1/31/10

Rollercoaster

Tους αγαπώ. Απλά.

1/30/10

The Drums- Summertime! EP


Oι drums λοιπόν.. Μάλιστα.. Αρκετό hype έχει πέσει γι αυτούς τους τύπους. Όταν αγόρασα το ep τους, από τις φάτσες τους και τους τίτλους των κομματιών τους θα ορκιζόμουν ότι είναι από την Καλιφόρνια. Αλλά όχι. Είναι από την Νέα Υόρκή δυστυχώς. Βασικά σκεφτόμουν ότι θα ήταν είτε από την δυτική ακτή είτε από την Σουηδία. Bλακείες τελικά. Είναι από την Φλόριδα όπως και οι surfer blood και απλά την έκαναν για New York,New York.Για την επιρροή των beach boys στην σύγχρονη indie pop μουσική τα χω ξαναπεί. Τους λατρεύω τόσο πολύ που αυτόματα λατρεύω και οποιαδήποτε μπάντα έχει επηρεαστεί από αυτούς. Το ίδιο συμβαίνει και με τους drums, οι οποίοι σαν γνήσια αμερικανάκια που σέβονται τον εαυτό τους συνδέουν την ποπ ελαφρότητα των 60's με τους κιθαριστικούς ήχους των 80's. Bασικά αν οι tough alliance έπαιζαν με κιθάρες κάπως έτσι θα ακουγόντουσαν. Δείτε κομμάτια. Το αγαπημένο μου let's go surfing με τα beach boys φωνητικά, τις new order κιθάρες και το σφύριγμα α λα peter, bjorn and john είναι από τα καλύτερα singles που ακούσαμε πέρσυ. Το make you mine για τα φοβερά γυρίσματα που θυμίζουν zombies γαμάει και δέρνει. Το επίσης αγαπημένο μου down by the water είναι μια early 60's μπαλάντα (οκ μισώ λίγο τον εαυτό μου αυτή την στιγμή) της φάσης των four season και των beach boys. Δηλαδή δεν θα μπορούσε να πάει καλύτερα! Και φτάνουμε στο I felt stupid το οποίο είναι και το πιο γνωστό τους κομμάτι (καλά μην φανταστείτε ότι θα το ακούσετε και στο ραδιόφωνο. Σε κανά pop και πολυ θα σας είναι). Είναι το πιο ηλεκτρονικό κομμάτι του ep,θυμίζει tough alliance και washed out, και είναι η επιτομή της synth pop των 80's σε συνδυασμό με τις μελωδίες των 60's. Και πολύ λογικά είναι το πιο δημοφιλες κομμάτι τους με αυτό το ρεφρέν. H αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να την πατήσω τόσο άσχημα με αυτούς τους τύπους. Περιμένω πως και πως την κυκλοφορία κάποιου lp τους μέσα στη χρονιά. Εντωμεταξύ συνειδητοποιώ κάτι. Πέρσυ ήταν οι pains, φέτος είναι οι drums. Τελικά είμαι μεγάλος φλώρος.

