6/29/10

we are water



Υπερμπαντάρα. Και αυτό είναι το καλύτερο περσινό κομμάτι (μαζί με Surf Solar). HEALTH. Mόνο.

6/10/10

Synch

Mε καθυστέρηση λίγων ημερών ας γράψω και γω για το Synch. Ας το πάρουμε από την αρχή. Το Synch αποτελεί την χαρά του καυλωμένου μουσικογραφιά που θέλει να κράξει τα πάντα. Δεν ξέρω αν θεωρούμαι ως ένας από αυτούς και δεν ξέρω με ποια διάθεση τα γράφω όλα αυτά, αλλά έχω την εντύπωση ότι φέτος το "φεστιβάλ" (μέσα σε πολλά εισαγωγικά) έφτασε σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Γενικότερα δεν ξέρω κατά πόσο το Synch αποτελεί ένα αμιγως μουσικό γεγονός. Πιο πολύ το αντιλαμβάνομαι σαν μια μέρα που συγκεντρώνονται όλοι οι indie/hipsters τύποι της Αθήνας για να πουν τα νέα τους, να δείξουν τα ρούχα τους, να ανταλλάξουν τις απόψεις τους για το Primavera που πήγαν μια βδομάδα πριν, να ρίξουν κανά γκομενάκι, να πιουν το τζίν τόνικ τους στο γρασίδι ακούγοντας cool μουσικές. Προσοχή, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, απλά κάπως έτσι το βλέπω πλέον. Οι πιο πολλοί πάνε από συνήθεια (δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από όλα αυτά σε καμία περίπτωση) και όχι με πρώτο μέλημα τους να δουν τα συγκροτήματα. Έτσι απλά.





Μέρα πρώτη λοιπόν, και στηνόμαστε στο open stage για να δούμε τους Get Well Soon. Αυτοί οι τύποι εκ Γερμανίας ορμώμενοι έχουν κυκλοφορήσει δύο πολύ καλά άλμπουμ (το πρώτο τους Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon το λες και γαμάτο) και ο ήχος τους είναι κάτι μεταξύ beirut και radiohead. Το live τους ήταν μάλλον αδιάφορο. Κάπως βαρετοί σε κάποια σημεία, κάπως καλύτεροι προς το τέλος αλλά γενικά τίποτα το ιδιαίτερο.

Λίγο αργότερα μεταξύ μπύρας και γνωστών, κάτι λέγαμε για το μπάσκετ, ανέβηκε στην σκηνή η Peaches. Tελείως αντικειμενικά παρόλο που η μουσική της δεν είναι τίποτα το συγκλονιστικό η τύπισσα έκανε κορυφαίο show. Τα σπάσε κανονικά. Εντελώς υποκειμενικά όμως εγώ ψιλοβαρέθηκα και επειδή άρχισε να με πονάει γαμημένα το κεφάλι μου τους άφησα και άρχισα να βολτάρω και να στέλνω tweets. Πάντως γινόταν χαμός και της το παραδέχομαι αυτό, αλλά από ένα σημείο και μετά με ένοιαζε περισσότερ πότε θα ανοίξουν τις πόρτες του D7 για το live των θεών Fuck Buttons.

Μόλις τέλειωσε η φλύαρη φίλη μας, έτρεξα στην αίθουσα και έπιασα θέση μπροστά στα κάγκελα. Ξενερωνα αρκετά που τους έβαλαν μέσα σε κλειστό χώρο αλλά αυτό σταμάτησε να με ενοχλεί μόλις οι δύο Άγγλοι ανέβηκαν στην σκηνή και ακούστηκαν οι πρώτοι ήχοι του υπέρτατου Surf Solar. Το τι ακολούθησε είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να το περιγράψω. Η πλήρης παράνοια. Ο κόσμος τουλάχιστον μπροστά από όσο έβλεπα, τα σπαγε απίστευτα (μάλιστα ένας τύπος ανέβηκε στην σκηνή και πήγε να κάνει crowd surfing αλλά έφαγε τα μούτρα του). Πραγματικά ήταν 5 κλάσεις ανώτεροι από κεινο το live στο an πριν 1,5 χρόνο ενώ εν τέλει οι πριμαβερίστας που τους είχαν δει λίγες μέρες πριν είχαν απόλυτο δίκιο πως πρόκειται για επικό live. Οι Fuck Buttons, έγραφα λίγο αργότερα ότι είναι η μεγαλύτερη ποστ μπάντα του πλανήτη και το πιστεύω ακράδαντα. Απλά τρισμέγιστη εμφάνιση και χωρίς λαπ τοπ και μαλακίες.



