1/20/10

The Overachievers

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω καθόλου χρόνο. Τελείως πρωτόγνωρο για μένα. Βέβαια αν έκανα όλες μου τις δουλειές στο πρώτο μισό της μέρας και δεν τα άφηνα όλα για την τελευταία στιγμή θα χα άπλετο χρόνο να κάνω οτιδήποτε. Αλλά αυτός είμαι. Τεμπέλης του κερατά. Και τώρα θα μιλήσω για κάτι που δεν το συνηθίζω. Aς πούμε...Για μουσική. Huh, you didn't see it coming, right? Τελικά το teen dream των beach house είναι γαμάτος δίσκος. Η προπαγάνδα του Ed Droste έπιασε τόπο. Έγραφα πιο κάτω ότι προς το τέλος το βαριέμαι, σωστά? Μαλακίες. Εκεί υπάρχουν τα 10 mile stereo και better times. Ειδικά το τελευταίο είναι κορυφαίο. Δεν ξέρω ακόμα αν είναι καλύτερο από το αγαπημένο μου devotion, αλλά είναι μεγάλο άλμπουμ. Το pitchfork θα του βάλει από 8.5 και πάνω. Στανταράκι. Όχι πως αυτό λέει τίποτα.

Το νέο των Liars επίσης μ'αρέσει. Πολύ. Όπως έγραφε πολύ σωστά και ο indiefuck, το sisterworld θα μπορούσαμε να το βάλουμε ηχητικά ανάμεσα στο drum's not dead και στο ομώνυμό τους. Πράγμα που σημαίνει ένα πράγμα. Ότι γαμάει εξ ορισμού. Είναι από κείνα τα άλμπουμ που όταν το βάλετε στα καλύτερα της χρονιάς στο τέλος του έτους θα λυσσάνε οι περισσότεροι ουρλιάζοντας για δηθενιές και θα παρατάσουν όλους τους killers και τους kings of leon του κόσμου για να δείξουν πόσο cool είναι αυτοί σε αντίθεση με "μας που ακολουθούμε τα trends του pitchfork και του wire". Τypical.



Eντωμεταξύ άκουγα σήμερα το ga ga ga ga ga των spoon και σκεφτόμουν πως αν έπρεπε να διαλέξω μια μπάντα που συνέχισε το δύσκολο έργο των pavement στα 00's, αυτή σίγουρα θα ήταν η μεγαλειώδης μπάντα του Βritt Daniel. (Καμμένοι συλλογισμοί στο τρόλευ με μόλις μια κούπα καφέ.) Το transference δεν το έχω ακούσει ακόμα. Περιμένω να κυκλοφορήσει να το αγοράσω και να το ακούσω, μένοντας πιστός πάντα στην ιεροτελεστική διαδικασία που ακολουθώ για αυτές τις περιπτώσεις.

Την Πέμπτη βγαίνει επιτέλους το where the wild things are. Πρώτη φορά εδω και πολύ καιρό που ανυπομονώ τόσο πολύ για μια ταινία. Έχω υψηλές προσδοκίες από τον Spike Jonze (ο οποίος btw ακούει γαμηστερή μουσική) και ελπίζω να μην απογοητευτώ. Αυτά τα ολίγα. Oι καταραμένες εργασίες περιμένουν. Αύριο θα γράψω μάλλον για το contra των vampire weekend και τον δίσκο του Owen Pallett.

No comments:

Post a Comment