Surfer Blood- Astro Coast


Αν διαγράψει κανείς προσωρινά το όνομα τους (οk, κάποτε λεγόντουσαν jabroni sandwich.. Το surfer blood μπροστά του ακούγεται slightly better.) οι τύποι κυκλοφόρησαν το πρώτο σπουδαίο κιθαριστικό άλμπουμ της χρονιάς. Σοβαρά, αυτά τα 4 παλικάρια από την Φλόριντα έβγαλαν τρελό δίσκο. Φοβερά κιθαριστικά κομμάτια στα βήματα των pixies, pavement, built to spill και weezer. Τους τελευταίους κρατήστε τους στο μυαλό σας, καθώς το εκπληκτικό "swim" θυμίζει τις κορυφαίες στιγμές του blue album. Power pop κιθάρες σήμα κατατεθέν των weezer, παθιασμένα φωνητικά, sing a long ρεφρέν.. Τι άλλο χρειάζεται ένα εξαιρετικό ποπ κομμάτι? Το κορυφαίο με το astrocoast είναι οι διαφορετικές κατευθύνσεις που παίρνουν όλα τα κομμάτια τους, που αν μην τι άλλο δείχνει ότι έχουν μελετήσει καλά τους indie κιθαριστικούς ήχους των 90's. Το slow jarboni (wtf dudes??) είναι στην ουσία ένα modest mouse κομμάτι που από ένα μονότονο disorted παραλλήρημα καταλήγει σε ένα ποπ ρεφρέν "take it easy on me", ώστε να τελειώσει σε ένα παραμορφωμένο κιθαριστικό τοπίο. Το anchorage θυμίζει τους στίχους των sebadoh, το twin peaks είναι ένα κομμάτι μεταξύ των shins και των built to spill, και το floating vibes θα μπορούσε να το τραγουδάει ο Robert fuckin' Pollard. Γενικότερα όλα τα κομμάτια θυμίζουν και κάτι διαφορετικό. Α, και η φωνή του τραγουδιστή μοιάζει λίγο με αυτή του James Mercer των shins. Nαι για καλό το λέω. Εχθές διάβαζα μάλιστα για μια συναυλία τους στην Νέα Υόρκη που έπαιζαν μαζί με τους depreciation guilt (η μπάντα του ντράμερ των pains) και τους κυρίους που θα αναφέρω πιο πάνω.. Ακούστε το swim να γουστάρετε.

02 Swim.mp3

1/27/10

nude as the fucking news

Αρχίζω να γράφω κάτι χωρίς να θέλω να πω κάτι συγκεκριμένα. Γράφω κάτι, απλά για να το γράψω. Γράφω γιατί βαριέμαι να σκέφτομαι. Γράφω εξαιτίας της cat power. Άκουγα τη νέα κομματάρα του caribou (πόσο θεός γαμώτη μου.μπορείτε να ακούσετε εδώ το νέο αριστούργημα) και στα καπάκια στο iTunes άρχιζε να παίζει από μόνο του, το what would community think της cat power και δεν μπορούσα να το διακόψω. Ακόμα και αν δεν ήμουν καθόλου σ' αυτή την φάση να το ακούσω, δεν μπορούσα να το σταματήσω. Τι δισκάρα. Τι μεγάλη θεά η Μarshall. Και πόσο υπερτεράστιο κομμάτι το nude as the news? Ανατριχιάζω κάθε φορά. Τραγουδάει κάθε στίχο σαν να είναι το τελευταίο πράγμα πάνω στη γη. Το νιώθει τόσο γαμημένα πολύ που δεν θέλεις να φαντάζεσαι από που πήρε την καταραμένη έμπνευση. Νιώθεις μικρός μπροστά σε κάτι τέτοιο. Σκατά. Kαι ήμουν τόσο καλά. Τελικά το ερώτημα του Rob Gordon παραμένει αναπάντητο. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?


I still have a flame gun
For the cute cute cute ones

And I saw your hand
With a loose grip
On a tight ship

I still have a flame gun
For the cute ones
To burn out all your tricks
And I saw your hand
With a loose grip
On a very tight ship

And I know
That in the cold light
There's a very big man
There's a very big man
Leading us into
Temptation

Jackson, Jesse, I've got a son in me
Jackson, Jesse, I've got a son in me

And he's related to you
He's related to you
He is waiting to meet you

He's related to you
He's related to you
He is dying to meet you

Backhand, role reversal
Where is someone
Backhand, reversable roles
I know there's someone

I still have a flame gun
For the cute ones
To burn out all your tricks
And I saw your hand
With a loose grip
On such a tight ship

And I know that in the cold light
Is a very big man
Leading us into
Temptation

Jackson, Jesse, I've got a son in me
Jackson, Jesse, I've got the son in me

And he's related to you
He's related to you
He is waiting to meet you

He's related to you
He's related to you
He is dying to meet you

He's related to you, he's related to you
He's related to you, he's nude as the news

Nude as the news, nude as the news, nude as the news
All over, all over, all over, all over, all over, all over, all over you

