3/30/10

Delorean

 Η Βαρκελώνη εκτός από υπέροχη πόλη με άψογα φεστιβάλ βγάζει και εξαιρετικές μπάντες όπως οι Delorean. Οι εν λόγω Ισπανοί Kαταλανοί κύριοι φαίνεται να έχουν εμμονές με τα αυτοκίνητα όπως μας αποδεινκύει το όνομά τους ενώ πέρσυ είχαν κυκλοφορήσει κορυφαίο ΕP ονόματι Ayrton Senna (duh..τι έλεγα πριν..) με το Seasun να ξεχωρίζει και να θεωρείται από την αφεντιά μου από τα καλύτερα κομμάτια του 2009. Φέτος περιμένουμε ολοκληρωμένο άλμπουμ (για την ακρίβεια θα λέγεται Subiza και θα κυκλοφορήσει τον Ιούνη από την True Panthers) με το Stay Close να αποτελεί μια πρώτη γεύση από το επερχόμενο LP. Μήπως ήρθε το καλοκαίρι?

ps: Barcelona I love you but I've chosen Arsenal..

3/28/10

Caribou- Swim


Σχεδόν όλοι τα χουν πει για το νέο άλμπουμ του Caribou. Έρχομαι και γω λοιπόν τελευταίος και καταϊδρωμένος να επιβεβαίωσω ότι όντως πρόκειται για μεγάλη δισκάρα. Όχι πως περιμένατε από μένα να το μάθετε αλλά λέμε τώρα.. Το Swim αποτελεί ακόμη μια αφορμή για να υμνήσουμε την ευφυϊα του Dan Snaith, ο οποίος ξανά εξέλιξε τον ήχο του και δημιούργησε κάτι εκπληκτικά όμορφο. Το Swim πρόκειται για έναν ηλεκτρονικό δίσκο (το ξεκαθαρίζω εξ αρχής) κάτι που μας είχε υποψιάσει το πρώτο single Odessa. Στην ουσία αν κάποιος σκεφτόταν να διασκευάσει το περσινό Embryonic των Lips σε techno μορφή (με την χαλαρή έννοια του όρου) κάπως έτσι θα ήταν το αποτέλεσμα. Αν έχετε αμφιβολίες καθίστε να ακούσετε το Jamelia. Μόνο αυτό. Και μετά έχετε το ελεύθερο να αναρωτηθείτε,από που διάολε ήρθε αυτό? Αυτά τα ολίγα. Ετσι όπως πάει η δουλειά το κόβω στο τέλος του έτους να έχω τοπ 5 μόνο μπλιμπλίκια. Που πήγαν οι κιθάρες ρε??

ps: True fact: Κάθε φορά που τελειώνει ένας δίσκος του Caribou στα iTunes πέφτει το Caribou των Pixies και κοπανιέμαι σαν να μην υπάρχει αύριο. Μιλώντας για κιθάρες..

3/25/10

stripes

Αυτές τις μέρες αγοράζω κυρίως συλλογές (ας όψονται τα δισκάδικα της Αθήνας που δεν φέρνουν τίποτα καινούργιο), και είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναπορωθώ με μπάντες που ‘χα μεταφέρει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου εδώ και πολύ καιρό. Έκτος από τους Pavement λοιπόν, το Under Great White Northern Lights μου υπενθύμισε ποσό κορυφαία μπάντα ήταν/είναι οι White Stripes.

Σίγουρα ό,τι καλύτερο είχαμε στο πρώτο μισό της προηγούμενης δεκαετίας, και φυσικά κλάσεις πιο πάνω από όλες τις κιθαριστικές μπάντες που εμφανίστηκαν στα 00’s στο πεθαμένο νησί. Δεν είχαν ποτέ το στυλ των franz ferdinand, ούτε το attidute των strokes, το όνειρο του sex drugs and rock ‘n roll των libertines, ή τον σπαρακτικό συναισθηματισμό των interpol. Παλιομοδίτικα του κερατά garage,blues παιδάκια του Ντιτρόϊτ, τι διάολο μπορεί να ξέρανε από όλα αυτά?

