9/10/10

Interpol- Interpol


Βράδυ 27ης Αυγούστου. Γυρίζω σπίτι αργά με μπόλικο αλκοόλ στον οργανισμό. Οι κινήσεις μου αυτοποιημένες, με οδηγούν στο ιντερνετ να διαβάζω στο twitter ότι έχει leak-άρει το νέο των Ιντερπολ. Η ειρωνία της τύχης σε όλο του το μεγαλείο. Έπρεπε να ακούσω τους νέους Ιντερπολ εκείνη την συγκεκριμένη μέρα, μετά από αυτή την έξοδο. Όπως ακριβώς το καλοκαίρι του 2007, με το Our Love to Admire μετά την Βαρκελώνη. Φτιάχνω ένα ποτό, ή μάλλον ένα ακόμα και το κατεβάζω. Η ποιότητα του ήχου είναι επιεικώς άθλια. Υπόσχομαι στον εαυτό μου να σβήσω το αρχείο και να το ξανακούσω όταν θα κυκλοφορήσει κανονικά ο δίσκος. Μου επιτρέπω βέβαια μια ακόμα ακρόαση και όντως το σβήνω. Την επόμενη μέρα, διαβάζω στο twitter για το πόσο χάλια άλμπουμ κυκλοφόρησαν. Τρελαίνομαι. Άνθρωποι που είχαν προαποφασίσει να το θάψουν πριν ακόμα το ακούσουν και μάλιστα να το κρίνουν σε μια ποιότητα που σου μάτωνε τα αυτιά. Υπομονή λέω..

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου. Ο δίσκος επιτέλους κυκλοφορεί. Το αγοράζω με συνοπτικές διαδικασίες και σπεύδω σπίτι να το ακούσω, όπως με προτρέπουν οι κλασικές ψυχαναγκαστικές μου συνήθειες. Σ' αυτό το σημείο να σημειώσω ότι είμαι ανίκανος να περιγράψω με απλές λέξεις το τι σημαίνουν οι Ιντερπολ για μένα γι αυτό δεν θα μπω καν στην διαδικασία. Ας πουμε απλά ότι είναι μέσα στις 5 αγαπημένες μου μπάντες ever. Ότι και αν σημαίνει αυτό.

Πριν πέσουμε όλοι πάνω τους και τους φάμε ας σκεφτούμε νηφάλια τι δίσκο περιμέναμε από αυτούς εν έτη 2010, και μάλιστα σε έναν ήχο που δεν χρήζει εξέλιξης (να έβαζαν μπλιμπλίκια σαν το άθλιο άλμπουμ των editors, ή να το γύρναγαν στην shoegaze? Μα όλοι αυτό δεν κάνουν τα τελευταία χρόνια?). Είναι επίσης δεδομένο ότι πρόκειται για ανθρώπους που δεν αντέχουν ιδιαίτερα τις διαδικασίες της μουσικής βιομηχανίας που συνοδεύουν μια διάσημη μπάντα όπως έχει αποτυπωθεί σε βίντεο αλλά και σε πολλά περιοδικά. Συναυλίες, συνεντεύξεις, εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές, άπειρες περιοδείες. Όλα αυτά δεν είναι του στυλ τους. Ο Carlos έφυγε ήδη. Οι άλλοι πόσο θα αντέξουν? Ο Paul έβγαλε πέρσυ μόνος του ένα άλμπουμ (μέτριο, στο οποίο τα καλύτερα κομμάτια έμοιαζαν όλα με Ιντερπολ) για να διοχετεύσει εκεί τις "καλλιτεχνικές του ανησυχίες"? Δεν νομίζω.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά για μια στιγμή και ας επικεντρωθούμε σ' αυτό καθαυτό το άλμπουμ. Ο ήχος κινείται στα ίδια μονοπάτια με το Our Love To Admire, μόνο που εδώ τα πλήκτρα παίζουν ακόμα σημαντικότερο ρόλο. Μπορούμε να πούμε πλέον, πως έχουν αναβαθμιστεί σε τέτοιο σημείο που πλέον δεν νοείται μουσική των Ιντερπολ χωρίς αυτά. Παραπάνω όμως απ'ολα τα όργανα βρίσκεται η φωνή του Paul. Αυτός κατευθύνει τα πάντα και αυτό νομίζω πως είναι το νούμερο ένα χαρακτηριστικό του δίσκου. Φαίνεται δηλαδή πως οι υπόλοιποι δουλεύουν για αυτόν. Δεν έχω ιδέα πως γράφτηκε το άλμπουμ αλλά αυτή την αίσθηση έχω όσες φορές το άκουσα. Καλό ή κακό δεν ξέρω. Το αποτέλεσμα μετράει. Αν κάτι περιμένεις από τους Ιντερπολ αυτό σίγουρα είναι τα φοβερά εναρκτήρια κομμάτια. Από τα συγκινητικά Untitled και Pioneer To The Fallas στο ανατριχιαστικό Νext Exit. Από αυτή την άποψη το Success δεν είναι αυτής της κλάσης αλλά είναι σίγουρα ένα decent κομμάτι με προοπτικές. Αυτό δεν συμβαίνει με το Memory Serves το οποίο είναι το πρώτο σπουδαίο κομμάτι του δίσκου. Ένα ποπ μελαγχολικό εμβατήριο με ένα εξαιρετικά catchy ρεφρέν. Aκολουθεί το Summer Well, το πιο ανούσιο, βαρετό τραγουδί που έχουν γράψει ποτέ. Εδώ εκνευρίζομαι πραγματικά όμως. Αυτό δεν είναι κάτι που περιμένω από τους Ιντερπολ. Ακόμα και στο Our Love To Admire μετά από ένα χρόνο συνεχούς ακρόασης βρήκα ένα τραγούδι με το οποίο να βαρεθώ να ακούω, και όχι μετά τις πρώτες 2 ακροάσεις όπως συνέβη στην προκειμένη. Δεν ανέχομαι τέτοια χαζοτράγουδα από μια αγαπημένη μου μπάντα.