1/24/10

Crystal Visions


Και μετά το κινηματογραφικό (ευχάριστο) διάλλειμμα, επιστρέφουμε στα του οίκου μας. Τον τελευταίο καιρό ακούω συνέχεια την δισκάρα των big pink. Νομίζω ότι έχει πέσει τόσο πολύ hype γι αυτό το άλμπουμ που ότι και να γράψω είναι πλέον πεπερασμένο. Αυτό που έχω να σημειώσω είναι ότι από a brief history of love ξεχωρίζει από χιλιόμετρα το αριστουργηματικό velvet. Τις τελευταίες δύο βδομάδες στα ακουστικά μου δεν ακούγεται τίποτα άλλο.Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Ξεκινάω να ακούσω ένα άλμπουμ και σκέφτομαι "γάμα το. Θα ακούσω το velvet". Σπαρακτική shoegaze, electro something ελεγεία στον έρωτα. Και όπως κάθε έρωτας έχει την απόλυτη κορύφωσή του και μετά το κενό..Μοναδικό κομμάτι.

Κατέβασα επίσης το καινούργιο άλμπουμ των these new puritans, το οποίο από ότι διαβάζω είναι εξαιρετικό. Δεν το έχω ακούσει ακόμα όποτε δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη. Πάντως το πρώτο τους άλμπουμ το 2008 μ' άρεσε πολύ. Πολύ καλύτερο απ'οτιδήποτε της φάσης τους. "Νu rave" my ass..

Αυτά τα άλμπουμς ακούω τον τελευταίο καιρό, στα οποία έχω αναφερθεί εκτενώς. Οπότε ρίξτε ένα αυτί.

Τhe Big Pink- A Brief History Of Love

Owen Pallett- Heartland

Vampire Weekend- Contra


Liars- Sisterworld


Beach House- Devotion

top 10 favorite movies of 2009


Αφού είδα και το where the wild things are αποφάσισα να καταγράψω τις 10 καλύτερες/αγαπημένες ταινίες που είδα μέσα στο 2009. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω δει πάρα πολλές ακόμη που θα θελα, όπως το Ponyo του Μiyazaki και το πολυαναμενόμενο fantastic Mr. Fox του Wes Anderson.Ηere you go..

10) Avatar (James Cameron)

9) The Hangover (Todd Philips)

8) Up (Pete Docter, Bob Peterson)

7) Let the Right One In (Tomas Alfredson)

6) Adventureland (Greg Mottola)

5) Inglourious Basterds (Quentin Tarantino)

4) Kυνόδοντας (Γιώργος Λάνθιμος)

3) Antichrist (Lars Von Trier)

2) Where The Wild Things Are (Spike Jonze)

1) (500) Days of Summer (Marc Webb)

1/23/10

where the wild things are


Somethin’ filled up

my heart with nothin’,
someone told me not to cry.

But now that I’m older,
my heart’s colder,
and I can see that it’s a lie.

Children wake up,
hold your mistake up,
before they turn the summer into dust.

If the children don’t grow up,
our bodies get bigger but our hearts get torn up.
We’re just a million little god’s causin rain storms
Turnin’ every good thing to rust.

I guess we’ll just have to adjust.

With my lighnin’ bolts a glowin’
I can see where I am goin’ to be
when the reaper he reaches and touches my hand.

With my lighnin’ bolts a glowin’
I can see where I am goin’
With my lighnin’ bolts a glowin’
I can see where I am go-goin’

You better look out below

Γάμησε. Απλά. Σε όποιον δεν άρεσε, πραγματικά πρέπει να είναι πολύ κακός άνθρωπος. Η εύθραση παιδική ηλικία σε όλο του το μεγαλείο. Mια ταινία αφιέρωση για όλους εμάς που θα παραμένουν πάντα συνεπαρμένοι στον μαγικό κόσμο της φαντασίας και θα αρνούνται πεισματικά να μεγαλώσουν. Για κάποιον περιέργο λόγο μου θύμισε το Donnie Darko..Και θεωρώ μέγα λάθος του Jonze να μην αναθέσει στους arcade fire το soundtrack. Η ταινία ταίριαζε μοναδικά με την μουσική τους. Να πω την μαύρη μου αλήθεια σε κάποια φάση βαρέθηκα με τα "ουυυ" της Karen O. Φανταστείτε στο τέλος της ταινίας που τρέχει ο Μax να πέφτουν τα ακόρντα του wake up. Εγώ τουλάχιστον έτσι το γύρισα στο μυαλό μου..