Το πραγματικό τους στίγμα νομίζω το άφησαν με τους τρεις πρώτους τους δίσκους. Ό,τι έβγαλαν μετά απλά επιβεβαίωνε πόσο καλή μπάντα ήταν και όχι μουσαντέ φλώροι του πρώτου δίσκου (βλέπε στην άλλη μεριά του ατλαντικού). Το ομώνυμο τους άλμπουμ είναι ότι πιο καυλωτικό έχω ακούσει τα τελευταία 11 χρόνια. Ωμές κιθάρες, ντραμς και τον White να ουρλιάζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Δεν υπάρχει παραγωγή, δεν υπάρχει τίποτα. Θαρρείς πως μπήκαν στο στούντιο έπαιξαν τα κομμάτια τους, τα σπάσαν όλα και σηκώθηκαν και έφυγαν. Και έδειξαν παράλληλα σε όλον τον κόσμο πως παίζεται το άθλημα. Μπορούμε να πούμε σ’ αυτό το σημείο ότι ήταν ίσως οι πρώτοι που επανέφεραν τις κιθάρες στο προσκήνιο μετά τα τεχνολογικά φιλόδοξα επιτεύγματα των radiohead και των flaming lips (τα οποία ειρήσθω εν παρόδω, προσκυνώ σε κάθε περίπτωση) .

Το De Stijl, ένα βήμα πιο μπροστά από το ντεμπούτο τους στα ίδια επίπεδα γκαύλας προετοίμαζε το έδαφος για το αρίστουργημα που ακούει στο όνομα White Blood Cells. Μακράν ό,τι καλύτερο έχουν προσφέρει στον κόσμο της μουσικής, το πιο άρτιο άλμπουμ τους, το πιο ολοκληρωμένο, το πιο ώριμο, αυτό που συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που έκαναν τους stripes κορυφή στα πρώτα 3 χρόνια του νέου αιώνα. Και μην ακούσω τίποτα βλακείες για το elephant. Όσο πιουρίστας και αν ακούγομαι το elephant είναι 2 κλάσεις πιο κάτω από το White Blood Cells, παρ’ όλο που τους έκανε ευρέως γνωστούς με το Seven Nation Army. Για να μην τρελαθούμε κιόλας ο ελέφαντας είναι μεγάλος δίσκος, αλλά δεν έχει μέσα ένα Union Forever (το καλύτερο τους κομμάτι τους κατά την ταπεινή μου γνώμη, με τις απίστευτες αναφορές στην σπουδαιότερη ταινία που έχει γυριστεί ποτέ), ένα Dead Leaves And The Dirty Grounds, ένα Fell In Love With A Girl, ένα Expecting.

Tο Get Behind Me Satan και το Icky Thump αρκετά υποτιμημένα δεν έφτασαν την αξία των προκατόχων τους φυσικά, αλλά δεν άξιζαν και το θάψιμο. Ειδικά το τελευταίο είχε εξαιρετικές στιγμές με αποκορύφωμα το I’m Slowly Turning Into You.

Aν με ρώταγε κάποιος ποιά μπάντα άξιζε 100% το hype που έρεε άφθονα τότε στις αρχές των 00’s, θα λέγα αμέσως οι stripes. Κάποιος έγραφε στο Spin πως οτιδήποτε έχει να κάνει με τους Stripes είναι ψέμα, αλλά στην ουσία ισχύει αυτό..: “The most fake and the most real band in the world”.

unseen power of the picket fence



Stephen fuckin Malkmus σε όλο του το μεγαλείο.

