3/25/10

stripes

Αυτές τις μέρες αγοράζω κυρίως συλλογές (ας όψονται τα δισκάδικα της Αθήνας που δεν φέρνουν τίποτα καινούργιο), και είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναπορωθώ με μπάντες που ‘χα μεταφέρει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου εδώ και πολύ καιρό. Έκτος από τους Pavement λοιπόν, το Under Great White Northern Lights μου υπενθύμισε ποσό κορυφαία μπάντα ήταν/είναι οι White Stripes.

Σίγουρα ό,τι καλύτερο είχαμε στο πρώτο μισό της προηγούμενης δεκαετίας, και φυσικά κλάσεις πιο πάνω από όλες τις κιθαριστικές μπάντες που εμφανίστηκαν στα 00’s στο πεθαμένο νησί. Δεν είχαν ποτέ το στυλ των franz ferdinand, ούτε το attidute των strokes, το όνειρο του sex drugs and rock ‘n roll των libertines, ή τον σπαρακτικό συναισθηματισμό των interpol. Παλιομοδίτικα του κερατά garage,blues παιδάκια του Ντιτρόϊτ, τι διάολο μπορεί να ξέρανε από όλα αυτά?

Το πραγματικό τους στίγμα νομίζω το άφησαν με τους τρεις πρώτους τους δίσκους. Ό,τι έβγαλαν μετά απλά επιβεβαίωνε πόσο καλή μπάντα ήταν και όχι μουσαντέ φλώροι του πρώτου δίσκου (βλέπε στην άλλη μεριά του ατλαντικού). Το ομώνυμο τους άλμπουμ είναι ότι πιο καυλωτικό έχω ακούσει τα τελευταία 11 χρόνια. Ωμές κιθάρες, ντραμς και τον White να ουρλιάζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Δεν υπάρχει παραγωγή, δεν υπάρχει τίποτα. Θαρρείς πως μπήκαν στο στούντιο έπαιξαν τα κομμάτια τους, τα σπάσαν όλα και σηκώθηκαν και έφυγαν. Και έδειξαν παράλληλα σε όλον τον κόσμο πως παίζεται το άθλημα. Μπορούμε να πούμε σ’ αυτό το σημείο ότι ήταν ίσως οι πρώτοι που επανέφεραν τις κιθάρες στο προσκήνιο μετά τα τεχνολογικά φιλόδοξα επιτεύγματα των radiohead και των flaming lips (τα οποία ειρήσθω εν παρόδω, προσκυνώ σε κάθε περίπτωση) .

Το De Stijl, ένα βήμα πιο μπροστά από το ντεμπούτο τους στα ίδια επίπεδα γκαύλας προετοίμαζε το έδαφος για το αρίστουργημα που ακούει στο όνομα White Blood Cells. Μακράν ό,τι καλύτερο έχουν προσφέρει στον κόσμο της μουσικής, το πιο άρτιο άλμπουμ τους, το πιο ολοκληρωμένο, το πιο ώριμο, αυτό που συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που έκαναν τους stripes κορυφή στα πρώτα 3 χρόνια του νέου αιώνα. Και μην ακούσω τίποτα βλακείες για το elephant. Όσο πιουρίστας και αν ακούγομαι το elephant είναι 2 κλάσεις πιο κάτω από το White Blood Cells, παρ’ όλο που τους έκανε ευρέως γνωστούς με το Seven Nation Army. Για να μην τρελαθούμε κιόλας ο ελέφαντας είναι μεγάλος δίσκος, αλλά δεν έχει μέσα ένα Union Forever (το καλύτερο τους κομμάτι τους κατά την ταπεινή μου γνώμη, με τις απίστευτες αναφορές στην σπουδαιότερη ταινία που έχει γυριστεί ποτέ), ένα Dead Leaves And The Dirty Grounds, ένα Fell In Love With A Girl, ένα Expecting.

Tο Get Behind Me Satan και το Icky Thump αρκετά υποτιμημένα δεν έφτασαν την αξία των προκατόχων τους φυσικά, αλλά δεν άξιζαν και το θάψιμο. Ειδικά το τελευταίο είχε εξαιρετικές στιγμές με αποκορύφωμα το I’m Slowly Turning Into You.

Aν με ρώταγε κάποιος ποιά μπάντα άξιζε 100% το hype που έρεε άφθονα τότε στις αρχές των 00’s, θα λέγα αμέσως οι stripes. Κάποιος έγραφε στο Spin πως οτιδήποτε έχει να κάνει με τους Stripes είναι ψέμα, αλλά στην ουσία ισχύει αυτό..: “The most fake and the most real band in the world”.

No comments:

Post a Comment