12/25/10

αγάπη


Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Να περάσετε τις γιορτές με τους αγαπημένους σας ανθρώπους.

  Beach House - I Do Not Care For The Winter Sun by vinylandvodka

Beach House - White Moon (Itunes Session) by subpop

12/23/10

best songs of 2010



20. Zola Jesus - Night
19. Joanna Newsom - Good Intentions Paving Company
18. Surfer Blood - Swim
17. Twin Sister - All Around and Away We Go
16. Harlem - Gay Human Bones
15. Kendal Johansson - Blue Moon
14. Kanye West - Runaway
13. Deerhunter - Desire Lines
12. Tennis - Marathon
11. Robyn - Dancing On My Own

10. Arcade Fire - Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)
9. HEALTH - USA Boys
8. Crystal Castles (feat Robert Smith) - Not In Love
7. Beach House - 10 Mile Stereo
6. oOoOO - Burnout Eyess

5. Best Coast - When I'm With You
4. Keep Shelly In Athens - Running Out Of You
3. Four Tet - Love Cry
2. James Blake - CMYK

1. Caribou - Odessa

12/22/10

blogovision


Εχθές και οριστικά έφτασε στο τέλος η μπλογκοβίζιον με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων στο πάρτυ που διοργανώθηκε. Οι μεγάλοι νικητές ήταν οι Arcade Fire με μικρή απόσταση από τους National που για κάποιο περίεργο καιαδιανόητο λόγο βρέθηκαν στην δεύτερη θέση. Πολύ κοντά δικαίως και ο Caribou ενώ οι λατρεμένοι Beach House πλασαρίστηκαν στην τέταρτη θέση. Εδώ μπορείτε να δείτε αναλυτικά την τελική κατάταξη, ενώ από κάτω είναι η δική μου εικοσάδα συγκεντρωμένη. Βέβαια όπως γίνεται κάθε χρόνο, θα άλλαζα περίπου 5 με 7 άλμπουμς αν την έφτιαχνα τώρα. Σίγουρα θα έβαζα μέσα στην τελική λίστα μου μετά από πολλές ακροάσεις τις τελευταίες βδομάδες τον Twin Shadow (και πολύ ψηλά στη δεκάδα μάλιστα), τον Brian Eno, τους Besnard Lakes, την Anika, τον Forest Swords και τους Twin Sister. Τι να κάνεις όμως, ποτέ δεν έχεις αρκετό χρόνο να ακούσεις όλους τους δίσκους που θέλεις, αρκετές φορές για να βγάλεις άποψη. Άντε και του χρόνου καλά να είμαστε.

1) Βeach House - Teen Dream (Sub Pop)
2) Arcade Fire - The Suburbs (Merge)
3) Flying Lotus - Cosmogramma (Warp)
4) Deerhunter - Halcyon Digest (4AD)
5) Pantha Du Prince - Black Noise (Rough Trade)
6) Four Tet - There Is Love In You (Domino)
7) No Age - Everything In Between (Sub Pop)
8) Crystal Castles - Crystal Castles II (Fiction / Last Gang / Universal Motown)
9) Kanye West- My Beautiful Dark Twisted Fantasy (Def Jam / Roc-A-Fella)
10) Caribou - Swim  (Merge)
11) Women - Public Strain (Jagjaguwar)
12) Wavves - King of the Beach (Fat Possum)
13) Lower Dens - Twin-Hand Movement (Gnomonsong)
14) Joanna Newsom - Have One On Me (Drag City)
15) Best Coast -  Crazy For You (Mexican Summer)
16) Sufjan Stevens - The Age of Adz (Asthmatic Kitty)
17) Harlem - Hippies (Matador)
18) Sleigh Bells - Treats (N.E.E.T / Mom & Pop)
19) Owen Pallett - Heartland (Domino)
20) Surfer Blood - Astro Coast (Kanine)

12/20/10

1.

Beach House - Teen Dream (Sub Pop)




Το Teen Dream το άκουσα ακριβώς πριν ένα χρόνο. Το περιμένα όσο τίποτα μετά το λατρεμένο Devotion, και η τουϊτερική προπαγάνδα του Edward Droste περί μοναδικού αριστουργήματος κάθε άλλο παρά βοηθούσε. Στην αρχή λάτρεψα τα τρία εκπληκτικά εναρκήρια κομμάτια αλλά κάπου προς στο τέλος χανόμουν. Αλλά όπως συμβαίνει με όλα τα κλασικά άλμπουμς, με κάθε ακρόαση ανακάλυπτα και ένα νέο αγαπημένο κομμάτι. Για την ακρίβεια έφτασα σε σημείο να πιστεύω πως το Norway ειναι το χειρότερο κομμάτι του δίσκου. Αναμφισβήτητα το πιο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ, αφού και το Devotion παρά τα τρία, τέσσερα αριστουργηματικά κομμάτια χάνει κάπως στο σύνολο.

Το Teen Dream είναι το πιο συναισθηματικό άλμπουμ που έχει γραφτεί ποτέ. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό αυτό αλλά πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται ένας άνθρωπος να ακούσει αυτό τον τον κυκέωνα συναισθημάτων και να μην νιώσει τίποτα. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι μόνο εμένα μπορούν να με επηρεάζουν με αυτόν τον τρόπο. Όταν η Lengrand τραγουδάει νιώθω την ψυχή μου ανοίγει στα δύο και να αιωρούμαι στον αέρα ανάμεσα σε νότες και σύννεφα. Νιώθω να μου ξεριζώνει την καρδιά και να μου την δίνει στο χέρι. Δεν μπορώ να τους αντισταθώ με τίποτα. Σε εκείνη βασικά. Ώρες ώρες πιστεύω ότι οι Beach House είναι άγγελοι, που έχουν σταλεί για να χαρίσουν απλόχερα συναισθήματα που οι άνθρωποι φαίνεται να ξεχνούν μέρα με την μέρα. Οι Beach House είναι αγάπη. Αγνή, ανειδιοτελής και αμόλυντη από τους πάντες και τα πάντα. Το Teen Dream είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά τους όχι απλά στην μουσική αλλά γενικότερα στον κόσμο. Και τους ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για αυτό.

12/19/10

2.

Arcade Fire - The Suburbs (Merge)


















Εδώ και δύο μήνες που μπήκαμε σιγά σιγά σε διαδικασία μπλογκοβίζιον, βασανιζόμουν για την πρωτιά. Μέχρι και την προηγούμενη βδομάδα, δεν είχα αποφασίσει ακόμα. Τελικά οι Arcade Fire έχασαν την πρώτη θέση στο νήμα, για όλους τους υποκειμενικούς λόγους του κόσμου. Άδικο ίσως. Η μόνη ίσως μπάντα εν έτει 2010 που μπορεί να υποστηρίξει από την αρχή μέχρι το τέλος την ιδέα ενός concept άλμπουμ. Kαι όχι μόνο την υποστηρίζει αλλά κυκλοφορεί και ένα αριστούργημα, καλύτερο ακόμα και από το λατρεμένο Neon Bible. Για μένα το Suburbs είναι το καλοκαίρι του 2010 περισσότερο και από τους κλασικούς καλοκαιρινούς surf δίσκους, γιατί στην ουσία το δικό μου καλοκαίρι δεν είχε καμία σχέση με παραλίες και ανεμελιά. Με αυτό το άλμπουμ γεμίζουν στάδια, πουλάνε την πρώτη εβδομάδα περισσότερα αντίτυπα στην Αμερική από οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη, και  είναι έτοιμοι να κερδίσουν grammies. Ε, μην τα ξαναλέμε. Το αξίζουν γιατί ειναι η μεγαλύτερη μπάντα της γενιάς μας.



12/18/10

3.

Flying Lotus- Cosmogramma (Warp)



Φάνταζε δύσκολο να βγάλει κάτι ισάξιο του αριστουργηματικού Los Angeles αλλά τελικά αποδείχτηκε κάπως πιο εύκολη υπόθεση. Ο Steven Ellison αριστοτεχνικά δένει χιπ χοπ beats, warp μπλιμπλίκια, jazz ρυθμούς, ορχηστρικά περάσματα με αποτέλεσμα να κυκλοφορεί τον πιο συναρπαστικό ηλεκτρονικό δίσκο της χρονιάς. Με την γνήσια στάμπα του κλασικού να αιωρείται από την αρχή μέχρι το τέλος, οι καλές στιγμές είναι αδιανόητο να καταγραφούν στην ολότητά τους. Η συνεργασία με τον Τhom Yorke έχει ως αποτέλεσμα ένα καταπληκτικό κομμάτι που όμως, όπως συνέβη και στο Black Noise με τον Panda Bear, δεν είναι η καλύτερη στιγμή του δίσκου. Αυτό αν μην τι άλλο δείχνει το επίπεδο του δίσκου. Αν είναι να ακούσετε ένα μόνο ηλεκτρονικό άλμπουμ το 2010 ε, ας είναι το Cosmogramma.

(Και αν δεν μπείτε καν στην διαδικασία να το ακούσετε, δείτε απλά το παραπάνω επικό βιντεοκλιπ. Μακράν από τα καλύτερα που έχω δει)

4.

Deerhunter- Halcyon Digest (4AD)

















Κάποιος που με ξέρει καλά, μαλλόν θα απορήσει που έβαλα τόσο "χαμηλά" τους αγαπημένους μου Deerhunter. H αλήθεια είναι, ότι μουσικά το Halcyon Digest είναι ίσως το αρτιότερο άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής αλλά προσωπικά πιστεύω ότι χάνει σε συναίσθημα σε σχέση με τα λατρεμένα Cryptograms και Microcastle. Όπως και να 'χει όμως, ο Bradford Cox και η παρέα του (μην υποτιμάτε τον Locket Pundt που μας χαρίζει το υπέροχο Desire Lines) μας αποδεικνύουν για ακόμη μια φορά ότι βρίσκονται στην αφρόκρεμα της indie μουσικής, κυκλοφορώντας μόνο δισκάρες. Λες να βρήκαμε τους νέους Spoon?

12/16/10

5.