Some bands I like to name check,
And one of them is REM,
Classic songs with a long history
Southern boys just like you and me.
R - E - M
Flashback to 1983,
Chronic Town was their first EP
Later on came Reckoning
Finster's art, and titles to match:
South Central Rain, Don't Go Back To Rockville,
Harbourcoat, Pretty Persuasion,
You were born to be a camera,
TIME AFTER TIME WAS MY LEAST FAVOURITE SONG
TIME AFTER TIME WAS MY LEAST FAVOURITE SONG

The singer, he had long hair
And the drummer he knew restrait.
And the bass man he had all the right moves
And the guitar player was no saint.
So lets go way back to the ancient times
When there were no 50 states,

And on a hill there stands Sherman
Sherman and his mates.
And they're marching through Georgia,
we're marching through Georgia,
we're marching through Georgia
G-G-G-G-Georgia
They're marching through Georgia,
we're marching through Georgia,
marching through Georgia
G-G-G-G-Georgia
and there stands REM

quarantine the past


Αντιγράφω τον εαυτό μου:

Με αφορμή την “best of” συλλογή των Pavement (σε πολλά εισαγωγικά το best of, καθώς δεν περιέχει μόνο κλασικά κομμάτια τους αλλά και πολλά αγαπημένα b-sides τους, τουλάχιστον 5,6 αν μετράω σωστά που δεν είχαν κυκλοφορήσει στα lp τους) μπήκα στην διαδικασία να σκεφτώ ποιό είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ τους. Ν’ αναφέρω στο σημείο αυτό ότι οι Pavement είναι από τις ιδιότυπες εκείνες μπάντες που ό,τι κυκλοφόρησαν ήταν κορυφαίο. Και τα 5 lps τους ήταν αριστουργηματικά. Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, κολλάω ανά διαστήματα με διαφορετικό άλμπουμ.

Αρχικά ήταν το Crooced Rain, Crooced Rain το πρώτο cd των Pavement που άκουσα και το οποίο λάτρεψα αμέσως. Από το Silence Kit  και το Stop Breathin μέχρι το radio friendly, Cut Your Hair και το μοναδικό Gold Soundz (για το οποίο όπως είχε γράψει και ο John Sellers στο βιβλίο του: “Gold Soundz was too good for the mainstream” σε αντιπαραβολή με το Cut Your Hair που έπαιρνε χρόνο στο Mtv). Αρίστουργημα από την αρχή έως τέλος, μοναδικό επίτευγμα της ευφυϊας του Malkmus.

Εννοείται μετά το CRCR αγόρασα οτιδήποτε υπήρχε στην αγορά με το όνομα των Pavement πάνω. Η φυσική συνέχεια ήταν προφανώς το Slanted and Enchanted, το κατά πολλούς καλύτερο ντεμπούτο των 00’s. Εδώ ο Malkmus έχει γράψει μερικά από τα σπουδαιότερα κομμάτια στην καριέρα του. Βλέπε Summer Babe, Trigger Cut, In The Mouth A Desert και φυσικά το Perfume V. Βέβαια πάντα στο μυαλό μου ήταν το πιο απόμακρο άλμπουμ τους για κάποιον λόγο που μέχρι και σήμερα δεν έχω καταλάβει.
Και φτάνουμε στο Wowee Zowee που ακόμα και σήμερα δεν έχω μάθει πως προφέρεται (epic fail φάση). Μ’ αυτό εδώ πέρα κόλλησα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τους πόνημα. Μιλάμε για χρόνια τώρα. Κόντα σε ήχο με το CRCR, αλλά ακόμα καλύτερο. 18 κορυφαία κομμάτια, με ούτε ένα φίλερ μέσα (μην ακούσω τίποτα για το Serpentine Pad. I mean, duh!). Επικός δίσκος. Με Fight This Generation και Half A Canyon στο τέλος τι διαφορετικό μπορείς να περιμένεις?

Δεν ξέρω βέβαια, αν μου έχει περάσει η φάση Wowee Zowee, αλλά αν απειλείται από κάποιο άλλο άλμπουμ αυτό σίγουρα είναι το Βrighten The Corners. Και πως θα γινόταν διαφορετικά? Με την κορυφαία εναρκτήρια τρίαδα τα λόγια είναι περιττά. Stereo, Shady Lane, Transport Is Arranged, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους αλλά αναμφισβήτητα κορυφαία. Κάπως έτσι είναι όλος ο δίσκος βασικά. Κάπου διάβαζα ότι το Brighten The Corners αποτελεί το πιο αληθινό άλμπουμ τους. Δεν θα διαφωνίσω καθόλου. Στην ουσία το Brighten The Corners σημαίνει για τους Pavemnet ότι σήμαινε και για τους Smiths το Strangeways Here We Come.

