8/30/10

μπαντάρα

Ότι καλύτερο διάβασα για το teen dream και γενικότερα για τους beach house εδώ. Ακριβώς όμως έτσι.

8/29/10

heaven knows I'm miserable now

Η προήγουμενη βδομάδα ήταν χαλαρά από τις χειρότερες που έχω ζήσει. Έχω ζήσει και χειρότερα αλλά τουλάχιστον υπήρχε και μια ακτίδα φωτός στο μέλλον. Τώρα αρχίδια. Σε φάση δεν γαμιέται, γιατί σηκώνομαι από το κρεβάτι? Αιρκοντίσιο, σεντόνι, και στα ακουστικά smiths και joy division. Άντε και κανάς Elliott Smith να σπάει λίγο η βρετανίλα. Πλάκα πλάκα εκείνα ήταν χρόνια. Τότε μεγαλουργούσε το νησί. Ούτε στα 90's, ούτε φυσικά στα 00's. Αντε το πολύ να έβγαινε κανάς δισκός για να χορεύουν τα 17χρόνα στο decadence (τώρα στο use). Σκατά. Πάλι για μουσική γράφω. Δεν γαμιέται,μόνο αυτό μου 'χει μείνει.

υ.γ. Eίναι πραγματικά απορίας άξιο, πως βίασα τα πάντα τα τελευταία 5 χρόνια. Τα πάντα όμως. Και γαμώ τη μπουτάνα μου, πότε πέρασαν 5 γαμημένα χρόνια από τότε? Time is a bitch.

8/26/10

Arcade Fire- Suburbs


Statement: Οι arcade fire είναι η μεγαλύτερη μπάντας της γενιάς μας. Αυτήν την δήλωση την χω ήδη κάνει από το Neon Bible, ίσως λίγο πρόωρα, αλλά πλέον δεν χωρά αμφισβήτηση. Τρία εκπληκτικά άλμπουμ, το ντεμπούτο τους ήδη κλασικό, τα live τους εμπειρία ζωής, εξισσοροπούν άψογα ανάμεσα στην μουσική αρτιότητα και τον καταιγισμό συναισθημάτων, και ένα τεράστιο κοινό παγκοσμίως να σκίζει τα ιμάτιά του για χάρη τους (156.000 χιλιάδες αντίτυπα την πρώτη βδομάδα στην Αμερική.νούμερο 1 θέση στα billboard charts).

Προσωπικά η συζήτηση περί τιμιότητας της ρητορία τους για την αστική κουλτούρα με αφήνει παγερά αδιάφορο. Moυ φαίνεται αδύνατο να εκλογικεύω με τέτοιους όρους ένα άλμπουμ αγαπημένης μου μπάντας. Τα συναισθήματα που μου προκαλεί το κάθε κομμάτι ξεχωριστά αυτό έχει σημασία για μένα και μόνο. Έλεγα σε παλιότερο ποστ μου ότι θα κάτσω να γράψω για το Suburbs μετά από κάποιο καιρό ώστε να είμαι πιο νηφάλιος στην κρίση μου. Μεταξύ μας δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο η στάση μου απέναντι του. Ίσα ίσα κάθε φορά που το ακούω (κάθε μέρα δηλαδή), τόσο περισσότερο μεγαλώνει μέσα μου. Σε κάθε ακρόαση ανακαλύπτω και ένα νέο κομμάτι που μου κάνει εντύπωση. Μέχρι στιγμής μπορώ να πω ότι το Suburbs έχει τουλάχιστον 6 κλασικά κομμάτια.