Pantha Du Prince- Black Noise (Rough Trade)




Ο πιο προσωπικός δίσκος του 2010. Μουσική που δεν μπορείς να την μοιραστείς με κανέναν άλλο. Μουσική κατάλληλη για τις 4, 5 τα ξημερώματα. Υπήρχαν βράδια που δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν άκουγα το υπέροχο Abglanz. H να γυρίζω με λεωφορείο αργά το βράδυ μετά από πολύ αλκοολ και να παίζει στα ακουστικά το Es Schneit και να συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν έχει σημασία. Παρά μόνο εσύ. Όπως είχε πει και αυτός ο τύπος, ακούς techno σπίτι και indie έξω. Μεγάλη αλήθεια. Το Black Noise είναι το άλμπουμ που έχω συνδέσει με τις πιο μοναχικές μου στιγμές μέσα στο 2010. Και ήταν πολλές αυτές.

12/15/10

6.

Four Tet- There Is Love In You (Domino)















Ο Άγγλος Kieran Hebden αφήνει στην άκρη για λίγο την folktronica που μας είχε συστήσει την προηγούμενη δεκαετία (με το αριστουργηματικό και αρκετά υποτιμημένο Rounds) και ασχολείται περισσότερο με τα beats και την electronica εν γένει. Η παρέα με τον συμμαθητή του Will Bevan (λέγε με και Burial αν γουστάρεις) μόνο καλό του κάνει, δημιουργώντας έναν μεγάλο δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος. Για το επικό Love Cry τι να πω? Δεν γίνεται να μην ειναι τόσο ψηλά το άλμπουμ που έχει στην track list του αυτό το κομμάτι. Απλά. Σεβασμός.



12/14/10

7.

No Age- Everything In Between (Sub Pop)


















Ξυπνάω το πρωί, ντύνομαι, βάζω τα ακουστικά μου, παίρνω το skate μου και επιλέγω τον δρόμο παραλιακά. Eίναι ωραία να βλέπεις τις ακτές της Καλιφόρνια αυτή την ώρα. Φτάνω στο σχολείο, ανοίγω το νουλάπι μου με τις φωτογραφίες των Dinosaur Jr. και των Sonic Youth βάζω το skate μέσα και παίρνω τα βιβλία για την πρώτη ώρα. Έχω ιστορία αλλά δεν δίνω και πολύ σημασία. Γράφω τους στίχους του Life Prowler στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και σκέφτομαι πως θα είναι live το Shed and Transcend. Το μυαλό μου είναι ακόμα στο νέο άλμπουμ των No Age. Βlame me.

Neil Hannon



Δεν έχω λόγια για αυτήν την συναυλία. Για αυτό το κονσέρτο καλύτερα. Πραγματικά άφωνος. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Από το δεύτερο κομμάτι είχα συγκινηθεί και αν δεν υπήρχαν οι αμπούλες φλεγματικού χιούμορ του Ιρλανδού δεν θα γλύτωνα τα δάκρυα. O τύπος ήταν ο ορισμός του περφόρμερ. Μόνος του γέμιζε όλη την σκηνή με χαρακτηριστική ευκολία. Πότε στο πιάνο, πότε στην κιθάρα καθήλωνε το κοινό που σε κάθε ευκαιρία ανταποκρινόταν στο κάλεσμά του και του δείχνε με κάθε τρόπο την αγάπη του. Είναι μερικά live που έχουν την ιδανική ατμόσφαιρα και μερικά που δεν τα έχουν. Ε, αυτή ήταν μια από κεινες που το κλίμα είναι καταπληκτικό. Ζεστό. Φιλικό. Χαμόγελα από το πρώτο λεπτό μέχρι τις 23:40 που πήρε την πίπα του, την τσαντούλα του, το καπελάκι του, μας ευχαρίστησε για αυτή την βραδιά και μας έδωσε ραντεβού για την επόμενη χρονιά. Για δύο ώρες όλοι μας θα θέλαμε να ήμασταν ο Νιλ Χάνον. Ίσως και περισσότερες. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη στιγμή για να γίνει αυτό το live. Αν χιόνιζε κιόλας, καθώς βγαίναμε από το Gagarin θα ήταν το ιδανικό. Ίσως ότι καλύτερο είδα φέτος. Τι να πω. Μπορεί να φταίγε και η παρέα.

12/13/10

8.

Crystal Castles- Crystal Castles (Fiction / Last Gang / Universal Motown)



Το αντικομφορμιστικό δίδυμο από τον Καναδά δεν καταδέχεται κανέναν και συνεχίζει να ασελγεί στα αυτιά μας. Μόνο που αυτή την φορά απόφασισαν να γράψουν κανονικά κομμάτια με μελωδίες και τα ρέστα, σε σχέση με τον θόρυβο του ντεμπούτου τους. Οι τύποι πήραν ενα άγνωστο κομμάτι από τους Platinum Blonde και το μετέτρεψαν σε dance ύμνο (Not In Love), έγραψαν ένα από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της χρονιάς (Celestica), ενώ με το γκροτέσκο Baptism προσπαθούν να σου καταστρέψουν τα αυτιά αλλά παράλληλα να σε κάνουν να χορέψεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Όπως έλεγε και η She-Ra: "Crystal Castles, the source of all power". Δεν φανταζόταν ούτε η ίδια πόσο δίκιο είχε.

12/12/10

9.

Kanye West- My Beautiful Dark Twisted Fantasy (Def Jam / Roc-A-Fella)



Οι περισσότεροι στάθηκαν στις διθυραμβικές κριτικές που έλαβε, και όχι σε αυτό καθ' αυτό το άλμπουμ. Δικό τους πρόβλημα. Ο Κanye παραληρούσε στο twitter λίγο πριν την κυκλοφορία του, γιατί προφανώς γνώριζε τι αριστούργημα έγραψε. Σαν μικρό παιδί που κατάφερε να κάνει ποδήλατο για πρώτη φορά, μόνο που στην περίπτωση του πρόκειται για το μεγαλύτερο επίτευγμα της mainstream μουσικής των τελευταίων χρόνων (μετά το Late Registration που, ω τι έκπληξη, και αυτό δικό του ήταν). Μερικά από τα καλύτερα κομμάτια που γράφτηκαν για μαζικό κοινό θα τα βρείτε συγκεντρωμένα εδώ. Η προσωπική του απάντηση στους απανταχούς haters αυτού του κόσμου. Μετανοείτε.

12/11/10

10.

Caribou- Swim (Merge)



O Dan Sneith με κάθε του δίσκο έκανε πάντα το κάτι παραπάνω. Από την kraut του All in Flames, στην ψυχεδελική ποπ του Milk of Human Kindness και του Andorra. Το 2010 λοιπόν αποφάσισε να ασχοληθεί με τα μπλιμπλίκια και να κυκλοφορήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς με χαρακτηριστική ευκολία. Αν οι Flaming Lips αποφάσιζαν να ασχοληθούν με την ηλεκτρονική μουσική, μάλλον κάπως έτσι θα ακούγονταν. Το single της χρονιάς είναι σε αυτόν τον δίσκο, το οποίο δεν είναι άλλο φυσικά από το Odessa, και θα το θυμόμαστε στο μέλλον ως το κομμάτι που χορεύαμε σαν να μην υπάρχει αύριο μέσα στα "χρόνια της κρίσης" και του ΔΝΤ. Λατρέψτε το άφοβα.

12/10/10

11.

Women- Public Strain (Jagjaguwar)















Γιατί κινούνται με χαρακτηριστική ευκολία ανάμεσα στους Beach Boys και στους Sonic Youth, με τα καταπληκτικά γυρίσματα και τις αρμονίες, οι οποίες καμουφλάρονται με έναν εθιστικό θόρυβο. Γιατί είναι μακράν το πιο ολοκληρωμένο κιθαριστικό άλμπουμ του 2010. Γιατί το Eyesore είναι μεγάλο κομμάτι. Γιατί αυτά τα εκπληκτικά φωνητικά μου θυμίζουν όσο τίποτα τον μεγάλο Brian Wilson. Ε, τι άλλο θέλετε?

Women- Eyesore

12/9/10

12.

Wavves- King Of The Beach (Fat Possum)




Σε έναν δίκαιο κόσμο, θα ήσουν στο νούμερο ένα και στην δεύτερη θέση η Best Coast έτσι ώστε να δικαιωθεί η indie μυθολογία στην ολότητά της. Αλλά είμαστε ρεαλιστικοί, την χρονιά αυτή δεν θα μπορούσες Nathan να ήσουν πιο ψηλά. Αλλά όπως και να χει, αυτή ήταν η χρονιά σου. Ακόμη μια φορά, και χωρίς πολύ προσπάθεια. Ελπίζω να επιστρέψεις ξανά στο Πριμαβέρα για να αποκαταστήσεις κάποια πράγματα, και να λατρευτείς όπως σου αρμόζει. Σαν βασιλιάς.

12/8/10

13.

Lower Dens- Twin-Hand Movement (Gnomonsong)


















Η Jana Hunter είναι η άσχημη outsider τύπισσα που βλέπουμε στις ταινίες να κάθεται στο τελευταίο θρανίο και να ζωγραφίζει πράγματα ασυνάρτητα, που όμως στο δικό της σύμπαν βγάζουν νόημα. Στα σχισμένα, ξεβαμμένα σταράκια της είναι ζωγραφισμένοι οι Cocteau Twins ενώ τα βράδια συνδέει την κιθάρα της και παίζει μερικές νότες από το Pornography.

Η καινούργια μπάντα της θα μπορούσε να είναι η αρρενωπή πλευρά των Beach House, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Για την ακρίβεια είναι το ακριβώς αντίστροφο. Σαφώς πιο ωμό και με ελάχιστο λυρισμό. Δανείζεται βέβαια τα dreamy στοιχεία, και με τις απαραίτητες post punk αναφορές και τα κιθαριστικά reverbs θυμίζει περισσότερο τον ήχο των Deerhunter, που κάποιοι το είπαν και drone pop. Το Twin-Hand Movement περιέχει έντεκα ισάξια κομμάτια από τα οποία βέβαια ξεχωρίζει το εύθραστο Tea Lights. Ιδιοφυές.

Lower Dens- Tea Lights

12/7/10

14.