(To Terror Twilight είναι και αυτό εξαιρετικό αλλά σε καμία περίπτωση δεν φτάνει σε ποιότητα τα προηγούμενά τους).

3/20/10

stitch

Αυτές τις μέρες είμαι τόσο κουρασμένος. Έχω να κοιμηθώ κανονικά εδώ και μία βδομάδα. Αν κάτι μου φτιάχνει την διάθεση είναι αυτό το κομμάτι.(larry gus = ότι καλύτερο διαθέτουμε)

3/17/10

optimistic

You can try the best you can. The best you can is not good enough. Φτάσαμε στο σημείο ν' αλλάζουμε και τους στίχους των τεράστιων.. Μυρίζει λάθος από χιλιόμετρα... Τόσο ανθρώπινο..

3/12/10

bright tomorrow


fuck buttons..bzzzzz... Πόσο τον είχα ερωτευτεί αυτόν τον δίσκο..Ανοιξη 2008..Δεν άκουγα τίποτα άλλο εκείνη την περίοδο..Τι ωραία που ήταν..Δεν ξέρω αν το tarot sport είναι καλύτερο άλμπουμ, μπορεί και να είναι, αλλά το street horrrsing ήταν έρωτας.. Aκόμα είναι..

3/11/10

angel echoes


Άκουσα λοιπόν gonjasufi και ενώ περιμένα φοβερό και απίθανο μπλιμπλικι, βρήκα έναν απίστευτο αχταρμά ήχων. Δεν λέω πολύ καλό ήταν αλλά πολύ διαφορετικό από αυτό που είχα φανταστεί. Απο κει και πέρα τα καλύτερα άλμπουμς που έχω άκουσει μέχρι αυτή την στιγμή είναι το there is love in you του four tet και φυσικά το black noise του pantha du prince. Ειδικά το τελευταίο είναι ένα απίστευτα ατμοσφαιρικό άλμπουμ, το οποίο το λατρεύω. Μάλλον είναι το νέο from here we go sublime. Για τον four tet τι να πω? Ο τύπος απλά να πω ότι είχε κυκλοφορήσει το αριστουργηματικό rounds πίσω στο 2003, από τα καλύτερα και σίγουρα από τα πιο υποτιμημένα άλμπουμ της δεκαετίας. Το there is love in  you είναι πιο πολύ στα πρότυπα του black noise, και οι συγκρίσεις είναι αναπόφεκτες. Κορυφαία χρονιά μέχρι στιγμής, και ακόμα δεν έχω ακούσει joanna newsom και caribou που παίζει να είναι άψογα. Can't wait!

---------------

Την Κυριακή επίσης βγήκαν οι πρώτες φήμες για το νέο άλμπουμ των radiohead, οι οποίες φυσικά αποδείχτηκαν αναληθείς. Διάβασα λοιπόν στο tiny mix tapes, ότι πήραν ένα  απόκρυφο mail από το υποτιθέμενο w.a.s.t.e. το οποίο έγραφε μέσα ασυναρτησίες. Αφου κατάφεραν να το αποκρυπτογραφήσουν (ένας θεός ξέρει πως το κάναν αυτό) έβγαλαν τα εξής:

Album title: Tehrangeles

Tracklist (with links to live clips):

01. Nook and Cranny
02. Come to Your Senses
03. The Daily Mail
04. I Froze Up
05. Give Up The Ghost
06. Supercollider
07. Man O War
08. Cerebellar Theory
09. Lotus Flower
10. Mouse Dog Bear
11. Burn The Witch

Βέβαια όπως είπα αυτό αποδείχτηκε φάρσα, αλλά όπως και να χει μπήκαμε και επίσημα σε ρυθμούς κυκλοφορίας άλμπουμ των radiohead με ότι αυτό συνεπάγεται. Πάντως θα ήταν πολύ κορυφαίο να έβαζαν επιτέλους σε άλμπουμ τους το αγαπημένο μου big boots (man O war).

