυτά τα καινούργια στοιχεία με το δικό τους πρίσμα και να κυκλοφορούν εν τέλει ένα εξαιρετικό κιθαριστικό άλμπουμ. Ίσως το καλύτερο φετινό. Αλλά πάντα αυτό δεν λέω?

9/5/10

δίσκοι

Wild Nothing- Gemini


Ωραίος ήχος. Σκεφτείτε τους Pains με ολίγον τι από Factory.3,4 κομμματάρες (live in dreams, summer holidays, bored games), τα υπόλοιπα απλά συμπαθητικά. Σίγουρα στο άμεσο μέλλον θα μου τα σκάσει περισσότερο αυτός ο δίσκος.

Menomena- Mines 





















Πρώτη ένσταση, αυτό το απαίσιο εξώφυλλο. Όταν το προηγούμενο σου άλμπουμ είχε μακράν από τα καλύτερα artworks που έχω συναντήσει (όσοι είχαν αγοράσει το cd ξέρουν για τι πράγμα μιλάω) απλά δεν κυκλοφορείς μ' αυτό το απαίσιο εξώφυλλο. Πέρα από αυτό, είναι φοβερός δίσκος στα ίδια επίπεδα με το καταπληκτικό friend and foe. Κατεβάστε το οπωσδήποτε. (Ο αγαπημένος μου Jeph Jacques έγραψε κάτι πολύ εύστοχο: "It’s indie rock arranged by a computer program and given soul by the dudes performing it." Ακριβώς αυτό.)



Local Natives- Gorilla Manor




















Ναι ξέρω έχει κυκλοφορήσει εδώ και πολλούς μήνες, αλλά πρέπει να γεμίσω γραμμές για να μην μοιάζει τόσο ανούσιο αυτό το ποστ. Oι fleet foxes του 2010 σε συνδιασμό με dodos (πόσο δισκάρα ήταν το visiter?) σε λίγο πιο κιθαριστικούς ρυθμούς. Εξαιρετικό άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, θα αδικηθεί στο τέλος της χρονιάς από τις άπειρες φοβερές κυκλοφορίες του 2010.

Morning Benders- Big Echo





















Αυτοί είναι οι grizzly bear του 2010. Με χαλάνε λίγο τα φωνητικά, αλλά γενικά είναι πολύ ωραίος δίσκος. Βρώμικος θα έλεγα. Ισχύει το ίδιο με τους local natives, θα αδικηθεί κατάφωρα.

Μale Bonding- Nothing Hurts





















Νταξ..Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με τέτοιες μπάντες. Δώσμου lo fi, noise pop και πάρε μου την ψυχή. Άμα γουστάρετε no age, times new viking, abe vigoda, wavves κτλπ. απλά κατεβάστε το χωρίς σκέψη. Δισκάρα. Και έχει το υπέροχο franklin που είναι πολύ μεγάλο κομμάτι και μου θυμίζει pixies για κάποιον πολύ περίεργο λόγο.

υ.γ. Για την δισκάρα των no age θα γράψω εκτενέστερα σε λίγες μέρες.

tribute









:/