Τα Lights και Barricade ήταν τα πρώτα δείγματα που ακούσαμε από το ομώνυμο. Το πρώτο είναι  ένα ακόμη εξαιρετικό κομμάτι στα πρότυπα του Pioneer To The Falls (θα μπορούσε μάλιστα να ανοίγει τον δίσκο). Το Barricade μ'αρεσε από την πρώτη φορά χωρίς να είναι κάτι φοβερό, στηρίζεται μονάχα στο πολύ καλό ρεφρέν του. Και φτάνουμε στο Always Malaise (The Man I Am). Από την πρώτη ακρόαση (ναι αυτή με την άθλια ποιότητα που σου κατέστρεφε τα τύμπανα) είπα ότι πρόκειται για πολύ μεγάλο κομμάτι, και όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές είχα δίκιο. Πρόκειται για συγκλονιστικό κομμάτι, από αυτά που μας έχουν συνηθίσει μόνο οι Ιντερπολ. Σκέφτομαι να πάω να τους δω μόνο και μόνο για να ακούσω live αυτήν την κομματάρα, και να αρχίζω να κλαίω σαν μικρό παιδί (και έχω δει ήδη live το αγαπημένο μου Οbstacle 1 και το άπειρο Specialist). Ο καθαρός ήχος το οδηγεί ακόμα περισσότερο στην τελειότητα με τα ανατριχιαστικά πλήκτρα, την κλασική κιθάρα στο βάθος, και το φοβερό μπάσο. Το Safe Without είναι το δεύτερο αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Απίστευτο ριφακι στην κιθάρα (κλασικοί Ιντερπολ γαμώ το θεό) αέρινα πλήκτρα  και το μπάσο να δίνει το απαραίτητο βάθος. Το κομμάτι δεν πηγαίνει πουθενά, αλλά πάντα αυτή ήταν η μαγκιά τους (το untitled που πηγαινε δηλαδή?) Το Try It On είναι ακόμα ένα ανάξιου λόγου κομμάτι και δεν το σχολιάζω καν.