Joanna Newsom- Have One On Me (Drag City)





















Aγαπητή Joanna,
περιμέναμε 4 χρόνια υπομονετικά για νέο ύλικο και συ μας πέταξες στην μούρη ένα άλμπουμ αποτελούμενο από τρία μέρη, παραπάνω από 2 ώρες μουσική. Δεν ήμασταν έτοιμοι για αυτό. Η μεγαλομανία σου είναι τόσο μεγάλη ώστε ήθελες να ξεπεράσεις το επικό Ys, και κατά κάποιο τρόπο τα κατάφερες. Ειλικρινά σου γράφω όμως, πως με έχασες στην πορεία. Αν είχες μειώσει στο μισό το Have One On Me σίγουρα θα ήταν κάπου στην πεντάδα. Αλλά από την άλλη αν το κάνες αυτό, δεν θα ήσουν έσυ. Παραμένεις η αγαπημένη μου με χιλιομετρική διαφορά από την δεύτερη, ακόμα και αν όλοι βάλλουν εναντίον σου. Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το επικό ομώνυμο κομμάτι. Ειλικρινά υμέτερος..

Joanna Newsom- Have One On Me (track)

12/6/10

15.

Best Coast- Crazy For You (Mexican Summer)



















Γιατί η Cosentino μας υπενθύμισε την πεμπτουσία της μουσικής: Την απλότητα. Δύο, τρία ακόρντα και στίχοι για γκόμενους, χόρτο, παραλίες. Μόνο. Γιατί το When I'm With You είναι ο απόλυτος indie ύμνος της χρονιάς (και όχι μόνο). Γιατί έκανε λίγο πιο υποφερτό αυτό το απαίσιο καλοκαίρι (αυτή και το αγόρι της). Γιατί έχει τον Snacks. Γιατί κατά βάθος την φθονούμε αφού όλοι θα θέλαμε να είμαστε στην Καλιφόρνια και να ξεκινάγαμε μια μπάντα όπως έκανε και κείνη. Ρισπέκτ.

Best Coast- When I'm With You

υ.γ. Καλό είναι μέρα που είναι, να προσέχουμε λίγο τι γράφουμε. Να σκεφτόμαστε πριν γράψουμε καμιά μαλακία.

12/5/10

16.

Sufjan Stevens- The Age of Adz (Asthmatic Kitty)




Ο Sufjan λοιπόν αποφάσισε να ασχοληθεί με τα μπλιμπλίκια και να καταλήξει να κυκλοφόρει ένα ιδιότυπο ορχηστρικό ηλεκτρονικό φολκ άλμπουμ.Την στροφή αυτή την περιμέναμε από πέρσυ με το επικό You Are The Blood στην συλλογή του Dark Was The Night. Δεν φτάνει φυσικά τα συναισθήματα του αριστουργηματικού Illinoise αλλά δεν παύει να ειναι ένα μοναδικό άλμπουμ που μόνο αυτός ο τύπος έχει την ικανότητα να γράψει. Για το καταπληκτικό μισό του Too Much, για το επικό 25λεπτο του Impossible Soul με τα autotunes, για το απίστευτο ομώνυμο κομμάτι. Και κυρίως γιατί από τότε που το πρωτοάκουσα συνοδεύει πάντα τα κυριακάτικα πρωινά μου όπως και το σημερινό.

12/4/10

17.

Harlem- Hippies (Matador)



















Αυτόν τον δίσκο θα τον κυκλοφορήσουν σε ένα χρόνο οι Acid Baby Jesus και θα εκσπερματώνει η μισή Αθήνα. Μέχρι τότε θα τα σπάμε με τα 16 pure garage anthems του Hippies που έδωσαν νόημα στις καλοκαιρινές μας βραδιές και όχι μόνο. Kαι ειδικότερα με το Gay Human Bones, που αποτελεί ένα από τα καλύτερα κιθαριστικά indie κομμάτια που ακούσαμε φέτος. Μας χάρισαν λίγο από την ανεμελιά τους δεν το λες και λίγο αυτό.

12/3/10

18.

Sleigh Bells- Treats (N.E.E.T / Mom & Pop)


















Κάτι μεταξύ Health και Crystal Castles με r'n'b beats, οι Sleigh Bells μας προσφέρουν το πιο πορωτικό άλμπουμ της χρονιάς. Το ντουέτο που μας συστήθηκε πέρσυ με το Ιnfinity Guitars έβγαλε ασπροπρόσωπους τους Νεοϋορκέζους χιπστερς που έπιναν νερό στο όνομα τους, και κυκλοφόρησαν το πιο θορυβώδες άλμπουμ που θα ακούσετε φέτος. Η μεγαλύτερη στιγμή του δίσκου είναι στο τέλος, με το  ομώνυμο Treats το οποίο θα πρέπε να παίζεται σε όλα τα κλαμπς με προεδρικό διάταγμα. Pure bliss.

Sleigh Bells- Treats (track)

12/2/10

19.

Owen Pallett- Heartland (Domino)


















Λατρεύω τα Χριστούγεννα. Κρύο, λαμπιόνια, ταινίες disney, δώρα, στολισμένα δέντρα. Στιγμές τις οποίες έχω συνδέσει άρρηκτα με αυτή την εποχή του χρόνου. Απο φέτος θα είναι και το Heartland σ' αυτές τις αναφορές. Το μοναδικό άλμπουμ που σε κάθε ακρόασή του κατακλύζομαι από συναισθήματα παρεμφερή με αυτά των Χριστουγέννων. Και ειδικά αυτό το E is for Estranged. Από τα πιο συγκινητικά κομμάτια της χρονιάς δομημένο σε μια απλή αλλά οικεία μελωδία στο πιάνο θα μπορούσε να παίζει κάτω από την αγαπημένη σου σκηνή στο σινεμά. Ένα άλμπουμ που πίσω από τις πολύπλοκοες ενορχηστρώσεις έχει κυρίως καρδιά. Δεν ονομάστηκε τυχαία έτσι.

Owen Pallett- E is for Estranged

12/1/10

20.

Surfer Blood-Astro Coast (Kanine)


















Το πρώτο εξαιρετικό κιθαριστικό άλμπουμ της χρονιάς μας ήρθε από αυτά τα παιδάκια από την Φλόριντα, με την σφραγίδα των νονών Pavement, Βuilt to Spill και Guided by Voices, κατευθείαν από τα μέσα των 90's. Ο indie κιθαριστικός ύμνος της χρονιάς βρίσκεται σ'αυτον τον δίσκο και ακούει στο όνομα Swim. Βρωμάει Weezer τότε που ακόμα αυτοί έγραφαν κομμάτια σαν το Say It Ain't So.

11/30/10

best albums of 2010 (50-20)


Αύριο ξεκινάει επιτέλους η blogovision που διοργανώνεται από το εκλεκτό μπλογκ του gone4sure, και σαν κλασικός ψυχαναγκαστικός τύπος που είμαι κατέγραψα τα 50 καλύτερα άλμπουμς εν όψει της ψηφοφορίας που ξεκινάει αύριο. Να πω σ'αυτό το σημείο πως η επιλογή των δίσκων έγινε μετά κόπων και βασάνων καθώς φέτος κυκλόφορησαν πάρα πολλοί εξαιρετικοί δίσκοι. Για την ιστορία να πω ότι έκοψα από την διαδικασία άλμπους όπως των Morning Benders, των These New Puritans, των Hot Chip, των Los Campesinos!, του Tallest Man on Earth, των Fang Islands, των Radio Dept. και πολλών πολλών άλλων. Ορίστε λοιπόν τα πρώτα 30 αγαπημένα μου άλμπουμς για το 2010. Ακολουθεί αύριο η κλασική διαδικασία ψηφοφορίας των 20 καλύτερων δίσκων της χρονίας.

50) Robyn-Body Talk Pt. 1 (Απενοχοποιημένη ποπ από την καλύτερη του είδους. Μερικά από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της χρονιάς θα τα βρείτε εδώ.)

49) Ariel's Pink Haunted Graffiti-Before Today (Το p4k προσπαθεί να μας πείσει ότι ειναι το καλύτερο του άλμπουμ αλλά η αλήθεια ειναι πάντα στην μέση. Εξαιρετική ψυχεδελική ποπ από τον τύπο που τείνει να επηρεάζει τους πάντες εν έτει 2010)

48) Holy Fuck-Latin (Kαλύτερο από το υπερεκτιμημένο LP, κομμάτια για να χορεύουν τα indie boys στο Key.)

47) Diamond Rings- Special Affections (Oι Cold Cave του 2010. Σίγουρα αν το άκουγα περισσότερο θα ήταν πολύ πιο ψηλά.)

46) Liars- Sisterworld (Άψογο άλμπουμ από τους μάστορες Liars. Το έφαγε η μαρμάγκα επειδή κυκλοφόρησε στις αρχές του 10. Την ταπεινή μου συγνώμη.)

45) Beach Fossils- S/T (Οι Felt της surf pop αναβίωσης, ωραία μίνιμαλ κομματάκια. Έχουν μέλλον)

44) Gorillaz- Plastic Beach (Σίγουρα το καλύτερό άλμπουμ του φοβερού project του Αlbarn. Το χα λιώσει μια περίοδο.)

43) Salem- King Night (Οι κύριοι εκφραστές της witch house που ξεχάστηκε εν μια νυκτί, μας παραδίδουν ένα θορυβώδες, dreamy r'n'b δίσκο για τις δύσκολες βραδινές ώρες.)

42) Tame Impala- Innerspeaker (Θα διαβάσετε διθυράμβους στις ανασκοπήσεις για τους ψυχεδελικούς απογόνους του Lennon αλλά οκ..Καλό άλμπουμ. Μέχρι εκεί. Το Desire Be, Desire Go ειναι άψογο κομμάτι)

41) Charlotte Gainsbourg- IRM (Άλλο ένα άλμπουμ που αδικήθηκε από τις πολύ καλές κυκλοφορίες της χρονιάς. Ο Beck βάζει το χεράκι του και φτιάχνει μαζί με την Charlotte έναν δίσκο που θα θέλε να είχε κυκλοφορήσει ο ίδιος.)

40) Μenomena- Mines (Indie ροκ παιγμένη από ρομπότς. Φοβερό άλμπουμ αλλά τελικά δεν φτάνει το προηγούμενό τους Friend and Foe)

39) Wolf Parade- Expo 86 (Oι αγαπημένοι μου Καναδοί κυκλοφορούν ακόμα ένα εξαιρετικό άλμπουμ χωρίς πολύ κόπο. Ακούστε απλά το καταπληκτικο Pobody's Nerfect. Από χθές μάλιστα θα συνεχίσει ο καθένας την πορεία του. Όπως γινόταν και πριν δηλαδή..)

38) Wild Nothing- Gemini (Oι τύποι που μοιάζουν με Pains στο πιο new wave τους. Αν είχαν περισσότερα κομμάτια σαν το Live in Dreams ή το Summer Holiday θα ήταν σίγουρα στην εικοσάδα.)

