10/12/10

Black Angels- Phosphene Dream



Δεν τους το 'χα καθόλου. Το άλμπουμ το κατέβασα έτσι για την φάση, να πίνουμε τζιν τόνικ στο ποπ και και να έχουμε να λέμε κάτι. Δηλαδή οκ, τα προηγούμενα τους άλμπουμ καλά ήταν αλλά ποτέ μου δεν χώνεψα αυτόν τον garage ψυχεδελικό ήχο. Δηλαδή για όνομα του θεού, είμαστε στο 2010. Αλλά αυτο το Phosphene Dream από που βγήκε ρε γαμώτο? Γιατί πρόκειται για μεγάλο δίσκο. Τεράστιο. Από το εναρκτήριο Βad Vibrations την μυρίστηκα την δουλειά. Eιδικά εκεί στο 3:24 που αρχίζουν και τα σπάνε έχεσα τα βρακιά μου. Το ξανάβαλα να το ακούσω σε φάση, και δεν το κάνω ποτέ αυτό όταν ακούω έναν νέο δίσκο. Γιατί το Yellow Elevator #2 ? Το απόλυτο ψυχεδελικό τριπ χωρίς ουσίες χωρίς τίποτα. Oι τύποι κάνουν ότι γουστάρουν στον δίσκο. Πάρτε για παράδειγμα το αριστουγηματικό River Blood. Είχα να ακούσω τόσο πορωτικό κομμάτι από το περσινό των aptbs. Βαρύ και ασήκωτο, με riverbs που σκάνε από το πουθενά και σε πάνε στο διάολο και ταχύτητες που αλλάζουν συνέχεια. Επικό απλά. Το Entrance Song σεξουλιάρικο όσο χρειάζεται, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου φλερτάρει με το kraut (πες μας και κάτι που δεν ξέρουμε) ενώ το Τhe Sniper που κλείνει το άλμπουμ αργό και βασανιστικό μας προσφέρει το τέλειο soundtrack για κρύες μοναχικές βόλτες στον δρόμο. Μόλις τέλειωσε η πρώτη ακρόαση το βάλα να το ξανακούσω. Και ξανά και ξανά.. Out of the blue αυτός ο δίσκος πραγματικά. Τα λέγε ο Jason Pierce παλιά αλλά ποιός τον άκουγε? Ladies and gentlemen, we are floating in space. Επικό.

2 comments:

  1. δεν διαφωνώ στα περί δισκάρας, το έχω λιώσει κι εγώ άλλωστε αλλά κομμάτι του μεγέθους young men dead δεν έχει.

    ReplyDelete