9/9/10

No Age- Everything In Between


Προσπαθούσα αυτές τις ημέρες να καταλαβώ γιατί οι No Age είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες των 00's. Υποθέτω πως η αριστοτεχνικά δομημένη αναλογία μεταξύ θορύβου και lo fi κιθαριστικής ποπ είναι ένας από τους βασικούς λόγους. Το Nouns και ειδικά η συλλογή του Weirdo Rippers ήταν τα καλύτερα αλμπουμς αυτού του ήχου που αναδείχθηκε στο δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας και το καλιφορνέζικο ντουέτο μακράν το καλύτερο δείγμα αυτής της "σκηνής".

To Everything in Between μπορεί κάλλιστα να μείνει στην ιστορία ως το ποπ άλμπουμ των No Age. Για πρώτη φορά μας παρουσιάζουν ολοκληρωμένα κομμάτια των τεσσάρων λεπτών, με ρεφρέν και τα ρέστα. Φαίνεται έτσι να απομακρύνονται από την κλασική μορφή των μισοτελειωμένων κομματιών με τις άπειρες καλές ιδέες και τον θόρυβο που μας είχαν συνηθίσει (που εμείς βέβαια γουστάραμε καθώς θυμόμασταν τον Robert Pollard και την καλή εποχή των Guided By Voices). Όχι πως λείπει η noise πλευρά τους από τον δίσκο. Το Katterpillar καθώς και τα Dusted και Positive Amputation λειτουργούν σαν ambient noise ηχοτοπία, περάσματα ανάμεσα στα "κανονικά" τους κομμάτια. Το σπουδαίο μ'αυτά είναι πως δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν filler, καθώς το καθένα ξεχωριστά λειτουργεί εξαιρετικά μέσα στην έννοια του συνόλου. Με κάτι τέτοια κομμάτια το Nouns έχει περάσει στην σφαίρα του κλασικού, ενώ στο μυαλό μου ήρθε και το αριστουργηματικό Cryptogrammes των Deerhunter.

Oι επιρροές των Sonic Youth και των Dinosaur jr. διαποτίζουν όλον τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος. Το εναρκτήριο Life Prowler στηρίζεται στο αρχικό κιθαριστικό ριφακι ενώ τα πλήκτρα που σκάνε από το πουθενά νομίζεις ότι έχουν αποδράσει από κάποιο άλμπουμ των fuck buttons. To Glitter ήταν η πρώτη επαφή μου με τον δίσκο, καθώς ήταν το πρώτο single. Κλασικό noise lo fi κομμάτι με τον Spunt να τραγουδάει με απάθεια "I don't fear God/ I don't fear anything at all" και να καταλήγει "Ι want you back, underneath my skin". Το Fever Dreaming είναι το πιο straighforward κομμάτι που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ, αποκαλύπτοντας μας μια πλευράς της μπάντας που γνωρίζαμε ότι υπάρχει αλλά δεν είχαν εξωτερικεύσει ποτέ. Sonic Youth επηρεασμένο κομμάτι, ενώ σε μερικά σημεία μου θύμισε και ένα κομμάτι από το φετινό των Crystal Castles. Κάπως έτσι είναι και το Depletion στην πιο ποπ μορφή του. Το Common Heat είναι το πιο folko-ειδές κομμάτι τους καθώς είναι βασισμένο σε μια ακουστική με συνοδεία μιας κιθάρας και ενός διακριτικού θορύβου στο βάθος. Πιο εμφανείς από ποτέ εδώ οι ποπ ευαισθησίες της μπάντας χωρίς όμως να χάνεται ούτε στιγμή η ταυτότητά της.

H καθαρή παραγωγή του δίσκου συνεχίζεται και με τα Skinned και Valley Hump Crash. Το δεύτερο ειδικά surf-ίζει επικίνδυνα άλλά όχι όπως έκανε το Eraser στο Νοuns. Απαλλαγμένο από τον θόρυβο, καταλήγει σ' ένα κομμάτι που θα μπορούσαν να γράψουν και οι Surfer Blood. To Shred and Transcend την πρώτη φορά που το άκουσα εκστασιάστηκα ακριβώς όπως την πρώτη φορά που είχα ακούσει το Teen Creeps. Kλασικό in your face κομμάτι των No Age στο οποίο θυμίζουν πιο πολύ από ποτέ Dinosaur Jr. Φινάλε με το Chem Trails το οποίο αποτελεί μια ωδή στον  Jay Reatard.

Το Everything in Between είναι η πιο προσβάσιμη κυκλοφορία τους μέχρι στιγμής, και αυτό είναι λογικό ότι μπορεί να απογοητεύσει πολλούς. Εδώ δεν θα βρεις ούτε Neck Escaper, ούτε Sleeper Hold, ούτε Eraser αλλά ούτε και Everybody's Down. Παρ' όλα αυτά στα μυαλό μου μετά από πολλές ακροάσεις έχω καταλήξει να το σκέφτομαι σαν ένα κλασικό No Age άλμπουμ, με την έννοια πως καταφέρνουν να φιλτράρουν αυτά τα καινούργια στοιχεία με το δικό τους πρίσμα και να κυκλοφορούν εν τέλει ένα εξαιρετικό κιθαριστικό άλμπουμ. Ίσως το καλύτερο φετινό. Αλλά πάντα αυτό δεν λέω?

4 comments:

  1. Μέχρι το τέλος της χρονιάς θα θες να με γαμήσεις στο ξύλο, μόνο αυτό σου λέω...

    ReplyDelete
  2. χαχαχ!το βρήκες απαίσιο να φανταστώ?

    ReplyDelete
  3. Δεν μπορείς να φανταστείς ΠΩΣ το βρήκα... Ειλικρινά...

    ReplyDelete
  4. Δεν το έχω ακούσει ακόμα, το Nouns πάντως μου άρεσε πολύ.. Για να δούμε.

    ReplyDelete