37) Belle and Sebastian- Belle and Sebastian Write About Love (Και ποιοί είναι καταλληλότεροι από τους B&S να γράψουν για την αγάπη? Το καλύτερό τους άλμπουμ μετά το Boy.)

36) Gil Scott-Heron- I'm New Here (Το πρώτο του άλμπουμ μετά από 16 χρόνια είναι ένα χαρμάνι από σκοτεινά beats, φολκ και blues. Το καλύτερο ηχητικό background για τα ποιήματά του.)

35) Τhe Besnard Lakes- The Besnard Lakes Are The Roaring Night (Η πλέον υποτιμημένη Καναδέζικη μπάντα κυκλοφορεί ένα εφάμιλλο σε αξία άλμπουμ με το Dark Horse. Ποιός άκουσε το Like The Ocean και δεν δάκρυσε?)

34) The Walkmen- Lisbon (Το αδίκησα πολλές φορές μέσα στην χρονιά αλλά πραγματικά είναι ένα ακόμα φοβερό άλμπουμ στην δισκογραφία τους. Το Αngela Surf City θα μπορούσε να είναι το νέο Rats.)

33) Local Natives- Gorilla Manor (Oι Fleet Foxes του 2010, αδικούνται από την γεμάτη εξαιρετικές κυκλοφορίες χρονιά. Πέρσυ μάλλον θα ήταν στην εικοσάδα εύκολα.)

32) Τhe Black Keys- Brothers (Όλοι πίνουν νερό στο όνομά τους και πιθανότατα θα τους δούμε πολύ ψηλά στην blogovision. Το I'm not the one είναι από τα πιο αληθινά κομμάτια που άκουσα φέτος.)

31) Spoon- Transference (Για τους αγαπημένους μου Spoon τι να πω? Δεν πρόκειται ποτέ να βγάλουν μέτριο δίσκο. Συνεχίζουν να είναι οι πιο άξιοι αντιπρόσωποι της indie ροκ και με κομμάτια όπως το I Saw The Light δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Γιατί τους άφησα εκτός εικοσάδας?)

30) Broken Social Scene- Forgiveness Rock Record (Συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν με το υπέροχο ομώνυμό τους. Οι τύποι πάνε  με κάθε άλμπουμ τους ένα βήμα παραπέρα το indie ροκ.)

29) Zola Jesus- Stridulum II (Όταν ένα άλμπουμ ξεκινάει με το Night και ολοκληρώνεται με το Lightsick δεν μπορείς να πεις και πολλά πράγματα.9 κομμάτια υπέροχης, μαύρης και άραχνης, μινιμαλ ποπ.)

28) LCD Soundsystem- This Is Happening (Τρία από τα κομμάτια της χρονιάς δεν έφταναν για να μπουν στην εικοσάδα. Χάνει στο σύνολο, κερδίζει στα indie κλαμπς.)

27) Male Bonding- Nothing Hurts (Νoise lo fi στα καλύτερά της. Μόνο το Franklin αρκεί για να καταλάβει κανείς τον υπέροχο αυτό δίσκο.)

26) Baths- Cerulean (Πόσο πολύ τον είχα λιώσει αυτόν τον δίσκο το καλοκαίρι. Στο μυαλό μου έρχεται κάθε φορά που τον ακούω, η διαδρομή με το τρένο από την Λισσαβώνα για το Cascais.Ο FlyLo και οι Boards of Canada θα ήταν υπερήφανοι.)

25) The Black Angels- Phosphene Dream ( Τα παιδιά των Spacemen 3 μας παραδίδουν τον ωριμότερο τους δίσκο. Το αδίκησα όσο δεν πάει αυτό το άλμπουμ.)

24) Janelle Monae- The ArchAndroid (Άλλο ένα άλμπουμ που ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν στην εικοσάδα όταν το έλιωνα την άνοιξη. Soul, funk, hip hop, indie χαρμάνι με ορχηστρικό περιτύλιγμα συν τις εκρηκτικές της εμφανίσεις. Κρίμα ρε Janelle.)

23) Weekend- Sports (Το τρίο από το Σαν Φρανσίσκο ακούγονται σαν τους No Age αν είχαν τρελές επιρροές από Joy Division. Επικό άλμπουμ με το End Times να είναι από τα κομμάτια της χρονιάς.)

22) Brian Eno- Small Craft on a Milk Sea (Σκοτεινό, μίνιμαλ, αντικομφορμιστικό, στα όρια του κινηματογραφικού ήχου. Σίγουρα το αριστούργημα του Eno, μέσω της Warp, θα ήταν στην εικοσάδα μου και πολύ ψηλά μάλιστα αν δεν το άκουγα μόλις τις τελευταίες 2 βδομάδες.)

21) Gonjasufi- A Sufi and a Killer (O Gonjasufi πληρώνει την καραοκε βραδιά του στο Bios πριν λίγους μήνες. Εκπληκτικό άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος μένει εκτός επειδή είχα να το ακούσω από τότε. Κρίμα.)

11/23/10

Belle and Sebastian- Belle and Sebastian Write About Love


Οι Belle and Sebastian είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες για έναν πολύ βασικό λόγο: Μ'αρεσει οτιδήποτε έχουν κυκλοφορήσει. Ναι ακόμα και το Fold Your Hand Child, You Walk Like A Peasant. Βέβαια το αριστούργημά τους είναι η συλλογή Push Barman To Open Old Wounds που περιέχει μερικά από τα καλύτερα ποπ κομμάτια που έχουμε ακούσει τα τελευταία 20 χρόνια (ακριβώς όπως οι Smiths με το Louder Than Bombs. Δεν το λες και τυχαίο). Ναι για αυτούς τους ελιτιστές Σκωτσέζους μιλάω που οι φαν τους έχουν ωραίες φράτζες, ντύνονται σαν βιβλιοθηκάριοι, και παίζουν τα κομμάτια τους μόνο από 7''.

Kάθε φορά που ακούω έναν αναμενόμενο δίσκο το πρώτο στο οποίο εστιάζω είναι αν υπάρχουν κακά ή μέτρια κομμάτια. Όταν δεν υπάρχουν, τις πιο πολλές φορές ενθουσιάζομαι καθώς ταυτίζω λανθασμένα την έλλειψη τους με την αδιαμφισβήτητη αξία του δίσκου και την ύπαρξη εκ πεποιθήσεως σπουδαίων κομματιών. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με το Write About Love. Στο σύνολό του πρόκειται για ένα μεστό άλμπουμ, με ωραία κομματάκια και αυτήν την διάθεση για χορό που μας είχαν συστήσει κυρίως στον προηγούμενο υπερεκτιμημένο δίσκο τους. Αλλά λείπουν τα πολύ σπουδαία κομμάτια που μας είχαν συνηθίσει στα 90's (κυρίως), και αυτό είναι εν γένει το πρόβλημα με τους Βelle and Sebastian στη τρίτη δεκαετία της ζωής τους. Κανείς δεν αμφισβητεί την ικανότητα του Stuart να βγάζει πολύ καλά άλμπουμς που άλλες μπάντες θα έδιναν και το ένα χέρι τους για να μπορούν να κυκλοφορούν, το ερώτημα είναι αν μπορεί πλέον να γράψει κάτι καλύτερο από ένα I Want the World to Stop ή ένα I Didn't See It Coming.

Don't get me wrong, το Write About Love ακούγεται καλύτερα από οποιοδήποτε άλμπουμ έχουν κυκλοφόρησει οι B&S μετά το The Boy With The Arab Strap αλλά δεν ξέρω κατά πόσο φτάνει αυτό. Τουλάχιστον για έναν μεγάλο τους φαν σαν εμένα. Ίσως να ζητώ πολλά. Όπως και να 'χει τον Μάη θα είμαστε εκεί στο Parc del Forum να τα σπάσουμε με την μπάντα που αν είχε διαλυθεί το 98 θα είχε φήμη αντάξια με τους Smiths. Just saying..

υ.γ.1 To να γράφω για τους B&S και να μην πηγαίνω στην δουλειά δεν το λες και σοφή κίνηση καριέρας..

υ.γ. 2 Δεν έχω ωραία φράτζα, ούτε ντύνομαι σαν βιβλιοθηκάριος

11/17/10

Ι don't believe in the sun

Αυτή εδώ είναι η εξαιρετική διασκευή στο υπέροχο κομμάτι των Magnetic Fields από τους Bodies of Water. Βασικά είναι τόσο μεγάλο το ταλέντο του Merritt που κάνει τους άλλους μάγκες.

  Bodies of Water- "I Don't Believe in the Sun 

Πάρτε και το νέο κομμάτι των Pains το οποίο, ω τι έκπληξη, είναι φοβερό.

The Pains of Being Pure at Heart - Heart In Your Heartbreak

11/16/10

running out of you



Δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό, αλλά για ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς ευθύνονται Έλληνες. Οι Keep Shelly In Athens φτιάχνουν cool μουσική, τόσο cool που οι Memory Tapes τους κάνουν ρεμίξ ενώ το gorilla vs bear σκίζει τα ιμάτιά του. To πρώτο τους 12'' EP ονομάζεται In Love With Dusk και θα κυκλοφορήσει σε 500 κόπιες στις αρχές Δεκέμβρη. Mπορείτε να το παραγγείλετε εδώ.
 
keep shelly in athens- running out of you

10/19/10

κεριά μη χέσω

To μπλογκ έκλεισε έναν χρόνο εχθές. Σκατά. Αν δεν ήταν αυτή δεν θα υφίστατο καν. Τι σκεφτόμουν ρε πούστη? Πόσο μαλάκας πια? Εντωμεταξύ αν δεν υπήρχε αυτό το χαζό μπλογκ δεν θα είχα γνωρίσει ένα σωρό γαμάτα άτομα. Γαμώ την τύχη και την ειρωνία μου μέσα. Έχει καταντήσει τόσο κοινότυπο που πλέον απαξιώ. Τόσα πολλά "αν" και τόσο λίγη σιγουριά. Χαζοί άνθρωποι. Τέσπα, δεν μου πάει το πολύ συναισθηματικό πρέπει να κόψω τους beach house. Ειδικά αυτούς. Άει σιχτίρ.

ποζέρι


Γι' αυτό και μόνο άξιζε η βροχή που έφαγα σήμερα. Αγάπη μόνο για αυτόν τον δίσκο.