Αν για κάτι ήμουν σίγουρος, είναι ότι τα τελευταία δύο κομμάτια θα 'ναι απίστευτα, ακριβώς όπως συμβαίνει σε όλα τους τα άλμπουμ. Και δεν με διέψευσαν. Το Αll Of The Ways ζοφερό, είναι μακράν από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Σαν ένα άλλο Atmosphere με τα τύμπανα απλά να χτυπούν εδώ και ΄κει, οι κιθάρες να θυμίζουν το Lighthouse και τον Paul να δίνει σπαρακτική ερμηνεία. Kαι μετά την καταιγίδα συναισθημάτων το Undoing ξεκινάει με κιθάρες σαν τις πρώτες αχτίδες ήλιου το ξήμερωμα, σαν ένα νέο ξεκίνημα. Το οποίο βέβαια και αυτό καταλήγει σε μια καταθλιπτική ατμόσφαιρα με τα βιολιά και τα πλήκτρα σαν να έχουν βγει από εκκλησιαστικό όργανο. Και τα ισπανικά του Paul όχι μόνο δεν με ενοχλούν αλλά πιστεύω ότι κολλάνε απίστευτα με την μουσική. Και κάπως έτσι έρχεται το φινάλε σ' αυτό το ιδιότυπο ορχηστρικό ποστ πανκ.

Αυτό το άλμπουμ έχω την εντύπωση πως είναι η αρχή του τέλους για τους Ιντερπολ και γι αυτό εξαρχής συμπεριφερόμουν σαν να πρόκειται για το κύκνειο άσμα τους. Δεν έχω ιδέα αν πρόκειται να ξαναγράψουν μουσική και αν τελικά γι αυτό είμαι τόσο μαλακός απέναντί τους. Καταλαβαίνω ότι πολλοί, δικαίως, έχουν βγάλει τα φτυάρια και το θάβουν αλλά η αλήθεια είναι πως είναι ένα πολύ τίμιο, και decent άλμπουμ 8 χρόνια μετά το ανεπανάληπτο ντεμπούτο τους. Γνωρίζω πολύ καλά επίσης ότι τον χρόνο που "σπατάλησα" για να ακούσω το ομώνυμό τους ξανά και ξανά θα μπορούσα να το αφιερώσω σε μια καινούργια μπάντα που έβγαλε κάτι εξαιρετικό. Αλλά μεταξύ μας πάντα στους Ιντερπολ θα γυρνώ. Ακόμα και σ΄αυτό το άλμπουμ. Το pitchfork θα το ξεπετάξει με ένα 4.6 γιατί πάντα αυτό κάνει με τέτοιου είδους κυκλοφορίες, εγώ θα καθάριζα με ένα 7.5. Και δεν μιλάει μόνο το φανμπόι μέσα μου. Τουλάχιστον όχι μόνο αυτό.

υ.γ. συγνώμη για το μέγεθος του κειμένου αλλά δεν νομίζω να ξαναγράψω για τους Ιντερπολ στο άμεσο μέλλον.

23 comments:

  1. αν εξαιρέσω τη διαφωνία μου σχετικά με το Barricade (πολύ κακό για το τίποτα, μονότονο και μεταξύ μας βαριέμαι λίγο) και μετά από άπειρες, αλλά άπειρες, ακροάσεις, συμφωνώ x10 μαζί σου. *bow*
    και δεν μιλά το φανγκερλ μέσα μου, τουλάχιστον όχι μόνο αυτό. :)

    ps.δεν ξεκίνησα ποτέ να γράψω αντίστοιχο ποστ γιατί ήξερα πως θα κατέληγα σε κάτι τέτοιο, αν όχι μεγαλύτερο και - φυσικά - τέρμα γραφικό. σε θαυμάζω. true story.

    ReplyDelete
  2. έλα ρε γράψε..thanks πάντως! :)

    ReplyDelete
  3. εγω απο την άλλη δε μπορω να καταλάβω πως καθορίζονται οι αισθητικές του παρόντος ηχου, που κανουν, κάποιο δίσκο σημαντικό ή όχι. Το δε suburbs πχ δε μου άρεσε καθόλου, ήταν λίγο τραγικό το "συνειδησιακό " τους πατρονάρισμα και καθόλου μα καθόλου έντιμος δίσκος. Υλικά ροκ τρασίλας δεμένα εντεχνα και προσγειωμένα, δε ξέρω καν τι κληρονομιά θα αφήσει αυτό το πράμα μετά απο 2 χρόνια
    τους ιντερπολ τους έχω για 5.8 απο pf...είναι καλύτερος απο το προυγούμενο τους, εσωστρεφής αλλά οχι απαραίτητα grower. Με τις κριτικές δε καταλαβαίνω τι συμβαίνει και γιάτι απογοήτευσε.
    αγαπημένα: always mallais (θα υπερβάλω αν πω πως είναι μες στα 5 καλυτερά τους?) και all of the ways.(ρε συ, μια χαρά είναι το summer well)
    Απο την άλλη μόνο το barricade δεν παλεύεται εδω μέσα.Δε ξέρω στις 100 ακροάσεις πως θα εξελιχθεί αλλά το 7.5 το αξίζει μια χαρά προς το παρον

