12/14/10

Neil Hannon



Δεν έχω λόγια για αυτήν την συναυλία. Για αυτό το κονσέρτο καλύτερα. Πραγματικά άφωνος. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Από το δεύτερο κομμάτι είχα συγκινηθεί και αν δεν υπήρχαν οι αμπούλες φλεγματικού χιούμορ του Ιρλανδού δεν θα γλύτωνα τα δάκρυα. O τύπος ήταν ο ορισμός του περφόρμερ. Μόνος του γέμιζε όλη την σκηνή με χαρακτηριστική ευκολία. Πότε στο πιάνο, πότε στην κιθάρα καθήλωνε το κοινό που σε κάθε ευκαιρία ανταποκρινόταν στο κάλεσμά του και του δείχνε με κάθε τρόπο την αγάπη του. Είναι μερικά live που έχουν την ιδανική ατμόσφαιρα και μερικά που δεν τα έχουν. Ε, αυτή ήταν μια από κεινες που το κλίμα είναι καταπληκτικό. Ζεστό. Φιλικό. Χαμόγελα από το πρώτο λεπτό μέχρι τις 23:40 που πήρε την πίπα του, την τσαντούλα του, το καπελάκι του, μας ευχαρίστησε για αυτή την βραδιά και μας έδωσε ραντεβού για την επόμενη χρονιά. Για δύο ώρες όλοι μας θα θέλαμε να ήμασταν ο Νιλ Χάνον. Ίσως και περισσότερες. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη στιγμή για να γίνει αυτό το live. Αν χιόνιζε κιόλας, καθώς βγαίναμε από το Gagarin θα ήταν το ιδανικό. Ίσως ότι καλύτερο είδα φέτος. Τι να πω. Μπορεί να φταίγε και η παρέα.

No comments:

Post a Comment