10/18/10

Σκοτ Πίλγκριμ



Ναι τα σπάσε ΤΟΣΟ. Ήταν τόσο καλό που ξεπέρασε και το Kick-Ass. Ο απόλυτος συνδιασμός ταινίας, videogame και κόμικ. Από το εναρκτήριο σήμα της Universal με τα πιξελς και την μουσική α λα Gameboy φάνηκε ότι θα γαμούσε. Και ναι, ο Michael Cera έπαιξε τον εαυτό του καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη ταινία του. Απίστευτος. Επική ταινία.

10/12/10

Black Angels- Phosphene Dream



Δεν τους το 'χα καθόλου. Το άλμπουμ το κατέβασα έτσι για την φάση, να πίνουμε τζιν τόνικ στο ποπ και και να έχουμε να λέμε κάτι. Δηλαδή οκ, τα προηγούμενα τους άλμπουμ καλά ήταν αλλά ποτέ μου δεν χώνεψα αυτόν τον garage ψυχεδελικό ήχο. Δηλαδή για όνομα του θεού, είμαστε στο 2010. Αλλά αυτο το Phosphene Dream από που βγήκε ρε γαμώτο? Γιατί πρόκειται για μεγάλο δίσκο. Τεράστιο. Από το εναρκτήριο Βad Vibrations την μυρίστηκα την δουλειά. Eιδικά εκεί στο 3:24 που αρχίζουν και τα σπάνε έχεσα τα βρακιά μου. Το ξανάβαλα να το ακούσω σε φάση, και δεν το κάνω ποτέ αυτό όταν ακούω έναν νέο δίσκο. Γιατί το Yellow Elevator #2 ? Το απόλυτο ψυχεδελικό τριπ χωρίς ουσίες χωρίς τίποτα. Oι τύποι κάνουν ότι γουστάρουν στον δίσκο. Πάρτε για παράδειγμα το αριστουγηματικό River Blood. Είχα να ακούσω τόσο πορωτικό κομμάτι από το περσινό των aptbs. Βαρύ και ασήκωτο, με riverbs που σκάνε από το πουθενά και σε πάνε στο διάολο και ταχύτητες που αλλάζουν συνέχεια. Επικό απλά. Το Entrance Song σεξουλιάρικο όσο χρειάζεται, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου φλερτάρει με το kraut (πες μας και κάτι που δεν ξέρουμε) ενώ το Τhe Sniper που κλείνει το άλμπουμ αργό και βασανιστικό μας προσφέρει το τέλειο soundtrack για κρύες μοναχικές βόλτες στον δρόμο. Μόλις τέλειωσε η πρώτη ακρόαση το βάλα να το ξανακούσω. Και ξανά και ξανά.. Out of the blue αυτός ο δίσκος πραγματικά. Τα λέγε ο Jason Pierce παλιά αλλά ποιός τον άκουγε? Ladies and gentlemen, we are floating in space. Επικό.

μερικοί δίσκοι

Women- Public Strain





















Το Black Rice 2 χρόνια πριν ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι για το 2008. Μια ωδή στους beach boys και παράλληλα επικό δείγμα της indie κιθαριστικής μας γενιάς. Βέβαια όλο το ομώνυμο άλμπουμ των Women ήταν κάπως μέτριο. Ή μάλλον καλό ήταν, αλλά είναι από αυτά τα άλμπουμ που τα ακούς μια δυό φορές και μετά τα αφήνεις στην μοίρα τους. Αυτό δεν συμβαίνει επ' ουδενί με το Public Strain. Περισσότερα κομμάτια απ' ότι θόρυβος, κοφτές κιθάρες, ποπ μελωδίες ενώ τα beach boys φωνητικά του τραγουδιστή τους παραμένουν εκεί να δίνουν πάντα το κάτι παραπάνω. Δεν λείπουν οι ambient στιγμές, αλλά στο τέλος της ακρόασης σου μένουν τα κομμάτια τους. Και ειδικά το κα-τα-πλη-κτι-κο Eyesore που κλείνει τον δίσκο. 8.4/10


Zola Jesus- Stridulum II





















Η Νίκα Ρόζα Ντανίλοβα (I mean DUDE!) έχει την ίδια ηλικία με τις περισσότερες γκόμενές μου(το σωτήριο έτος 1989) και τραγουδάει σαν να μην υπάρχει αύριο για έρωτες και τα ρέστα. Μίνιμαλ ήχος, κάτι πλήκτρα, μια drum machine και την σπαρακτική φωνή της φυσικά. Στο μυαλό του την έχω κάπως σαν την Bat for Lashes στο πιο γκοθ της. Ή κάπως έτσι. Γιατί αν εξαιρέσεις την μαύρη και άραχνη ατμόσφαιρα του δίσκου στην ουσία έχουμε να κάνουμε με ποπ κομμάτια στο σύνολό τους. Είδικά αυτό το Night είναι αριστούργημα. Και εννοείται ότι κάνει περιοδεία με την Fever Ray (ο δίσκος της παίζει αυτόματα στα καπάκια μετά το Stridulum). 8.3/10


The Thermals- Personal Forever





















Πως είναι το πήδημα με μια τύπισσα που απλά σ'αρέσει? Φοβερό σεξ αλλά μετά από 5,6 φορές βαριέσαι? Ε, το Personal Life είναι ακριβώς αυτό. 7/10 μόνο και μόνο για τρία, τέσσερα φοβερά κομμάτια.


Grinderman- Grinderman 2





















Παρόλο που ο Νικ Κέϊβ δεν ήταν ποτέ του γούστου μου οι Grinderman γαμούν. Γιατί στην ουσία δεν πρόκειται για τον γαμημένο τον Κέϊβ. Ροκ ΄ν ρολ από 4 παπούδες που λυσσομανούν στα όργανά τους και καταλήγουν σε 41 λεπτά ανελέητου τζαμαρίσματος.Ακούστε απλά το επικό When My Baby Comes και θα καταλάβετε. 8/10

10/11/10

like you give a fuck

Long time no see. Την τελευταία περίοδο βαριέμαι να γράψω οτιδήποτε. Ούτε λίστα για το σουπερμαρκετ σε φάση. Και τώρα βασικά δεν θα γραφα τίποτα απλά έπρεπε να ενημερώσω τους χιλιάδες αναγνώστες μου ότι η εκπομπή στο Indieground αλλάζει ώρα και μέρα. Από αυτήν την Παρασκευή λοιπόν 2-4 το μεσημέρι θα είμαστε στον αέρα. Αυτό. Τις επόμενες μέρες εφόσον μου φύγει η βαρεμάρα θα γράψω για τους δίσκους που άκουσα τις τελευταίες 20 μέρες. Πάρτε μια zola jesus μέχρι τότε να γουστάρετε. Αλόχα.

9/24/10

//

Aπό την επόμενη Πέμπτη ο αγαπημένος σας serpentine pad μαζί με το άξιο παλικάρι your music ride, θα παίζουν τα κολλήματά τους στον indieground από τις 10 μέχρι τις 12 το πρωί. Αν είστε ξύπνιοι ή δεν την παλεύετε στην δουλειά σας να μπείτε να μας ακούσετε. Α, επίσης ρίχτε και καμία ιδέα για όνομα εκπομπής, γιατί η έλλειψη φαντασίας έχει φτάσει σε ύψιστα επίπεδα. Aυτά. Cheers.

9/23/10

μπλε




Αυτό είναι το νέο βίντεοκλιπ των animal collective για το bluish, το οποίο γαμεί πολύ. Btw πόσο μεγάλη δισκάρα ήταν το mpp? Στα ίδια επίπεδα με το feels και το strawberry jam. Άπειρη μπάντα. Όταν ο κόσμος αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι αυτοί οι τύποι ευθύνονται για μερικά από τα καλύτερα ποπ κομμάτια της δεκαετίας ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος. Not.

υ.γ. Αν δεν μπορείτε να το δείτε πατήστε εδώ.

9/22/10

Deerhunter- Halcyon Digest


Τους Deerhunter τους άκουσα πρώτη φορά σε ένα Κτελ από Λάρισα για Πλαταμώνα. Αύγουστος 2007. Ειχα αγοράσει το Cryptograms από Αθήνα, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο που δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα ήθελα να το ακούσω σ' εκείνη την συγκεκριμένη διαδρομή. Είχα ήδη λατρεύσει το Spring Hall Converts (το 'χα και στο profile μου στο myspace, καλές εποχές τότε) και ήμουν σίγουρος ότι θα με πόρωναν. H ambient ατμόσφαιρα του δίσκου με είχε συνεπάρει αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Βέβαια μέσα στις επόμενες βδομάδες το είχα λιώσει, και εν τέλει το λάτρεψα. Στο μυαλό μου το 'χω κάπως σαν το Loveless, για την ακρίβεια βρίσκω αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στους δύο δίσκους. Στην πορεία αγόρασα το fluorescent grey το οποίο είναι χαλαρά από τα καλύτερα eps που χουν βγει ποτέ, και ένα χρόνο μετά κυκλοφόρησε φυσικά το Microcastle. Σε εκείνο το σημείο η σχέση μου με τους deerhunter πήγε σε άλλο επίπεδο. Όταν το άκουσα, το λάτρεψα τόσο που άρχισα να κάνω αφελείς, ανούσιες συγκρίσεις με το Ok Computer. Ok Computer φυσικά δεν ήταν, αλλά ήταν πολύ άνετα από τα καλύτερα άλμπουμς που κυκλοφόρησαν στα 00's (11η θέση στα αγαπημένα μου μην ξεχνιόμαστε..)

Και φτάνουμε στο παρόν με το Halcyon Digest, το οποίο με κάθε δόση αντικειμενικότητας (εδώ γελάμε) είναι απλά κορυφαίο. Eίναι τόσο καλό μάλιστα, που αν δεν έκανε μια μικρή κοιλιά πρός το τέλος θα μιλάγαμε για τον δίσκο της χρονιάς. Αρχίζω να αμφιβάλλω πια αν ο Bradford Cox είναι άνθρωπος. Ούτε καν ρομπότ. Μάλλον προς εξωγήϊνο τον κάνω με σπίτι όμοιο με του Σούπερμαν, αλλά αντί για σουπερ δυνάμεις έχει απίστευτη έμπνευση και ταλέντο. Δεν εξηγείται αλλιώς. Κάθε χρόνο είτε με τους Deerhunter είτε σαν Atlas Sound ή μερικές φορες ταυτόχρονα και με τα δύο σχήματα κυκλοφορεί φοβερούς δίσκους.