    ReplyDelete
  4. Καταλαβαίνω ακριβώς τι λες για τους arcade fire,αλλά δεν με βρίσκει σύμφωνο. Πέρα απ'ότι βρίσκω εξαιρετικό το suburbs δικαιολογώ σε ένα βαθμό αυτό το "σπρώξιμο" γιατί ενδόμυχα, όλη η μουσική βιομηχανία εναποθέτει τις όποιες ελπίδες της σ'αυτή την μπάντα. Μπορεί να υπερβάλλουμε όλοι μας για τους af αλλά νομίζω ότι το αξίζουν.
    Για Interpol συμφωνούμε.Το always malaise υπέροχο κομμάτι αλλά το summer well δεν το αντέχω με τίποτα.

    ReplyDelete
  5. κανένα προβλημα με το σπρώξιμο καλών συγκροτημάτων. Το θέμα δεν είναι οι arcade.Το προβλημα είναι αυτη η αισθητικη της κοινωνικής παρατήρησης, ενδεδυμένη με νοσταλγία και σχεδόν καθόλου αγωνία απο τη πλευρά του καλλιτέχνη. Λες και η πολιτική ορθότητα ξινίζει με τις προσωπικές γλώσσες στις μουσικές όταν υπάρχουν. Σαν να έχεί γίνει η ποικιλία και η ένταξη επιρροών ο σκοπός των επιδραστικών και το trademark του καθενός στο τρίτο δίσκο σώνει και καλά πρέπει να εγκαταλείπεται...
    Γούστα ειν αυτα, απλα θα θελα μερικές φορές οι μουσικοί να αντιμετωπίζουν εφηβικά τη μουσική τους και να μη νιώθουν υποχρεωμένοι για τη κατάθεση ενός ώριμου έργου. Μπορεί απλά να γούσταραν να κάνουν και κάτι διαφορετικό

    Εντελώς ασχετο με τα παραπάνω (αλλά μια που είδα ότι ψήφισες το προυγούμενο της στα καλύτερα της δεκαετίας..),το δίσκο της Newsom τον έχω λιώσει εντελώς. Ασχετα αν για κάποιους η κυρία είναι ανέκδοτο,απάτη, κτλ είναι απο εκείνες τις περιπτώσεις που αν βουλιάξεις στην ακρόαση, αράζεις και κανα εξάμηνο και ούτε για τσιγάρα δε ξεμυτίζεις. Είναι περιπτωσάρα να έχει κάποιος και τρομερή αφηγηματικότητα στο ξεδίπλωμα της σύνθεσης και στίχους καταπληκτικούς που απαιτούν τη προσοχή τόσο έντονα

    ReplyDelete
  6. την λατρεύω την joanna.έχει βγάλει επικό άλμπουμ,αλλά είναι τόσο μεγάλο που λίγες φορές έχω κάτσει να το ακούσω από την αρχή μέχρι το τέλος.συνήθως ακούω ένα cd την φορά.πρέπει όμως πραγματικά να κατσω να το ακούσω ολοκληρωμένο..
    όσα για τα άλλα καλά τα λες..

    ReplyDelete
  7. Το άκουσα, το ξανάκουσα, αλλα τίποτα... Το βαριέμαι ρε γαμώτο.

    Και κάθε φορά που το ακούω αναρωτιέμαι πως οι άνθρωποι που γράψανε τόσο άρτια και απέριττα κομμάτια στα πρώτα 2 άλμπουμ μπόρεσαν και κυκλοφόρησαν τόσο άμπαλο δίσκο.

    P.S. Τσέκαρε τους Flashguns, 2 EP έχουν βγάλει, πολύ καλοί...

    ReplyDelete
  8. δεν ξερω αλλά δεν είχα ιδιαιτερες πρσδοκιες για το "Interpol" μετα το απογοητευτικο κατ'εμε "our love to admire" κ το πολυ μετριο julian plenti. Ημουν ετοιμος να τους ξεγραψω...κ ισως να ειχα κ την διαθεση να τους ψιλοθαψω...αλλά με το που εβαλα τα ακουστικά ολα διαγραφηκαν μονομιάς, οι Ιnterpol ειναι παλι εδω κ κανουν αυτο που κανουν καλυτερα απο τον καθενα, να μας οδηγουν μεσα απο το σκοταδι σε μια μικρη χαραμαδα φωτός, αυτο δεν βαθμολογείτε με τιποτα.