1/21/10

Owen Pallett- Heartland


Καλύτερο από το contra είναι το heartland του Οwen Pallett. Πολύ καλύτερο βασικά. Για όσους δεν λέει τίποτα ο εν λόγω κύριος, μπορεί το όνομα final fantasy να θυμήσει κάτι. Υποθέτω ότι άλλαξε το όνομα του "συγκροτήματος" για συνωνυμία με το ιαπωνικό franchise που διαθέτει και τα διάσημα καμμένα rpg παιχνίδια. Βέβαια δεν καταλαβαίνω τι πρόβλημα μπορεί να είχαν με έναν τύπο που έπαιζε απλά το βιολί του, αλλά όποτε εμπλέκονται οι δικηγόροι και οι μεγάλες εταιρίες καλύτερα να απομακρύνεσαι με μικρά βήματα. Είναι επίσης εκείνος ο τύπος που πάνε τελευταία όλοι για να φτιάξουν τις ενορχηστρώσεις στα άλμπουμ τους. Με λίγα λόγια πολλά έγχορδα, πλήχτρα, drums και ένα ωραίο πιάνο εκεί στο τέλος στο συγκινητικό e is for estranged. Θυμίζει λίγο Andrew Bird με πιο περίπλοκα ορχηστρικά κομμάτια. Βασικά είναι κάτι μεταξύ Andrew Bird (χωρίς τα σφυρίγματα) και Joanna Newsom (η οποία ανακοίνωσε νέο άλμπουμ btw, και έκανε έναν άνθρωπο πολύ χαρούμενο). Στην ουσία μιλάμε όμως για ποπ κομμάτια. Πολύ ωραία ποπ κομμάτια για την ακρίβεια. Το heartland θα μπορούσε να είναι το soundtrack ενός παράλληλου, μαγικού κόσμου στο ίδιο επίπεδο που λειτουργούσε και το Ys της Newsom. Κάθε φορά που το ακούω κατακλύζομαι από τα ίδια πολύχρωμα, γλυκόπικρα συναισθήματα. Χαίρομαι πραγματικά που βγαίνουν ακόμα τέτοιοι δίσκοι. Τώρα που το σκέφτομαι, ο μαγικός αυτός κόσμος θα μπορούσε να ονομάζεται Heartland..

Vampire Weekend- Contra


Το ομώνυμο άλμπουμ των vampire weekend μας συστήθηκε σαν strokes με εθνικ στοιχεία. Δεν λέω καλό ήταν, αλλά δεν είχα ξετρελαθεί κιόλας. Άσε που μου την έσπαγαν οι φάτσες τους (seriously υπάρχει κάποιος που να μην θέλει να χτυπήσει τον τραγουδιστή τους?). Στο contra τραβάνε από τα μαλλιά τον ήχο τους και το αποτέλεσμα είναι περιέργως πολύ καλό. Ναι λοιπόν, το παραδέχομαι μ'αρέσει. Αλήθεια. Δεν έχει τόσες πολλές κιθάρες, και οι συνθέσεις τους είναι αρκέτα πιο περίπλοκες. Παίζουν με reggae, ska, έγχορδα, περίεργα σύνθια που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μπαινα καν στην διαδικασία να το ακούσω. Βέβαια οι ηλιόλουστες μελωδίες παραμένουν και σ' αυτό το άλμπουμ. Το καλύτερα κομμάτια του δίσκου είναι στο τέλος με το πιο προσιτό giving up the gun με την ωραία μεστή μπασογραμμή, τα ξυλόφωνα και το catchy ρεφρέν. Το diplomat's son σαμπλάρει την Μ.Ι.Α. ενώ ο τρόπος που τραγουδάει ο φλώρος (λατρεύω την ανωνυμία του ίντερνετ) μου θυμίζει σε κάποια σημεία τον mozfather ενώ το ρεφρέν φέρνει λίγο σε panda bear. Πολύ καλό σε γενικές γραμμές. Είναι ωραίο πάντως που παρά την μεγάλη επιτυχία του ντεμπούτου τους πειραματίστηκαν με τον ήχο τους και κυκλοφόρησαν κάτι πιο "περιέργο". Καλή φάση.

