3/25/10

quarantine the past


Αντιγράφω τον εαυτό μου:

Με αφορμή την “best of” συλλογή των Pavement (σε πολλά εισαγωγικά το best of, καθώς δεν περιέχει μόνο κλασικά κομμάτια τους αλλά και πολλά αγαπημένα b-sides τους, τουλάχιστον 5,6 αν μετράω σωστά που δεν είχαν κυκλοφορήσει στα lp τους) μπήκα στην διαδικασία να σκεφτώ ποιό είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ τους. Ν’ αναφέρω στο σημείο αυτό ότι οι Pavement είναι από τις ιδιότυπες εκείνες μπάντες που ό,τι κυκλοφόρησαν ήταν κορυφαίο. Και τα 5 lps τους ήταν αριστουργηματικά. Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, κολλάω ανά διαστήματα με διαφορετικό άλμπουμ.

Αρχικά ήταν το Crooced Rain, Crooced Rain το πρώτο cd των Pavement που άκουσα και το οποίο λάτρεψα αμέσως. Από το Silence Kit  και το Stop Breathin μέχρι το radio friendly, Cut Your Hair και το μοναδικό Gold Soundz (για το οποίο όπως είχε γράψει και ο John Sellers στο βιβλίο του: “Gold Soundz was too good for the mainstream” σε αντιπαραβολή με το Cut Your Hair που έπαιρνε χρόνο στο Mtv). Αρίστουργημα από την αρχή έως τέλος, μοναδικό επίτευγμα της ευφυϊας του Malkmus.

Εννοείται μετά το CRCR αγόρασα οτιδήποτε υπήρχε στην αγορά με το όνομα των Pavement πάνω. Η φυσική συνέχεια ήταν προφανώς το Slanted and Enchanted, το κατά πολλούς καλύτερο ντεμπούτο των 00’s. Εδώ ο Malkmus έχει γράψει μερικά από τα σπουδαιότερα κομμάτια στην καριέρα του. Βλέπε Summer Babe, Trigger Cut, In The Mouth A Desert και φυσικά το Perfume V. Βέβαια πάντα στο μυαλό μου ήταν το πιο απόμακρο άλμπουμ τους για κάποιον λόγο που μέχρι και σήμερα δεν έχω καταλάβει.
Και φτάνουμε στο Wowee Zowee που ακόμα και σήμερα δεν έχω μάθει πως προφέρεται (epic fail φάση). Μ’ αυτό εδώ πέρα κόλλησα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τους πόνημα. Μιλάμε για χρόνια τώρα. Κόντα σε ήχο με το CRCR, αλλά ακόμα καλύτερο. 18 κορυφαία κομμάτια, με ούτε ένα φίλερ μέσα (μην ακούσω τίποτα για το Serpentine Pad. I mean, duh!). Επικός δίσκος. Με Fight This Generation και Half A Canyon στο τέλος τι διαφορετικό μπορείς να περιμένεις?

Δεν ξέρω βέβαια, αν μου έχει περάσει η φάση Wowee Zowee, αλλά αν απειλείται από κάποιο άλλο άλμπουμ αυτό σίγουρα είναι το Βrighten The Corners. Και πως θα γινόταν διαφορετικά? Με την κορυφαία εναρκτήρια τρίαδα τα λόγια είναι περιττά. Stereo, Shady Lane, Transport Is Arranged, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους αλλά αναμφισβήτητα κορυφαία. Κάπως έτσι είναι όλος ο δίσκος βασικά. Κάπου διάβαζα ότι το Brighten The Corners αποτελεί το πιο αληθινό άλμπουμ τους. Δεν θα διαφωνίσω καθόλου. Στην ουσία το Brighten The Corners σημαίνει για τους Pavemnet ότι σήμαινε και για τους Smiths το Strangeways Here We Come.

(To Terror Twilight είναι και αυτό εξαιρετικό αλλά σε καμία περίπτωση δεν φτάνει σε ποιότητα τα προηγούμενά τους).

1 comment:

  1. Διαφωνώ για το Terror Twilight... Αριστούργημα, όπως και τα υπόλοιπα άλλωστε... Ούτε μια λάθος νότα αυτή η μπάντα, τέλος.

    ReplyDelete