7/30/10

μόνο αυτό

I still recall the taste of your tears
Echoing your voice just like the ringing in my ears
My favorite dreams of you still wash ashore
Scraping through my head 'till I don't want to sleep
Anymore

You make this all go away
You make this all go away
I'm down to just one thing
And i'm starting to scare myself
You make this all go away
You make this all go way
I just want something
I just want something I can never have

You always were the one to show me how
Back then I couldn't do the things that I can do now
This thing is slowly taking me apart
Gray would be the colour if I had a heart
Come on, tell me

You make this all go away
You make this all go away
I'm down to just one thing
And I'm starting to scare myself
You make this all go away
You make this all go away
I just want something
I just want something I can never have

In this place it seems like such a shame
Though it all looks different now
I know it's still the same
Everywhere I look you're all I see
Just a fading fucking reminder of who I used to be
Come on, tell me

You make this all go away
You make this all go away
I'm down to just one thing
And i'm starting to scare myself
You make this all go away
You make it all go way
I just want something
I just want something I can never have
I just want something I can never have

7/28/10

kettering

Μόνο αυτό το κομμάτι θα μπορούσε να περιγράψει επαρκώς την ζωή μου αυτή την στιγμή. Μόνο αυτό. Tεράστιο κομμάτι. Γενικότερα μεγάλη δισκάρα το Hospice.

7/26/10

af

Τις τελευταίες τρεις μέρες προφανέστατα ακούω ΜΟΝΟ το suburbs των arcade fire. Υποθέτω πως σε κανα δίμηνο θα είμαι σε θέση να γράψω γι αυτόν τον δίσκο, γιατί αν το επιχειρήσω τώρα θα καταλήξω να το υμνώ και να φτάνω σε υπερβολές τύπου "το νέο ok computer" και η αλήθεια είναι ότι δεν το θέλω αυτό. Μάλλον είμαι πολύ κότα, και περιμένω να καταλλαγιάσoυν κάπως όλα αυτά τα συναισθήματα και να γράψω πιο ήρεμα. Αλλά μεταξύ μας δεν περιμένω να αλλάξουν και παρα πολλά.

7/19/10

gay human bones

Σήμερα στην διαδρομή μετά το μπάνιο άκουγα για ακόμη μια φορά το Hippies των Harlem και συνειδητοποίησα πόσο πολύ γουστάρω τέτοιες μπάντες. Συγκροτήματα που σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να μου αλλάξουν την ζωή και που μπορεί μετά από 5 χρόνια να τα έχω ξεχάσει και να βρω τυχαία το cd τους σε μια παρατημένη στίβα με άλλα ξεχασμένα cd. Kαι έρχομαι και ερωτώ. Και λοιπόν? Σημασία έχει ότι την συγκεκριμένη στιγμή στην συγκεκριμένη φάση της ζωής μου τους γουστάρω απίστευτα και θέλω να τους δω live περισσότερο και από τους ίδιους τους clash (μπλιαξ).

υ.γ. Το ποστ αυτό γράφεται ενώ παίζουν οι Lightning fuckin' Bolt live στο φεστιβάλ του p4k. Lucky bastards.

7/15/10

Best Coast- Crazy For You

Είναι καταπληκτικό πόσα λίγα πράγματα μπορεί να αλλάξουν μέσα σε μισό αιώνα. Σκεφτείτε την μουσική των beach boys για παράδειγμα: Ηλιόλουστες παραλίες, γρήγορα αυτοκίνητα, νεανικοί έρωτες, καταχρήσεις. Έχουν περάσει 50 χρόνια και οι καλιφορνέζικες μπάντες γράφουν ακόμη για τα ίδια πράγματα και μάλιστα με πολύ πιο απλό και άμεσο τρόπο. Όπως οι Best Coast ας πούμε, η πλέον overhyped μπάντα από το Los Angeles. Παραλίες, ήλιος, χόρτο και γκόμενοι. Η Bethany Cosentino γράφει ΜΟΝΟ για αυτά και καλά κάνει μεταξύ μας. Αυτό το φίνο γκομενάκι βρίσκεται πίσω από σύγκροτημα καθώς συνθέτει τα κομμάτια, τραγουδάει, παίζει κιθάρα και έχει κόλλημα με τις γάτες. Ο έταιρος της μπάντας,  Bobb Bruno κάνει απλά τις υπόλοιπες δουλειές όπως έχει παραδεχτεί ειλικρινά. Το πρώτο τους ολοκληρωμένο lp Crazy for You θα κυκλοφορήσει στο τέλος του μήνα, αλλά πριν αυτό έχουν βγάλει ένα πολύ καλό ep, το θορυβώδες where the boys are, και μερικά εξαιρετικά κομμάτια όπως το sun was high (so was I) και το feeling love.