Aρχής γενομένης με το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, ήρεμη δύναμη με τις μίνιμαλ κιθάρες να βάζουν πινελιές εδώ και εκεί και φυσικά το κολλητικό ρεφρέν “Sometimes I can’t believe it, I’m moving past the feeling,” που σίγουρα θα βρεις τον εαυτό σου να το σιγοτραγουδάς σε άσχετη φάση.
Το Rococo είναι το κομμάτι που λατρεύω σταθερά από την στιγμή που το πρωτοάκουσα μέχρι και τώρα. Καταπληκτική ενορχήστρωση με τα βιολιά να σε συνεπαίρνουν μέχρι την έκρηξη του ρεφρέν σίγουρα θα γίνει από τα αγαπημένα live κομμάτια του συγκροτήματος.
Συνέχεια με το City With No Children In το οποίο αγάπησα για τους στίχους τους, και τo Half Light 2 το οποίο ξεκινάει με μια μπότα ενώ απειλητικά βιολιά και κιθάρες μάχονται μεταξύ τους και ο Win τραγουδάει ήρεμα  "Now that San Fransisco is gone, I guess I'll just pack it in, Wanna wash away my sins in the presence of my friends". Aριστουργηματικό κομμάτι από την αρχή μέχρι το τέλος. Το Suburban War μου θυμίζει λίγο Interpol με το ριφάκι και τα back up φωνητικά αλλά καταλήγει σε ένα μεγαλειώδες φινάλε που μόνο οι arcade fire είναι ικανοί να προσφέρουν. Με 2 τύμπανα, όλα τα μπάσα του κόσμου, σε παίρνει και σε στέλνει στο διάολο.
Και είναι φυσικά αυτό το Sprawl 2. Την πρώτη φορά που το άκουσα ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος , ενω έγραφα λίγο αργότερα ότι αυτό το κομμάτι γράφτηκε για να μας βγάλει λίγο από την μιζέρια μας. Και είχα δίκιο. Κάθε φορά που το ακούω νιώθω λίγο πιο χαρούμενος άνθρωπος (ναι εννοείται ότι χρησιμοποιώ την μουσική, τις ταινίες, τα βιβλία για να νιώθω τα συναίσθηματα και να σκέφτομαι τις σκέψεις των άλλων). Σίγουρα το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Όχι πως τα άλλα πάνε πίσω. Το Ready To Start είναι το κλασικό Springsteen επηρεασμένο κομμάτι των af καλύτερο από το Keep The Car Running του Neon Bible, το Month of May σε ρόλο Εlectioneering (just saying..), ενώ δεν θα μπορούσε να υπήρχε καλύτερο φινάλε από την ενορχηστρωτική εκδοχή του Suburbs.

Το Suburbs είναι το πιο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Arcade Fire, (προφανώς δεν συγκρίνεται ο αυθορμητισμός και η ενέργεια του Funeral) και σίγουρα δεν θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν καλύτερο δίσκο εν έτη 2010. Για ακόμη μια φορά λοιπόν, βάζουν τον πήχη στο θεό και μας χαρίζουν το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς και μάλιστα σε ένα έτος που έχουν βγει εξαιρετικοί δίσκοι από όλους. Συναίσθημα, συνθέσεις, στίχοι, μουσική. Best band out there, hands down.

8/24/10

μόνο αυτοί

Οι Arcade Fire διασκευάζουν το Such A Same του Jay Reatard. Συγκίνηση μόνο.

8/23/10

αύγουστος

Lux/ βραδινό μπάνιο, ισορροπώντας στο απόλυτο τίποτα στον έναστρο ουρανό περικυκλωμένος από τα φώτα τoυ νησιού/ suburbs/ η μισοσηκωμένη μπουνιά του Bill Murray στο τέλος του Rushmore/ bad timing/ λισσαβώνα/ νορβηγικό δάσος/ άπειρα τζιν τονικ στο χωριό/ θάνατος/ το Los Angeles του FlyLo/ lost in translation μετά από έξι χρόνια/ ατλαντικός/ ιδρώτας/ ο Χόλντεν/ ο καυγάς στο μποέμικο my ass δωμάτιο/ η γαλλιδούλα στο τρένο/ βινύλια/ η διασκευή στο ceremony από τους galaxie 500/ kazu, key, cantina εγώ έπινα/ η Kirsten/ κοκτεϊλς στα πεζοδρόμια/ cupcakes/ twitter από παντού/ οι besnard lakes/ μπάσκετ/ ο δημήτρης/ εφημερίδες,πολλές/ τηγανιτά ψάρια/ αναμνήσεις/ το tokyo witch των beach house/ η Ellen Page και ο Joseph Gordon Levitt στο Inception/ κλήση από το πουθενά/ I'm waiting waiting waiting/

8/22/10

γκαύλα

Mακράν το πιο καυλωτικό κομμάτι για φέτος. Τι δισκάρα ρε πούστη.

8/16/10

mhmmm..

Επειδή τον Αύγουστο υπολειτουργούμε θα ποστάρω μόνο βιντεάκια. Αρχής γενομένης με τον υπέρτατο θεό FlyLo να παίζει σε live dj set το ύψιστο Idioteque.



υ.γ. Mπορεί να γράψω για την Λισσαβώνα αργότερα.

8/1/10

baths

Ναι την τελευταία βδομάδα εκτός από το suburbs και το ομώνυμο των ιντερπολ ακούω και άλλα άλμπουμς. Όπως το Cerulean για παράδειγμα το οποίο είναι δισκάρα. Βασικά αγαπώ αυτά τα περίεργα φωνητικά τα οποία κολλάνε απίστευτα με την μουσική του. Δεν ξέρω κατά πόσο φτάνει το Cosmogramma του FlyLo (που μεταξύ μας δεν τον φτάνει σε καμία περίπτωση) αλλά ο δίσκος έχει συναίσθημα. Και ο τύπος είναι μόλις 21 χρονών γαμώ την μπαναγία μου. Πω κατάθλιψη..

υ.γ. Άλλο ένα άλμπουμ με μπλιμπλικια που μπαίνει στην λίστα. Να δω τι θα πρωτοβάλω στο τέλος της χρονιάς.