Το Ηalcyon Digest λειτουργεί σε πολλά επίπεδα και έχει μεγάλη ποικιλία σαν δίσκος (γαμώ τα κλισέ μου). Το Earthquake  με τις μίνιμαλ κιθάρες και την ονειρική ατμόσφαιρα είναι λες και σε εισάγει σε κάποιο είδος ονείρου αλλά όπως γίνεται συνήθως κορυφώνεται στο τέλος με τις fuzzed out κιθάρες. Σίγουρα το καλύτερο εναρκτήριο κομμάτι από όλα τα άλμπουμ τους. Το Revival το είχα αγαπήσει από την πρώτη στιγμή που το χα ακούσει πρίν κάτι μήνες, είναι ένα εξαιρετικο αέρινο ποπ κομμάτι το οποίο θυμίζει deerhunter από την αρχή μέχρι το τέλος. Το Sailing είναι απλά ένα κομμάτι βασισμένο σε μια κιθάρα αλλά είναι τόσο καλό που θα μπορούσαν να το 'χαν γράψει οι radiohead, καθώς η μελωδία τους φέρνει στο μυαλό. Το Desire Lines όταν το άκουσα το παραλλήλισα αμέσως με το Nothing Ever Happened καθώς η δομή του κομματιού είναι ίδια, μόνο που έχω την εντύπωση ότι ειναι λίγο καλύτερο. (Εδώ τραγουδάει ο κιθαρίστας Lockett Pundt o οποίος πέρσυ είχε κυκλοφορήσει συμπαθητικό άλμπουμ με το όνομα Lotus Plaza).  Το Helicopter .... μα για μια στιγμή. Για ποιά κοιλιά μιλάω πιο πάνω? Καμία κοιλιά. Από την αρχή μέχρι το τέλος είναι κορυφαίο. Άλμπουμ της χρονιάς. Τέλος.

υ.γ. Βαρέθηκα να γράφω για την πάρτη σου ρε Bradford κάθε χρόνο. Από δω και περα όποτε βγάζεις άλμπουμ δεν θα το ακούω καν, απλά θα το βάζω κατευθείαν μέσα στα καλύτερα της χρονιάς (σε τυχαία σειρά,μην μας πουν και κολλημένους).

9/20/10

bios is eight



Το Βios έκλεισε 8 χρόνια. Να τα ζήσει να τα χαιρόμαστε. Χωρίς καμιά δόση ειρωνίας, πραγματικά χαίρομαι που υπάρχει αυτός ο χώρος και φέρνει αυτά τα ονόματα. Αν μην τι άλλο, το συζήτηγα και με μια φίλη την πρώτη μέρα, αυτή η μουσική (techno, dubstep και οτιδήποτε ηλεκτρονικό εν γένει) είναι αντιπροσωπευτική των σύγχρονων μεγαλουπόλεων οπότε είμαι ευγνώμων που υπάρχει κάποιος σ'αυτή την πόλη που φέρνει καλλιτέχνες στο απόγειο της καριέρας τους. Από την άλλη βέβαια δεν μπορώ να παραβλέψω τα άπειρα αρνητικά του Bios. Το πρόβλημα εξαερισμού για παράδειγμα σε συνδιασμό με την απίστευτη ζέστη δημιούργησαν την πλέον αποπνικτική ατμόσφαιρα. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Την Παρασκευή κατευθύνθηκα στην Πειραιώς με μεγάλη ανυπομονησία καθώς περίμενα πως και πως να δω τους άρχοντες moderat. Το περσινό τους άλμπουμ το λάτρεψα και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν πίσω από αυτό το project βρίσκονται οι θεοί modeselektor και apparat. Το live τους ήταν απλά επικό. Από την αρχή του σετ τους μέχρι το τέλος δεν σταματήσαμε να χορεύουμε (λίγοι ήμασταν βέβαια αυτοί που γουστάραμε) ενώ ο ήχος βοήθησε πάρα πολύ. Φοβερός ήταν ο Gernot που χειριζόταν τα drum machines ο οποίος χόρευε σε όλη την διάρκεια της εμφάνισής τους (παρ'ολο που το γάμησε στην αρχή του Porc 1). Πραγματικά αν δεν ήταν εκείνο το άπειρο live των fuck buttons θα μίλαγα για την συναυλία της χρονιάς. Χωρίς αλκοόλ (νταξ, όχι πολύ τελοσπάντων) χωρίς ουσίες, χωρίς τίποτα. Απλα μουσική. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό ήμουν ξέγνοιαστος χωρίς να σκέφτομαι τίποτα και αυτό τους το παραδέχομαι όπως και να 'χει. (ο Byetone πριν τους moderat ήταν πολύ καλός κάτσαμε στο μεγαλύτερο μέρος του σετ του)
Μόλις τελείωσαν οι Moderat έκανα το λάθος να πάω προς την τουαλέτα η οποία btw βρίσκεται στο ίδιο σημείο και με την έξοδο/ είσοδο του bios καθώς για κάποιον περίεργο λόγο είχαν κλειστή  την κλασική πόρτα μπροστα από το μαγαζι. Περιττό να πω πως γινόταν ο κακός χαμός, καθώς από ότι άκουσα πλακώνονταν στην έξοδο(ναι εκεί που είναι οι σκάλες) και σε συνδιασμό με αυτούς που ήθελαν να μπουν (οι περισσότεροι χωρίς εισιτήριο) και με τους άλλους που έβγαιναν δημιούργησαν απίστευτο πανδαιμόνιο. Κάτι υστερικές γκόμενες φώναζαν ότι θα πεθάνουμε όλοι αλλά οκ, πρέπει να μάθουμε να  ζούμε με τις drama queens γύρω μας.
Τον Rob Hall ομολογώ ότι δεν τον πολυείδα καθώς άραζα στην μέσα αίθουσα αποκαμωμένος από τον άπειρο χορό που ρίξαμε στους moderat. Σε κάποια φάση άρχισαν και οι autechre και κατευθυνθήκαμε προς τα μέσα, αλλά να πω την μαύρη μου αλήθεια δεν μ'αρεσαν καθολου. Ήμουν πολύ περίεργος για το live τους καθώς πάντα θεωρούσα την μουσική τους πιο προσωπική υπόθεση και δεν είχα ιδέα πως θα παρουσιαζόταν σε μεγάλο χώρο, Πολύ εγκεφαλική και τα ρέστα αλλά μεταξύ μας δεν παλευόταν καθόλου. Έκατσα για την φάση μέχρι το τέλος, έτσι για να πω ότι έχω δει autechre, και μετά βγήκαμε στην επιφάνεια της γης όπου αναπνεύσαμε και πάλι οξυγόνο.

Το Σάββατο ήταν η μέρα που όλοι περίμεναν, καθώς εμφανιζόταν ο gonjasufi(s). Γαμηστερό άλμπουμ το sufi and a killer, αλλά είχα διαβάσει διάφορα για τα "live" του οπότε κρατούσα μικρό καλάθι. Στην αρχή εμφανίστηκε ο Onra με τον Buddy Sativa που με το  χιπ χοπ dubstep-ικο σετ τους ζέσταναν τον (πολύ) κόσμο. Δεν πρόλαβαν να κατέβουν και έκαναν την εμφάνισή τους τρεις τρομακτικές ρασταφάρι μορφές. Ο gonjasufis, o gaslamp killer και προφανώς ο dealer τους ο οποίος τράβαγε φωτογραφίες. Από κάτω οι μπάφοι πήραν φωτιά και επικράτησε ο κακός χαμός. Στην ουσία βέβαια, ο μοναδικός που έπαιζε live ήταν ο gaslamp killer και ο άλλος απλά τραγούδαγε πάνω στα κομμάτια. Νταξ ωραία ήταν, αλλά εκεί που απογειώθηκε το live ήταν όταν αποχώρησε ο Sufis και έμεινε ο θεούλης ο gaslamp να τα σπάει σαμπλάροντας τα πάντα. Το αποκόρυφωμα βέβαια ήταν όταν έπαιξε το everything in it's right place (Ι'm such a radiohead whore) και έγινε τσι καριόλας. Υπέροχο σετ πραγματικά, ο κόσμος γούσταρε άπειρα και δεν θα μου κανε εντύπωση αν τους βλέπαμε τους δύο κυρίους πολύ συχνά από τα μέρη μας. Η Ikonika (φίνο γκομενάκι) που έπαιξε μετά καλή ήταν αλλά την προτιμούσα σαν groupie του Sufi να κάνει σαν χαζό.
Καλή φάση ήταν πάντως το δίημερο. Έγω πέρασα μια χαρά. Περιμένω πως και πως βέβαια να ξαναφέρουν τον FlyLo. Ναι ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει πως στο διάολο έχασα αυτό το live. Τι σκατά σκεφτόμουν?

υ.γ.1  Πρώτη φορα σε γενέθλια κάποιου δίνεις 30€ και σε βάζουν να πληρώσεις και από πάνω το πολυ πολύ μικρό ποτήρι τζιν τόνικ 7€. Το γαμήσατε και ψόφησε.

υ.γ. 2 Ο Gonjasufi πέταγε τις μπλούζες στο κοινό ενώ σκουπιζόταν με αυτές. Ioυξ.. I mean dude.. Το περίεργο είναι, ότι όσο πιο πολύ σκουπιζόταν τόσο περισσότερο τις ήθελαν απο κάτω. Περίεργοι άνθρωποι είστε μερικοί..

9/12/10

lovesick teenagers

Πολύ χιπστεροφάση αλλά είναι και γαμώ τις μπάντες. Και αυτό είναι μακράν από τα καλύτερα περσινά κομμάτια.