Το crazy for you ομολογουμένως το περίμενα πολύ και από την στιγμή που το κατέβασα δεν ακούω τίποτα άλλο. Σοβαρά τώρα. Εικοσιτέσσερες ώρες το εικοσιτετράωρο.Στο μυαλό μου, πρόκειται για το απόλυτο concept άλμπουμ. Τραγούδια της Cosentino για τον γκόμενο που γουστάρει, και μόνο για αυτό. Την στιγμή που τον γνωρίζει, την στιγμή που τον ερωτεύεται, την στιγμή που της λείπει, την στιγμή που την εκνευρίζει, την στιγμή που θέλει να πέρασει μαζί του το βράδυ στην παραλία και να καπνίζουν χόρτο. Τραγούδια για όλες τις φάσεις που μπορεί να περνάει μια σχέση, αλλά κυρίως για τον ενθουσιασμό ενός νέου έρωτα και ότι προκύπτει από αυτόν.  Με λίγα λόγια αν θέλετε να πείτε κάτι με έμμεσο τρόπο σε κάποιον/α στείλτε του αυτό το άλμπουμ και θα καταλάβει (άλλωστε ζούμε στην εποχή της "εμμεσότητας" αν μπορεί να μου επιτραπεί αυτή η έκφραση). Μουσικά το άλμπουμ κινείται στα πρότυπα των wavves (damn, ήθελα να γράψω ένα κείμενο χωρίς να τους αναφέρω.) με όλιγον τι από vivian girls και beach house αλλά και οτιδήποτε άλλο καλιφορνέζικο μπορείτε να σκεφτείτε. Σε μερικά σημεία μου φέρνουν στο μυαλό long blondes και pipettes-αλλά αλήθεια τι ξέρω εγώ από μουσική? Τα αγαπημένα μου κομμάτια μέχρι στιγμής είναι το εναρκτήριο boyfriend, το the end, το goodbye που τα φωνητικά της θυμίζουν λίγο Karen O, το Ι want to, το Honey και το κορυφαίο when I'm with you o προσωπικός μου ύμνος αυτών των ημερών. Βέβαια κάθε μέρα ξεχωρίζω όλο και περισσότερα κομμάτια, όποτε όλα αυτά μπορεί να είναι περιττά. Νομίζω ότι το άλμπουμ βγήκε την καλύτερη περίοδο, και είναι ότι καλύτερο μπορεί να ζητήσει κάποιος τύπος σαν εμένα. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού το Crazy for You πιθανότατα θα είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ ever. Ίσως και κάθε καλοκαίρι, ποτέ δεν ξέρεις..

υ.γ. Nομίζω ότι μ'αρέσει ήδη λίγο περισσότερο από το king of the beach. Σόρρυ Chry :)

cats cats cats cats cats cats

making planets

shoot my television, walk outdoors, and explore, with the innocence of kids age four

edan

7/12/10

tomboy

Τι επικό κομμάτι έβγαλε ο Panda Bear. Πόσο μεγάλος θεός είναι? Μυρίζομαι τεράστιο άλμπουμ. (Tι Λισαβόνα, τι Καλιφόρνια..Ένα και το αυτό είναι).

γιατί έτσι

Αφιερωμένο...




υ.γ. drunk post

7/11/10

μπλις

Πόσο μεγάλο κομμάτι είναι το and the world laughs with you από το νέο άλμπουμ του flying lotus? Πόσο? Ώρες ώρες νιώθω ότι γεννήθηκα μόνο και μόνο για να απολαμβάνω την φωνή του Υorke σε τέτοια απόκοσμα ηλεκτρονικά κομμάτια. Πόσο γαμάτο θα 'ταν οι radiohead να ξανάκυκλοφορούσαν ένα ηλεκτρονικό άλμπουμ στα πρότυπα του kid a? Κιθάρες και μαλακίες. Στα σύνθια είναι το μέλλον. Άσε που εκεί ταιριάζει απόλυτα η φωνή του θεούλη. ΝΑΙ ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ,ΝΑΙ.

7/10/10

βγες όξω

Τις τελευταίες 2 βδομάδες ακούω μόνο αυτά.

