7/4/10

Wavves- King of The Beach


Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περίοδος για να κυκλοφορήσει ο τρίτος δίσκος των Wavves. Αυτή την στιγμή κάθομαι και γράφω αυτές τις αράδες, με το disney μποξεράκι μου, την παγωμένη Έψα δίπλα στο λαπ τοπ, το αιρκοντίσιο στους 20, και ενώ έχει τελείωσει το Iσπανία-Παραγουάη. I mean dude.. Πιο καλοκαίρι πεθαίνεις! Και τίποτα πιο κατάλληλο από το πολυαναμενόμενο (εμμ..τουλάχιστον αναμενόμενο για μένα) King of The Beach του Καλιφορνέζου Williams. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη μπάντα που θα μπορούσα να μιλάω περισσότερο από τους Wavves, μάλλον λόγω της περσινής τους ιστορίας η οποία εξακολουθεί να είναι η αγαπημένη μου: Eξαιρετικό άλμπουμ (έβδομη θέση στους αγαπημένους μου περσινούς δίσκους, μην ξεχνιόμαστε), επική κατέρρευση στο Primavera, φάπες με τον Jared Swilley των Black Lips, και επιστράτευση στο line up της μπάντας των απολυμένων τύπων του Jay Reatard. Μυθιστορηματική χρονιά για τον Nathaniel Williams που έκανε τους μπάντες να μιλάνε γι αυτόν. Και φτάνουμε στο παρόν με το αστείο review του Pitchfork για το νέο άλμπουμ, που ήταν κάπως έτσι: " Λοιπόν Nathan σου δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία, αλλά πρόσεχε κακομοίρη μου μην τα γαμήσεις πάλι". Fuckin' priceless. Για το KoTB είχα αρχίσει να πορώνομαι όταν αποκαλύφθηκε το επικό εξώφυλλο στο οποίο δεσπόζει αυτή η γάτα, και όταν άκουσα το πρώτο single Post Acid. Εσείς οι 3,4 που γουστάρετε τους Wavves και διαβάζετε αυτό το κείμενο, μάλλον θα έχετε ακούσει για την καθαρή παραγωγή του άλμπουμ και πως απουσιάζει ο θόρυβος στο σύνολό του, γεγονός που αληθεύει. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει κανένα σημείο του δίσκου που να σκέφτεσαι πως έχεις να κάνεις με lo-fi μουσική ενώ αναφορές στους blink-182 σε πολλά reviews σου προκαλούν τρόμο (μάλιστα στα καμμένα μουσικά fora κυκλοφορεί το nerd-ιστικο αστείο "wavves-182" ).  Kαμία ανησυχία όμως, πρόκειται για εξαιρετικό δίσκο με μεγάλη ποικιλία για το είδος του. Aπο το dream pop When You Will Come (με το κλασικό ρυθμό στα τύμπανα από το Be My Baby των Ronettes) και το panda bear-ικό Mickey Mouse, στις beach boys αρμονίες του Baseball Cards. Και υπάρχουν φυσικά τα κλασικά πλέον πιασάρικα noise pop κομμάτια στα πρότυπα του περσινού I'm So Bored (βλέπε King of The Beach, Τake On The World, Linus Spacehead και το αγαπημένο για τον κυνισμό του Green Eyes). Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως η full line up μπάντα που έχει ο Williams του δίνει μεγαλύτερες ευκαιρίες να διευρύνει τον ήχο του και αύτο φαίνεται πολύ ξεκάθαρα στο King of The Beach. το οποίο αποτελεί προσωπικό θρίαμβο του ίδιου. Και δείχνει αν μην τι άλλο ότι μπορεί να ξεπεράσει με ευκολία μια δύσκολη χρονιά βουλώνοντας τα στόματα όλων. Πρόσεχε λοίπον kiddo, μην τα γαμήσεις πάλι..Χοχο..

No comments:

Post a Comment