    ReplyDelete
  9. Pitchfork βαθμολογια 4.6, επεσες 100% διανα!!!

    ReplyDelete
  10. πραγματικά ομως..και είχα πετύχει και το 8.4 που έβαλε στη best coast..το p4k είναι πιο προβλέψιμο και από τις κινήσεις του Σπανούλη.. :p

    ReplyDelete
  11. καλά αυτό είναι απο τα σχεδόν άγραφα..μόλις είδα πως έπεσες εντελώς μέσα! Παντως λίγο καιρό μετά, είναι σε σταθερό επίπεδο η αξία του.

    Σε κάποια πράγματα η κριτική του πιτς έχει δίκιο, μόνο που λαθεύει στη λογική του τι κάνει ένα δίσκο καλό. Οκ είναι κάπως ελλειπτικός και δε κορυφώνει με τα χαρακτηριστικά εμβατηριακά κουδουνίσματα-ξασπάσματα, αλλα είναι απότομος στα κλεισίματα, κλειστοφοβικός και μαυρός, πιο μαύρος και απελπισμένοας απο ότι άλλο έχουν κάνει, μαυρίλα απο ανάγκη και όχι απο άποψη.Τους κόπηκαν τα ήπατα που δε τους κάθεται η σύγκριση με joy και είπαν να τους τιμωρήσουν? Ι curse you Nitsuh Abebe..

    η όπως λέει και ο matt lucas στο 35'

    http://www.youtube.com/watch?v=8qJNwMaYeiE

    ReplyDelete
  12. συμφωνώ και χίλια μπράβο, ρε φίλε, για το 4.6 του pitchfork. μόνο στα μπλογκ θα διασωθεί φαίνεται... έγραψα κι εγώ ένα κείμενο για το δίσκο. αν έχεις το χρόνο, τσέκαρέ το...

    ReplyDelete
  13. Μα υπάρχει λόγος να ασχολούμαστε ακόμα με τον δίσκο αυτό;

    Ο ορισμός του forgettable...

    Εξάλλου, μην ξεχνάμε και κατι φρέσκο ονόματι Halcyon Digest και το οποίο γαμάει ασύστολα.. ;)

    P.S. Congrats για το 4.6 8)

    ReplyDelete
  14. εχουν πολλά ψωμιά ακόμη οι Deerhunter για να φτάσουν σε σημείο να προσφέρουν τις συγκινήσεις που έχουν προσφέρει οι Interpol την τελευταία δεκαετία. Το Halcyon Digest είναι μια καλή αρχή(στο microcastle από το 5 κομμάτι μεχρι το 9 σε παιρνει για τα καλά ο υπνος...) αλλά μην ξεχνάμε ότι εχουν κ την εύνοια των Δαλούκων του μουσικού τύπου :-)))

    ReplyDelete
  15. διαφωνώ κάθετα για το microcastle.τεράστιος δίσκος.και γενικότερα μεγάλη μπαντα.απλα είναι διαφορετικές τελείως μπάντες.δεν υπάρχει λόγος να τις συγκρινούμε..(και αν είμαστε τελείως αντικειμενικοί την τελευταία πενταετία οι deerhunter έχουν βγάλει καλύτερη μουσική από τους ιντερπολ..)

    ReplyDelete
  16. Επέτρεψε μου να μου αρέσουν περισσότερο οι Intepol από κάθε deerhunter κ animal collective....ειναι μια σχεση πως να στο πω...σαν τους παιδικους φιλους ..βλεπεις παντα κατι που αγαπας σε αυτους κ παντα καταλαβαινεις αυτο που θελουν να σου πουν...αλου ειδους σχεση που δεν μπορει καθε μπαντα να την απολαμβανει! keep up the good work!!!

    ReplyDelete
  17. Το νέο των Interpol είναι για τα σκουπίδια, το νέο των arcade fire είναι βαρετό, deerhunter επίσης βάρος.Απορώ πως γίνεται ένας άνθρωπος να αναλύει τόσο πολύ κάθε κομμάτι από την μπούρδα του Paul Banks.Και , πρόσεξε, έχω ταξιδέψει για να δω τους Interpol, αλλά οκ ο δίσκος τους ήταν για κάτω από 4,6 και υπερτιμημένος τρελά των Arcade Fire, δεν είναι με την καμία στους δίσκους της χρονιάς, είναι μετριότατος, εντελώς όμως....Μάλλον, η δική μου γενιά δεν συμβιβάζεται,
    cheers.