-Edan- Beauty and the Beat
-Wavves- King of the Beach
-Madvillain- Madvillainy
-Prefuse 73- Vocal Studies + Uprock Narratives
-Flying Lotus- Cosmogramma
-Αntlers- Hospice
-HEALTH- Get Color
-Wolf Parade- Expo 86

υ.γ. Hup Holland Hup!

memories

Σήμερα η φάση μου θύμισε μια περίοδο πριν 4,5 χρόνια. Βγαίναμε έξω, περνούσαμε από όλα τα κεντρικά μαγαζιά, λιώναμε απίστευτα, και όταν γυρνούσαμε σπίτι βάζαμε στο player στο myspace το κομμάτι εκείνο που τραγουδήσαμε περισσότερο και μας έκανε να πορωθούμε πιο πολύ απ' όλα τα άλλα.

Όλα αυτά με αφορμή το C'Mere που έπαιξε σε κάποια φάση στο Κey, και η Μ. το πόσταρε λίγο αργότερα στο Facebook. Παλιές καλές εποχές. Νιώθω μια μικρη μελαγχολία, αλλά κατά βάθος δεν μου λείπουν ιδιαίτερα αυτές οι στιγμές. Ίσως λίγο. Κυρίως όμως, βαριέμαι πλέον.

7/8/10

FUUUU

Την τελευταία βδομάδα ακούω πρωί, μεσημέρι, βράδυ το Beauty and the Beat του Edan. Πόσο μεγάλος δίσκος είναι ρε πούστη μου? Πόσο τεράστιος? Μου θυμίζει το ομώνυμο των cLOUDDEAD. Αλλά καλύτερος. Δεν ξέρω. Δεν έχουν και πολύ σχέση. Τι δισκάρα όμως? Kαι τι γαμάτο εξώφυλλο,ε?

η απόλυτη αλήθεια

Την Κυριακή μετά από άσκοπες βόλτες με το αυτοκίνητο, καταλήξαμε σε παραλία για βραδινό μπάνιο. Εξοπλισμένοι πάντα με μαγιό, βουτήξαμε στην θάλασσα ενώ εκείνη την ώρα ακουγόταν από διπλανό μαγαζί αυτό. Εγώ τότε, άρχισα να χτυπιέμαι πάνω κάτω σαν τρελός και να ουρλιάζω τους στίχους σαν να μην υπάρχει αύριο. Και τότε συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχει άλλο κομμάτι που να περιγράφει καλύτερα τέτοιες στιγμές. Απλά δεν υπάρχει. Και τα ξημερώματα έφτασα στο συμπέρασμα ξανά, ότι οι Pixies είναι η μεγαλύτερη μπάντα που έχει πατήσει το πόδι της στη γή. Απλά είναι. Μόνο αυτοί. Τελεία και παύλα.

7/4/10

Wavves- King of The Beach


Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περίοδος για να κυκλοφορήσει ο τρίτος δίσκος των Wavves. Αυτή την στιγμή κάθομαι και γράφω αυτές τις αράδες, με το disney μποξεράκι μου, την παγωμένη Έψα δίπλα στο λαπ τοπ, το αιρκοντίσιο στους 20, και ενώ έχει τελείωσει το Iσπανία-Παραγουάη. I mean dude.. Πιο καλοκαίρι πεθαίνεις! Και τίποτα πιο κατάλληλο από το πολυαναμενόμενο (εμμ..τουλάχιστον αναμενόμενο για μένα) King of The Beach του Καλιφορνέζου Williams. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη μπάντα που θα μπορούσα να μιλάω περισσότερο από τους Wavves, μάλλον λόγω της περσινής τους ιστορίας η οποία εξακολουθεί να είναι η αγαπημένη μου: Eξαιρετικό άλμπουμ (έβδομη θέση στους αγαπημένους μου περσινούς δίσκους, μην ξεχνιόμαστε), επική κατέρρευση στο Primavera, φάπες με τον Jared Swilley των Black Lips, και επιστράτευση στο line up της μπάντας των απολυμένων τύπων του Jay Reatard. Μυθιστορηματική χρονιά για τον Nathaniel Williams που έκανε τους μπάντες να μιλάνε γι αυτόν. Και φτάνουμε στο παρόν με το αστείο review του Pitchfork για το νέο άλμπουμ, που ήταν κάπως έτσι: " Λοιπόν Nathan σου δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία, αλλά πρόσεχε κακομοίρη μου μην τα γαμήσεις πάλι". Fuckin' priceless. Για το KoTB είχα αρχίσει να πορώνομαι όταν αποκαλύφθηκε το επικό εξώφυλλο στο οποίο δεσπόζει αυτή η γάτα, και όταν άκουσα το πρώτο single Post Acid. Εσείς οι 3,4 που γουστάρετε τους Wavves και διαβάζετε αυτό το κείμενο, μάλλον θα έχετε ακούσει για την καθαρή παραγωγή του άλμπουμ και πως απουσιάζει ο θόρυβος στο σύνολό του, γεγονός που αληθεύει. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει κανένα σημείο του δίσκου που να σκέφτεσαι πως έχεις να κάνεις με lo-fi μουσική ενώ αναφορές στους blink-182 σε πολλά reviews σου προκαλούν τρόμο (μάλιστα στα καμμένα μουσικά fora κυκλοφορεί το nerd-ιστικο αστείο "wavves-182" ).  Kαμία ανησυχία όμως, πρόκειται για εξαιρετικό δίσκο με μεγάλη ποικιλία για το είδος του. Aπο το dream pop When You Will Come (με το κλασικό ρυθμό στα τύμπανα από το Be My Baby των Ronettes) και το panda bear-ικό Mickey Mouse, στις beach boys αρμονίες του Baseball Cards. Και υπάρχουν φυσικά τα κλασικά πλέον πιασάρικα noise pop κομμάτια στα πρότυπα του περσινού I'm So Bored (βλέπε King of The Beach, Τake On The World, Linus Spacehead και το αγαπημένο για τον κυνισμό του Green Eyes). Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως η full line up μπάντα που έχει ο Williams του δίνει μεγαλύτερες ευκαιρίες να διευρύνει τον ήχο του και αύτο φαίνεται πολύ ξεκάθαρα στο King of The Beach. το οποίο αποτελεί προσωπικό θρίαμβο του ίδιου. Και δείχνει αν μην τι άλλο ότι μπορεί να ξεπεράσει με ευκολία μια δύσκολη χρονιά βουλώνοντας τα στόματα όλων. Πρόσεχε λοίπον kiddo, μην τα γαμήσεις πάλι..Χοχο..