               

9/10/10

Interpol- Interpol


Βράδυ 27ης Αυγούστου. Γυρίζω σπίτι αργά με μπόλικο αλκοόλ στον οργανισμό. Οι κινήσεις μου αυτοποιημένες, με οδηγούν στο ιντερνετ να διαβάζω στο twitter ότι έχει leak-άρει το νέο των Ιντερπολ. Η ειρωνία της τύχης σε όλο του το μεγαλείο. Έπρεπε να ακούσω τους νέους Ιντερπολ εκείνη την συγκεκριμένη μέρα, μετά από αυτή την έξοδο. Όπως ακριβώς το καλοκαίρι του 2007, με το Our Love to Admire μετά την Βαρκελώνη. Φτιάχνω ένα ποτό, ή μάλλον ένα ακόμα και το κατεβάζω. Η ποιότητα του ήχου είναι επιεικώς άθλια. Υπόσχομαι στον εαυτό μου να σβήσω το αρχείο και να το ξανακούσω όταν θα κυκλοφορήσει κανονικά ο δίσκος. Μου επιτρέπω βέβαια μια ακόμα ακρόαση και όντως το σβήνω. Την επόμενη μέρα, διαβάζω στο twitter για το πόσο χάλια άλμπουμ κυκλοφόρησαν. Τρελαίνομαι. Άνθρωποι που είχαν προαποφασίσει να το θάψουν πριν ακόμα το ακούσουν και μάλιστα να το κρίνουν σε μια ποιότητα που σου μάτωνε τα αυτιά. Υπομονή λέω..

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου. Ο δίσκος επιτέλους κυκλοφορεί. Το αγοράζω με συνοπτικές διαδικασίες και σπεύδω σπίτι να το ακούσω, όπως με προτρέπουν οι κλασικές ψυχαναγκαστικές μου συνήθειες. Σ' αυτό το σημείο να σημειώσω ότι είμαι ανίκανος να περιγράψω με απλές λέξεις το τι σημαίνουν οι Ιντερπολ για μένα γι αυτό δεν θα μπω καν στην διαδικασία. Ας πουμε απλά ότι είναι μέσα στις 5 αγαπημένες μου μπάντες ever. Ότι και αν σημαίνει αυτό.

Πριν πέσουμε όλοι πάνω τους και τους φάμε ας σκεφτούμε νηφάλια τι δίσκο περιμέναμε από αυτούς εν έτη 2010, και μάλιστα σε έναν ήχο που δεν χρήζει εξέλιξης (να έβαζαν μπλιμπλίκια σαν το άθλιο άλμπουμ των editors, ή να το γύρναγαν στην shoegaze? Μα όλοι αυτό δεν κάνουν τα τελευταία χρόνια?). Είναι επίσης δεδομένο ότι πρόκειται για ανθρώπους που δεν αντέχουν ιδιαίτερα τις διαδικασίες της μουσικής βιομηχανίας που συνοδεύουν μια διάσημη μπάντα όπως έχει αποτυπωθεί σε βίντεο αλλά και σε πολλά περιοδικά. Συναυλίες, συνεντεύξεις, εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές, άπειρες περιοδείες. Όλα αυτά δεν είναι του στυλ τους. Ο Carlos έφυγε ήδη. Οι άλλοι πόσο θα αντέξουν? Ο Paul έβγαλε πέρσυ μόνος του ένα άλμπουμ (μέτριο, στο οποίο τα καλύτερα κομμάτια έμοιαζαν όλα με Ιντερπολ) για να διοχετεύσει εκεί τις "καλλιτεχνικές του ανησυχίες"? Δεν νομίζω.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά για μια στιγμή και ας επικεντρωθούμε σ' αυτό καθαυτό το άλμπουμ. Ο ήχος κινείται στα ίδια μονοπάτια με το Our Love To Admire, μόνο που εδώ τα πλήκτρα παίζουν ακόμα σημαντικότερο ρόλο. Μπορούμε να πούμε πλέον, πως έχουν αναβαθμιστεί σε τέτοιο σημείο που πλέον δεν νοείται μουσική των Ιντερπολ χωρίς αυτά. Παραπάνω όμως απ'ολα τα όργανα βρίσκεται η φωνή του Paul. Αυτός κατευθύνει τα πάντα και αυτό νομίζω πως είναι το νούμερο ένα χαρακτηριστικό του δίσκου. Φαίνεται δηλαδή πως οι υπόλοιποι δουλεύουν για αυτόν. Δεν έχω ιδέα πως γράφτηκε το άλμπουμ αλλά αυτή την αίσθηση έχω όσες φορές το άκουσα. Καλό ή κακό δεν ξέρω. Το αποτέλεσμα μετράει. Αν κάτι περιμένεις από τους Ιντερπολ αυτό σίγουρα είναι τα φοβερά εναρκτήρια κομμάτια. Από τα συγκινητικά Untitled και Pioneer To The Fallas στο ανατριχιαστικό Νext Exit. Από αυτή την άποψη το Success δεν είναι αυτής της κλάσης αλλά είναι σίγουρα ένα decent κομμάτι με προοπτικές. Αυτό δεν συμβαίνει με το Memory Serves το οποίο είναι το πρώτο σπουδαίο κομμάτι του δίσκου. Ένα ποπ μελαγχολικό εμβατήριο με ένα εξαιρετικά catchy ρεφρέν. Aκολουθεί το Summer Well, το πιο ανούσιο, βαρετό τραγουδί που έχουν γράψει ποτέ. Εδώ εκνευρίζομαι πραγματικά όμως. Αυτό δεν είναι κάτι που περιμένω από τους Ιντερπολ. Ακόμα και στο Our Love To Admire μετά από ένα χρόνο συνεχούς ακρόασης βρήκα ένα τραγούδι με το οποίο να βαρεθώ να ακούω, και όχι μετά τις πρώτες 2 ακροάσεις όπως συνέβη στην προκειμένη. Δεν ανέχομαι τέτοια χαζοτράγουδα από μια αγαπημένη μου μπάντα.

Τα Lights και Barricade ήταν τα πρώτα δείγματα που ακούσαμε από το ομώνυμο. Το πρώτο είναι  ένα ακόμη εξαιρετικό κομμάτι στα πρότυπα του Pioneer To The Falls (θα μπορούσε μάλιστα να ανοίγει τον δίσκο). Το Barricade μ'αρεσε από την πρώτη φορά χωρίς να είναι κάτι φοβερό, στηρίζεται μονάχα στο πολύ καλό ρεφρέν του. Και φτάνουμε στο Always Malaise (The Man I Am). Από την πρώτη ακρόαση (ναι αυτή με την άθλια ποιότητα που σου κατέστρεφε τα τύμπανα) είπα ότι πρόκειται για πολύ μεγάλο κομμάτι, και όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές είχα δίκιο. Πρόκειται για συγκλονιστικό κομμάτι, από αυτά που μας έχουν συνηθίσει μόνο οι Ιντερπολ. Σκέφτομαι να πάω να τους δω μόνο και μόνο για να ακούσω live αυτήν την κομματάρα, και να αρχίζω να κλαίω σαν μικρό παιδί (και έχω δει ήδη live το αγαπημένο μου Οbstacle 1 και το άπειρο Specialist). Ο καθαρός ήχος το οδηγεί ακόμα περισσότερο στην τελειότητα με τα ανατριχιαστικά πλήκτρα, την κλασική κιθάρα στο βάθος, και το φοβερό μπάσο. Το Safe Without είναι το δεύτερο αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Απίστευτο ριφακι στην κιθάρα (κλασικοί Ιντερπολ γαμώ το θεό) αέρινα πλήκτρα  και το μπάσο να δίνει το απαραίτητο βάθος. Το κομμάτι δεν πηγαίνει πουθενά, αλλά πάντα αυτή ήταν η μαγκιά τους (το untitled που πηγαινε δηλαδή?) Το Try It On είναι ακόμα ένα ανάξιου λόγου κομμάτι και δεν το σχολιάζω καν.

Αν για κάτι ήμουν σίγουρος, είναι ότι τα τελευταία δύο κομμάτια θα 'ναι απίστευτα, ακριβώς όπως συμβαίνει σε όλα τους τα άλμπουμ. Και δεν με διέψευσαν. Το Αll Of The Ways ζοφερό, είναι μακράν από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Σαν ένα άλλο Atmosphere με τα τύμπανα απλά να χτυπούν εδώ και ΄κει, οι κιθάρες να θυμίζουν το Lighthouse και τον Paul να δίνει σπαρακτική ερμηνεία. Kαι μετά την καταιγίδα συναισθημάτων το Undoing ξεκινάει με κιθάρες σαν τις πρώτες αχτίδες ήλιου το ξήμερωμα, σαν ένα νέο ξεκίνημα. Το οποίο βέβαια και αυτό καταλήγει σε μια καταθλιπτική ατμόσφαιρα με τα βιολιά και τα πλήκτρα σαν να έχουν βγει από εκκλησιαστικό όργανο. Και τα ισπανικά του Paul όχι μόνο δεν με ενοχλούν αλλά πιστεύω ότι κολλάνε απίστευτα με την μουσική. Και κάπως έτσι έρχεται το φινάλε σ' αυτό το ιδιότυπο ορχηστρικό ποστ πανκ.

Αυτό το άλμπουμ έχω την εντύπωση πως είναι η αρχή του τέλους για τους Ιντερπολ και γι αυτό εξαρχής συμπεριφερόμουν σαν να πρόκειται για το κύκνειο άσμα τους. Δεν έχω ιδέα αν πρόκειται να ξαναγράψουν μουσική και αν τελικά γι αυτό είμαι τόσο μαλακός απέναντί τους. Καταλαβαίνω ότι πολλοί, δικαίως, έχουν βγάλει τα φτυάρια και το θάβουν αλλά η αλήθεια είναι πως είναι ένα πολύ τίμιο, και decent άλμπουμ 8 χρόνια μετά το ανεπανάληπτο ντεμπούτο τους. Γνωρίζω πολύ καλά επίσης ότι τον χρόνο που "σπατάλησα" για να ακούσω το ομώνυμό τους ξανά και ξανά θα μπορούσα να το αφιερώσω σε μια καινούργια μπάντα που έβγαλε κάτι εξαιρετικό. Αλλά μεταξύ μας πάντα στους Ιντερπολ θα γυρνώ. Ακόμα και σ΄αυτό το άλμπουμ. Το pitchfork θα το ξεπετάξει με ένα 4.6 γιατί πάντα αυτό κάνει με τέτοιου είδους κυκλοφορίες, εγώ θα καθάριζα με ένα 7.5. Και δεν μιλάει μόνο το φανμπόι μέσα μου. Τουλάχιστον όχι μόνο αυτό.

υ.γ. συγνώμη για το μέγεθος του κειμένου αλλά δεν νομίζω να ξαναγράψω για τους Ιντερπολ στο άμεσο μέλλον.