Προφανώς έφυγα με χειρότερο πονοκέφαλο, αλλα μα την μπαναγία το ευχαριστήθηκα όσο τίποτα. Το γαμάτο είναι, ότι πολύς κόσμος προτίμησε να πάει στον Μatt Elliott που έπαιζε εκείνη την ώρα και όχι στους fuck buttons. Τι να πω..Είστε περίεργοι εσείς οι άνθρωποι. Θυμάμαι τόν είχα δει αυτόν τον τύπο σε ένα άκυρο live στο bios το φθινόπωρο του 2008. Είχα βαρεθεί την ζωή μου. Μετά από τους Fuck Buttons την έκανα με ελαφρά βηματάκια γιατί έπρεπε οπωσδήποτε να βρεθώ σε επαφή με μεγάλες ποσότητες panadol.

 2η


Tην δεύτερη μέρα την περίμενα πολύ περισσότερο. Μάλιστα ήθελα λέει, να κάτσω μέχρι το ξημέρωμα και να δω τα πάντα. Αμ δε.
Πρώτα απ' όλα καταριόμουν ακόμα τους διοργανωτές που έβαλαν τους Hot Chip την ίδια ώρα με τους αγαπημένους A Place To Bury Strangers, αλλά λίγες ώρες πρίν ξεκινήσω για το Γκάζι αποφάσισα να δω όλο το σετ των χοτσίπιδων.

Φτάνοντας στην Τεχνόπολη με υποδέχτηκε ο θόρυβος των modrec και υπό κανονικές συνθήκες θα περνούσα μια βόλτα αλλά είχα έρθει φτιαγμένος για αφελείς ηλεκτρονικούς ήχους από τους απόλυτους geeks που κυκλοφορούν στην πιάτσα. Ξεκίνημα με and I was a boy from school και καλή διάθεση από τον κόσμο με χορό και τα ρέστα. Και ενώ είναι στην σκηνή για κανά μισάωρο και έχουν ήδη παίξει τα χιτάκια over & over και one life stand αλλά και το αγαπημένο μου one pure thought και ετοιμάζονται να ξεκινήσουν ένα νέο κομμάτι, ακούω έναν θόρυβο εξ αριστερών μου. "Ώπα, σκέφτομαι. Οι μάστορες ξεκίνησαν." Εκεί λοιπόν αρχίζουν να μπαίνουν οι πειρασμοί, οπότε λέω στην κοπέλα μου πως θα περάσω από τους aptbs για κανά 5λεπτο και θα επιστρέψω. Ε, τελικά βρέθηκα στα κάγκελα με τους φανατικούς των Νεοϋορκέζων να τα σπάω σε όλη την διάρκεια του σετ τους. Και τι σημαίνει ότι τους έχω ξαναδεί? Και τι πειράζει που δεν ήταν τόσοι θορυβώδεις όσο τους θυμόμουν στο rodeo? Έρωτες είναι αυτοί.


Αρχικά μου έκανε εντύπωση ο μπασίστας τους. "Για μια στιγμή. Αυτός ήταν ο dude που βαριόταν την ζωή του σε όλη την συναυλία πριν κάτι μήνες? Δεν μπορεί. Αυτός τα σπάει, λες και παίζει στους Sex Pistols." Ε, τελικά έχουν αλλάξει μπασίστα όπως μου επιβεβαίωσε και η biou. Γενικά δεν έχω να προσθέσω τίποτα σε αυτόν τον κυκέωνα συναισθημάτων που έγραφα λίγο καιρό πριν. Απλά να πω ότι με το deadbeat μας έστειλαν κανονικά στον διάολο και ότι το I lived my life to stand in the shadow of your heart είναι ίσως το καλύτερο live κομμάτι που μπορεί να περιμενει κανείς.


Ο Laurent Garnier ήταν γαμάτος σε γενικές γραμμές, αλλά την περισσότερη ώρα του σετ του την πέρασα στην ουρά περιμένοντας για γαμημένες μπύρες.(30 λεπτά or something.δεν γκρινιάζω.όχι.) και την υπόλοιπη στα γρασίδια. Αλλά γενικά τα σπάγε και ό κόσμος γούσταρε.

Μετά πέρασα για λίγο από τον dj Krush που ήταν αρκετά καλά αλλά για προσωπικούς λόγους αποχώρησα και από την αίθουσα και από την Τεχνόπολη γενικά. Shit happens (ή όπως έχει πει πολύ εύστοχα ένας φίλος μου SITH happens).

Σε γενικές γραμμές, τίποτα το ιδιαίτερο οι δύο μέρες και αν δεν ήταν εκείνο το επικό live των fuck buttons θα έκραζα ακόμα περισσότερο. Από την μία οικονομική κρίση, από την άλλη η μιζέρια της Ελλάδας αυτά είναι τα αποτελέσματα. Καλά να πάθεις. Άλλη φορά να πηγαίνεις Primavera να βλέπεις Pavement και απλά να έρχεσαι στο Synch την επομένη να πίνεις τα ποτάκια σου. Κάθε χρόνο τα ίδια λέω και μυαλό δεν βάζω.

6/3/10

τον πούλο

Enough is enough. Θα τα πούμε σε μια άλλη ζωή όταν θα 'μαστε και οι δύο γάτες. Δηλαδή ξανά ποτέ.