7/2/10

Crystal Castles


Ξέρετε τι δεν έχει ανάγκη ο κόσμος? Ακομα ένα κείμενο για το νέο άλμπουμ των Crystal Castles και ειδικά κάτι μήνες μετά. Αλλά χέστηκα, θα το γράψω όπως και να χει. Θόρυβος,θόρυβος,καλό κομμάτι,θόρυβος,θόρυβος. Κάπως έτσι έχω στο μυαλό μου το πρώτο τους άλμπουμ. Στο δεύτερο ομώνυμο (wtf dudes?) η αναλογία είναι πολύ καλύτερη. Για την ακρίβεια έχει μόνο καλά κομμάτια. Φαίνεται να βρήκαν τον τέλειο τρόπο να συνδυάσουν τις ποπ φόρμες με το hardcore background τους. Πάρτε για παράδειγμα το εκπληκτικό Celestica (κομμάτι της χρονιάς και τα ρέστα). Αέρινα πλήκτρα, γλυκά (?) φωνητικά της Alice, και απίστευτη μελωδία. Αυτό σίγουρα δεν ακούγεται σαν τους Crystal Castles, right? Κάπως έτσι είναι ολόκληρο το άλμπουμ, το οποίο by the way είναι πολύ μεγάλο.14 κομμάτια, 53 λεπτά περίπου. Βέβαια κανείς δεν μπορούσε να τους αποτρέψει να γράψουν κομμάτια σαν το Doe Deer. Λίγο καιρό πριν έγραφα ότι το Treats των Sleigh Bells είναι καλύτερο, αλλά μάλλον έκανα λάθος. Αφενός γιατί δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο πρέπει να τα συγκρίνω και αφετέρου γιατί το άλμπουμ των Crystal Castles φαίνεται να μου αρέσει περισσότερο σε βάθος χρόνου. Κάθε ακρόαση με κερδίζει όλο και περισσότερο. Πέρα από αυτά έχω την εντύπωση πως είναι πολύ καμμένα ατομάκια, αλλά πολύ τους γουσταρίζω. Πριν μια βδομάδα διάβαζα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή τους στην  Karley Sciortino του Dazed and Confused όπου υποστηρίζαν ότι δεν έχουν καθόλου φίλους, ενώ η Alicia πέταξε το επικό: "I'm friends with my dealer. We have a reeeeaally good relationship". Cool huh? Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αληθινό όλο αυτό το hype που έχει δημιουργηθεί γύρω από το ντουέτο για τον πλήρη απομονωτισμό τους και τον pure τρόπο με τον οποίο γράφουν μουσική και τα άγρια live τους, αλλά σίγουρα πρόκειται για κάτι πολύ ιδιαίτερο και ο φετινός δίσκος τους το αποδεικνύει περίτρανα. "Angry psychos  who take too much ecstasy and refuse to speak to anyone" or what, έβγαλαν μεγάλο δίσκο και τους το αναγνωρίζω απόλυτα.