1/20/10

Haiti

The Overachievers

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω καθόλου χρόνο. Τελείως πρωτόγνωρο για μένα. Βέβαια αν έκανα όλες μου τις δουλειές στο πρώτο μισό της μέρας και δεν τα άφηνα όλα για την τελευταία στιγμή θα χα άπλετο χρόνο να κάνω οτιδήποτε. Αλλά αυτός είμαι. Τεμπέλης του κερατά. Και τώρα θα μιλήσω για κάτι που δεν το συνηθίζω. Aς πούμε...Για μουσική. Huh, you didn't see it coming, right? Τελικά το teen dream των beach house είναι γαμάτος δίσκος. Η προπαγάνδα του Ed Droste έπιασε τόπο. Έγραφα πιο κάτω ότι προς το τέλος το βαριέμαι, σωστά? Μαλακίες. Εκεί υπάρχουν τα 10 mile stereo και better times. Ειδικά το τελευταίο είναι κορυφαίο. Δεν ξέρω ακόμα αν είναι καλύτερο από το αγαπημένο μου devotion, αλλά είναι μεγάλο άλμπουμ. Το pitchfork θα του βάλει από 8.5 και πάνω. Στανταράκι. Όχι πως αυτό λέει τίποτα.

Το νέο των Liars επίσης μ'αρέσει. Πολύ. Όπως έγραφε πολύ σωστά και ο indiefuck, το sisterworld θα μπορούσαμε να το βάλουμε ηχητικά ανάμεσα στο drum's not dead και στο ομώνυμό τους. Πράγμα που σημαίνει ένα πράγμα. Ότι γαμάει εξ ορισμού. Είναι από κείνα τα άλμπουμ που όταν το βάλετε στα καλύτερα της χρονιάς στο τέλος του έτους θα λυσσάνε οι περισσότεροι ουρλιάζοντας για δηθενιές και θα παρατάσουν όλους τους killers και τους kings of leon του κόσμου για να δείξουν πόσο cool είναι αυτοί σε αντίθεση με "μας που ακολουθούμε τα trends του pitchfork και του wire". Τypical.



Eντωμεταξύ άκουγα σήμερα το ga ga ga ga ga των spoon και σκεφτόμουν πως αν έπρεπε να διαλέξω μια μπάντα που συνέχισε το δύσκολο έργο των pavement στα 00's, αυτή σίγουρα θα ήταν η μεγαλειώδης μπάντα του Βritt Daniel. (Καμμένοι συλλογισμοί στο τρόλευ με μόλις μια κούπα καφέ.) Το transference δεν το έχω ακούσει ακόμα. Περιμένω να κυκλοφορήσει να το αγοράσω και να το ακούσω, μένοντας πιστός πάντα στην ιεροτελεστική διαδικασία που ακολουθώ για αυτές τις περιπτώσεις.

Την Πέμπτη βγαίνει επιτέλους το where the wild things are. Πρώτη φορά εδω και πολύ καιρό που ανυπομονώ τόσο πολύ για μια ταινία. Έχω υψηλές προσδοκίες από τον Spike Jonze (ο οποίος btw ακούει γαμηστερή μουσική) και ελπίζω να μην απογοητευτώ. Αυτά τα ολίγα. Oι καταραμένες εργασίες περιμένουν. Αύριο θα γράψω μάλλον για το contra των vampire weekend και τον δίσκο του Owen Pallett.

1/15/10

"there is no sun for me"


Dedicated to Jeremy Lee Lindsey Jr. (May 1, 1980- January 13, 2010)

1) An ugly death

2) Blood Visions

3) I'm Watching you

4) You Meant Nothing To Me

5) It Ain't Gonna Save Me

Goddamn you ugly motherfucker.

ps: Εδώ ένα documentary.