    ReplyDelete
  18. το ότι μ'αρεσαν πραγματικά πολύ τα άλμπουμς των af και των deerhunter το λες συμβιβασμό εσύ?τι να πω..η γενιά μου μάλλον ενθουσιάζεται με το παραμικρό (και πραγματικά δεν καταλαβαίνω ακόμα που ειναι το κακό με αυτό).μουσική είναι, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να είναι καταναγκαστικό ακόμα ΚΑΙ αυτό.anyways

    ReplyDelete
  19. Μην παίρνεις τα παραπάνω που λέω σαν κράξιμο, δεν σε κράζω σε καμία περίπτωση, ούτε το γούστο σου, ούτε το γούστο του καθενός.Συμπερασματικά, απλώς, εν έτη 2010, καταλήγουμε να λέμε δισκάρες δίσκους που πραγματικά....απορώ πολλές φορές με αυτά που διαβάζω, φταίει η τρυφερή ηλικία σου, mr pad, και σαφώς τα ακούσματα με τα οποία έχεις μεγαλώσει.Εμείς οι ''κακοί'' βλέπουμε τα πράγματα με άλλο μάτι, για εμάς καταναγκαστικά πρέπει να ακούς ότι εμείς πιστεύουμε πως γαμάει να ακούς και αν δεν το κάνεις, τότε......

    ReplyDelete
  20. δεν τα παίρνω σαν κράξιμο ρε συ..απλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι η δική σας "ασυμβίβαστη γενιά" θεωρεί το neon bible καλύτερο από το suburbs για παράδειγμα (το οποίο μεταξύ μας δεν υπάρχει πουθενά).νομίζω ότι ειχατε αποφασίσει από πριν ότι τα νεα af και ιντερπολ δεν θα σας αρέσουν και κλείσατε ρολα..απλά λέω..

    ReplyDelete
  21. εγω που είμαι 31(αληθεια σε ποια γενιά ανήκω) θεωρώ το neon bible μισή κλάση ανώτερο από το the suburbs το οποιο οχι οτι είναι ασχημο απλά ειναι πιο καλογυαλισμένο. Παντως το Interpol μπορεί να μην ειναι δισκάρα αλλά σιγουρα ειναι εντιμο κ σε καμια περίπτωση αρπαχτη( αρπαχτή προσπάθησε να γίνει με το our love to admire).

    ReplyDelete
  22. Γιατί ένα πράγμα που είναι καθαρά θέμα γούστου καταλήγει πάντα να παίρνει διαστάσεις πολέμου μεταξύ γενεών; Θα συμφωνήσω δε με τον serpentine ότι μιλάμε για μουσική, πράγμα που προκαλεί κατ' εξοχή ενθουσιασμό. ΟΚ, έστω και ότι ο ενθουσιασμός αυτός κρατάει λίγο, και ίσως να ξεθυμαίνει εύκολα, γιατί όμως αυτό είναι κακό;

    Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για θέμα γούστου, δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια σε κάτι τέτοιο, και το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι απλά να παρουσιάσει τη δική του προσέγγιση.

    Όσο για το θέμα της προοδευτικής αρτηριοσκλήρυνσης, που έρχεται με τον καιρό, και της νοοτροπίας του κάθε πέρυσι και καλύτερα που αναφέρει ο serpentine, ε ναι, θα συμφωνήσω ότι είναι αλήθεια...

    ReplyDelete
  23. είπαμε είμαστε ''κακοί'' όχι ηλίθιοι!Διάβασε καλύτερα τι γράφω, ξέροντας και εσύ, πολύ καλά, πως το neon bible το έβαλα στα αγαπημένα της δεκαετίας πράγμα που σημαίνει πως για 2 μπάντες που αγαπώ δεν μπορώ να έχω προκατάληψη πριν τις κυκλοφορίες.Ισα ίσα θα έπρεπε να πάω κόντρα και να πω πως γαμάνε οι δίσκοι.Όλα είναι θέμα γούστου, το υποκειμενικό, το δικό μου, γαμάει...

    ReplyDelete