3/6/10

Skeleton Jones

Διάβασα εντελώς τυχαία σήμερα για τον skeleton jones και είμαι απίστευτα χαρούμενος για την ανέλπιστα καλή μου τύχη. Το ίδιο τυχεροί θα νιώσετε και σεις μόλις ακούσετε το εκπληκτικό great escape που έχω ποστάρει πιο κάτω. Ο skeleton jones είναι ο Ιρλανδός Κenny McAlester(duh) και ουσιαστικά είναι αυτός μόνος  του με ένα SP404 και το μπάσο του. Στο great escape σαμπλάρει όπως διαβάζω το Ι could be happy των dovers αλλά αυτό που  μετράει είναι τα 4ADικά φωνητικά (κάτι μεταξύ deerhunter και aptbs), το στοιχειωμένο distortion και η σταθερή μπασογραμμή. Φανερά επηρεασμένη η μουσική του από τους my bloody valentine και τους jamc περιμένουμε μέσα στο έτος κάποιο ep (fingers crossed). Mπορείτε ν' ακούσετε άλλα δύο πολύ καλά κομμάτια του στο myspace του.

3/5/10

collapsing at your doorstep

-Sorta like a dream?
-No. Better.

 

3/3/10

all our base belong to them

Ωραία μέρα διάλεξα για να γράψω.. Από την μία τα πιο επώδυνα μέτρα που έχει γνώρισει η γενιά μου και από την άλλη η τσόντα της Τζούλιας. Ε, ρε πλάκα έχουμε.. Την τελευταία βδομάδα ακούω μόνο vitalic και air. Δεν ξέρω ίσως είναι η άνοιξη. Αγαπώ την άνοιξη. Νομίζω ότι είναι ο καιρός που ταιριάζει περισσότερο στην Αθήνα. Ούτε πολύ ζέστη, ούτε κρύο. Νομίζω το καλύτερο είναι αυτές οι ανοιξιάτικες μυρωδιές που αναδίδονται στην ατμόσφαιρα. Είναι η περίοδος που αγαπώ πολύ την Αθήνα, φαντάζει πολύ όμορφη ακόμα και αν δεν είναι. Τέλειος καιρός για βόλτες λοιπόν και δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι air από τα ακουστικά  Πόσο ωραίος δίσκος ήταν το talkie walkie? Είχα ξεχάσει πόσο όμορφο κομμάτι ήταν το surfing on a rocket.
    Εν τέλει το νέo hot chip είναι φοβερό. Έγραφα πιο κάτω ότι είναι κάπως υποτονικό, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα. Όλα τα κομμάτια είναι υπέροχα με ωραίες μελωδίες και μια εσσανς από air (λέτε ν' άρχισα από κει να ξανακούω?) Είναι ίσως ο δίσκος που θα μου μείνει περισσότερο από hot chip.
      Εχθές και σήμερα έπαιζαν οι fiery furnaces που ήθελα πολύ να δω αλλά δεν πήγα τελικά. Ας όψεται η απεργία των ταξιτζήδων (sons of a bitch). Aλήθεια αν αυτός δεν είναι φασισμός τότε τι είναι? Να μην μπορείς να βγεις από το σπίτι σου γιατί δεν θα χεις κανέναν τρόπο να γυρίσεις πίσω. Η μάλλον όχι, μπορείς να περιμένεις μέχρι τις 5 που ξεκινάνε τα λεωφορεία και τα μετρό. Δηλαδή σ'αυτή την πόλη άμα δεν οδηγείς (δεν έχω τρελαθεί ακόμα) είσαι απόλυτα εξαρτημένος από τους ταξιτζήδες και τα συνδικάτα τους. Αστεία πράγματα.
        Ακόμα δεν έχω ακούσει το νεό της joanna newsom. Περιμένω με ανυπομονησία να φέρουν το cd της στο μετρόπολις. Αρνούμαι να το κατεβάσω. Καλά τα ίδια έλεγα και για τους spoon και τελικά παρήγγειλα  το transference σε βινύλιο από το εξωτερικό. Πω.. Συνειδητοποιώ ότι όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο ψυχαναγκαστικός γίνομαι.
          Πάρτε και λίγο books από την απίστευτη δισκάρα thought for food.