1/14/10

R.I.P. Jay Reatard


Ναι είναι αλήθεια. Μου πήρε ένα πεντάλεπτο να πιστέψω αυτό που διάβαζα. Στην αρχή κλίκαρα στην είδηση νομίζοντας ότι είναι ακόμα μία από τις κουλαμάρες του. Αλλά όχι, είναι νεκρός. Πέθανε λέει στον ύπνο του. Εντωμεταξύ, προχθές διάβαζα ένα tweet του. Είναι περιέργο να διαβάζεις κάποιον και μετά από μια μέρα να μαθαίνεις τον θάνατο του. Η μουσική του δεν ήταν ούτε πρωτοποριακή ούτε κάτι εξωφρενικά τέλειο. Ήταν αληθινή όμως. He was playing from his fucking heart. Πέρσυ την πρωτοχρονιά, την αλλαγή την πέρασα βλέποντας μια συναυλία του. Αυτός ο άνθρωπος και η μουσική του κάτι σήμαινε για μένα. Γάμησέ τα. Ήταν 29.

1/8/10

tokyo witch


Δεν μπορώ να βγάλω ακόμα άκρη με το teen dream των beach house παρ' όλο που το έχω ακούσει πολλές φορές. Το ξεκίνημά του με το αριστουργηματικό zebra και τα υπόλοιπα κομμάτια είναι εξαιρετικό αλλά προς το τέλος το ψιλοβαριέμαι. Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να βγάλω ακόμα ολοκληρωμένη άποψη. Eπίσης το hospice των antlers όσο και αν μ'αρέσει δεν νομίζω ότι έχω μπει ακόμα στην ιδιοσυγκρασία του δίσκου. Αφήστε που το βάζω να το ακούσω συνήθως όταν πάω να κοιμηθώ και με παίρνει ο ύπνος. Τhat's definitely not good,right? Anyways αυτά είναι τα άλμπουμς που άκουσα περισσότερο την τελευταία βδομάδα.

1) Bear in Heaven- Beast Rest Forth Mouth

2) Beach House- Teen Dream

3) The Antlers- Hospice

4) Elephant Stone- The Seven Seas

5) Memory Tapes- Seek Magic (again and again and again...)

Bear in Heaven- Beast Rest Forth Mouth


Πώς γίνεται τόσο καιρό να μην είχα ακούσει αυτή την μπαντάρα? Είμαι τραγικός. Άσχετος. Άμα είχα πάρει χαμπάρι την τεράστια δισκάρα που κυκλοφόρησαν πέρσυ θα ήταν άνετα μέσα στην πεντάδα με τα καλύτερα της χρονιάς. Kraut του κερατά, ψυχεδέλεια,φοβερές μελωδίες, τελικά καταλήγει σε ποπ κομψοτέχνημα. Την ίδια στιγμή περίεργα σύνθια ,παραμορφωμένα μπάσα, φανταστικά drum sections και θορυβώδες όσο χρειάζονται κιθάρες σου παίρνουν το κεφάλι και δεν σε αφήνουν να ανασάνεις. Τα παθιασμένα, μελωδικά φωνητικά, εντελώς του γούστου, βάζουν την τελευταία πινελιά σ' αυτό το αριστούργημα. Μου φέρνει κάπως στο μυαλό το andorra του caribou στην πιο "ροκ" πλεύρα του. (Caribou meets Mew.)Και τι κομματάρες ε? Στην απεγνωσμένη προσπάθεια για προσοχή του εναρκτήριου κομματιού με το εκπληκτικό ρεφρέν, στο you do you και στο πως θα πρέπε να ακούγονταν αυτοί οι καραγκιόζηδες οι muse( πως κατέληξαν έτσι αυτοί ρε γαμώτο). Τα γυρίσματα του fake out απλά μοναδικά, το defeaning love ένα μαύρο και άραχνο kraut ρεκβιεμ, ενώ τα φωνητικά του drug a wheel θυμίζουν κάπως panda bear (και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι). Αλλά το απόλυτο κομμάτι του beast rest forth mouth είναι το lovesick teenagers. Απλά ακούστε το. Δεν έχω λόγια. "Lovesick teenagers / Don't ever die / they will live forever"..

04 - Lovesick Teenagers.mp3

ps: Γενικότερα κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και κατεβάστε, αγοράστε, αντιγράψτε αυτή την δισκάρα.