9/9/10

No Age- Everything In Between


Προσπαθούσα αυτές τις ημέρες να καταλαβώ γιατί οι No Age είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες των 00's. Υποθέτω πως η αριστοτεχνικά δομημένη αναλογία μεταξύ θορύβου και lo fi κιθαριστικής ποπ είναι ένας από τους βασικούς λόγους. Το Nouns και ειδικά η συλλογή του Weirdo Rippers ήταν τα καλύτερα αλμπουμς αυτού του ήχου που αναδείχθηκε στο δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας και το καλιφορνέζικο ντουέτο μακράν το καλύτερο δείγμα αυτής της "σκηνής".

To Everything in Between μπορεί κάλλιστα να μείνει στην ιστορία ως το ποπ άλμπουμ των No Age. Για πρώτη φορά μας παρουσιάζουν ολοκληρωμένα κομμάτια των τεσσάρων λεπτών, με ρεφρέν και τα ρέστα. Φαίνεται έτσι να απομακρύνονται από την κλασική μορφή των μισοτελειωμένων κομματιών με τις άπειρες καλές ιδέες και τον θόρυβο που μας είχαν συνηθίσει (που εμείς βέβαια γουστάραμε καθώς θυμόμασταν τον Robert Pollard και την καλή εποχή των Guided By Voices). Όχι πως λείπει η noise πλευρά τους από τον δίσκο. Το Katterpillar καθώς και τα Dusted και Positive Amputation λειτουργούν σαν ambient noise ηχοτοπία, περάσματα ανάμεσα στα "κανονικά" τους κομμάτια. Το σπουδαίο μ'αυτά είναι πως δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν filler, καθώς το καθένα ξεχωριστά λειτουργεί εξαιρετικά μέσα στην έννοια του συνόλου. Με κάτι τέτοια κομμάτια το Nouns έχει περάσει στην σφαίρα του κλασικού, ενώ στο μυαλό μου ήρθε και το αριστουργηματικό Cryptogrammes των Deerhunter.

Oι επιρροές των Sonic Youth και των Dinosaur jr. διαποτίζουν όλον τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος. Το εναρκτήριο Life Prowler στηρίζεται στο αρχικό κιθαριστικό ριφακι ενώ τα πλήκτρα που σκάνε από το πουθενά νομίζεις ότι έχουν αποδράσει από κάποιο άλμπουμ των fuck buttons. To Glitter ήταν η πρώτη επαφή μου με τον δίσκο, καθώς ήταν το πρώτο single. Κλασικό noise lo fi κομμάτι με τον Spunt να τραγουδάει με απάθεια "I don't fear God/ I don't fear anything at all" και να καταλήγει "Ι want you back, underneath my skin". Το Fever Dreaming είναι το πιο straighforward κομμάτι που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ, αποκαλύπτοντας μας μια πλευράς της μπάντας που γνωρίζαμε ότι υπάρχει αλλά δεν είχαν εξωτερικεύσει ποτέ. Sonic Youth επηρεασμένο κομμάτι, ενώ σε μερικά σημεία μου θύμισε και ένα κομμάτι από το φετινό των Crystal Castles. Κάπως έτσι είναι και το Depletion στην πιο ποπ μορφή του. Το Common Heat είναι το πιο folko-ειδές κομμάτι τους καθώς είναι βασισμένο σε μια ακουστική με συνοδεία μιας κιθάρας και ενός διακριτικού θορύβου στο βάθος. Πιο εμφανείς από ποτέ εδώ οι ποπ ευαισθησίες της μπάντας χωρίς όμως να χάνεται ούτε στιγμή η ταυτότητά της.

H καθαρή παραγωγή του δίσκου συνεχίζεται και με τα Skinned και Valley Hump Crash. Το δεύτερο ειδικά surf-ίζει επικίνδυνα άλλά όχι όπως έκανε το Eraser στο Νοuns. Απαλλαγμένο από τον θόρυβο, καταλήγει σ' ένα κομμάτι που θα μπορούσαν να γράψουν και οι Surfer Blood. To Shred and Transcend την πρώτη φορά που το άκουσα εκστασιάστηκα ακριβώς όπως την πρώτη φορά που είχα ακούσει το Teen Creeps. Kλασικό in your face κομμάτι των No Age στο οποίο θυμίζουν πιο πολύ από ποτέ Dinosaur Jr. Φινάλε με το Chem Trails το οποίο αποτελεί μια ωδή στον  Jay Reatard.

Το Everything in Between είναι η πιο προσβάσιμη κυκλοφορία τους μέχρι στιγμής, και αυτό είναι λογικό ότι μπορεί να απογοητεύσει πολλούς. Εδώ δεν θα βρεις ούτε Neck Escaper, ούτε Sleeper Hold, ούτε Eraser αλλά ούτε και Everybody's Down. Παρ' όλα αυτά στα μυαλό μου μετά από πολλές ακροάσεις έχω καταλήξει να το σκέφτομαι σαν ένα κλασικό No Age άλμπουμ, με την έννοια πως καταφέρνουν να φιλτράρουν αυτά τα καινούργια στοιχεία με το δικό τους πρίσμα και να κυκλοφορούν εν τέλει ένα εξαιρετικό κιθαριστικό άλμπουμ. Ίσως το καλύτερο φετινό. Αλλά πάντα αυτό δεν λέω?

9/5/10

δίσκοι

Wild Nothing- Gemini


Ωραίος ήχος. Σκεφτείτε τους Pains με ολίγον τι από Factory.3,4 κομμματάρες (live in dreams, summer holidays, bored games), τα υπόλοιπα απλά συμπαθητικά. Σίγουρα στο άμεσο μέλλον θα μου τα σκάσει περισσότερο αυτός ο δίσκος.

Menomena- Mines 





















Πρώτη ένσταση, αυτό το απαίσιο εξώφυλλο. Όταν το προηγούμενο σου άλμπουμ είχε μακράν από τα καλύτερα artworks που έχω συναντήσει (όσοι είχαν αγοράσει το cd ξέρουν για τι πράγμα μιλάω) απλά δεν κυκλοφορείς μ' αυτό το απαίσιο εξώφυλλο. Πέρα από αυτό, είναι φοβερός δίσκος στα ίδια επίπεδα με το καταπληκτικό friend and foe. Κατεβάστε το οπωσδήποτε. (Ο αγαπημένος μου Jeph Jacques έγραψε κάτι πολύ εύστοχο: "It’s indie rock arranged by a computer program and given soul by the dudes performing it." Ακριβώς αυτό.)



Local Natives- Gorilla Manor




















Ναι ξέρω έχει κυκλοφορήσει εδώ και πολλούς μήνες, αλλά πρέπει να γεμίσω γραμμές για να μην μοιάζει τόσο ανούσιο αυτό το ποστ. Oι fleet foxes του 2010 σε συνδιασμό με dodos (πόσο δισκάρα ήταν το visiter?) σε λίγο πιο κιθαριστικούς ρυθμούς. Εξαιρετικό άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, θα αδικηθεί στο τέλος της χρονιάς από τις άπειρες φοβερές κυκλοφορίες του 2010.

Morning Benders- Big Echo





















Αυτοί είναι οι grizzly bear του 2010. Με χαλάνε λίγο τα φωνητικά, αλλά γενικά είναι πολύ ωραίος δίσκος. Βρώμικος θα έλεγα. Ισχύει το ίδιο με τους local natives, θα αδικηθεί κατάφωρα.

Μale Bonding- Nothing Hurts





















Νταξ..Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με τέτοιες μπάντες. Δώσμου lo fi, noise pop και πάρε μου την ψυχή. Άμα γουστάρετε no age, times new viking, abe vigoda, wavves κτλπ. απλά κατεβάστε το χωρίς σκέψη. Δισκάρα. Και έχει το υπέροχο franklin που είναι πολύ μεγάλο κομμάτι και μου θυμίζει pixies για κάποιον πολύ περίεργο λόγο.

υ.γ. Για την δισκάρα των no age θα γράψω εκτενέστερα σε λίγες μέρες.

tribute









:/

8/30/10

μπαντάρα

Ότι καλύτερο διάβασα για το teen dream και γενικότερα για τους beach house εδώ. Ακριβώς όμως έτσι.

8/29/10

heaven knows I'm miserable now

Η προήγουμενη βδομάδα ήταν χαλαρά από τις χειρότερες που έχω ζήσει. Έχω ζήσει και χειρότερα αλλά τουλάχιστον υπήρχε και μια ακτίδα φωτός στο μέλλον. Τώρα αρχίδια. Σε φάση δεν γαμιέται, γιατί σηκώνομαι από το κρεβάτι? Αιρκοντίσιο, σεντόνι, και στα ακουστικά smiths και joy division. Άντε και κανάς Elliott Smith να σπάει λίγο η βρετανίλα. Πλάκα πλάκα εκείνα ήταν χρόνια. Τότε μεγαλουργούσε το νησί. Ούτε στα 90's, ούτε φυσικά στα 00's. Αντε το πολύ να έβγαινε κανάς δισκός για να χορεύουν τα 17χρόνα στο decadence (τώρα στο use). Σκατά. Πάλι για μουσική γράφω. Δεν γαμιέται,μόνο αυτό μου 'χει μείνει.

υ.γ. Eίναι πραγματικά απορίας άξιο, πως βίασα τα πάντα τα τελευταία 5 χρόνια. Τα πάντα όμως. Και γαμώ τη μπουτάνα μου, πότε πέρασαν 5 γαμημένα χρόνια από τότε? Time is a bitch.

8/26/10

Arcade Fire- Suburbs


Statement: Οι arcade fire είναι η μεγαλύτερη μπάντας της γενιάς μας. Αυτήν την δήλωση την χω ήδη κάνει από το Neon Bible, ίσως λίγο πρόωρα, αλλά πλέον δεν χωρά αμφισβήτηση. Τρία εκπληκτικά άλμπουμ, το ντεμπούτο τους ήδη κλασικό, τα live τους εμπειρία ζωής, εξισσοροπούν άψογα ανάμεσα στην μουσική αρτιότητα και τον καταιγισμό συναισθημάτων, και ένα τεράστιο κοινό παγκοσμίως να σκίζει τα ιμάτιά του για χάρη τους (156.000 χιλιάδες αντίτυπα την πρώτη βδομάδα στην Αμερική.νούμερο 1 θέση στα billboard charts).

Προσωπικά η συζήτηση περί τιμιότητας της ρητορία τους για την αστική κουλτούρα με αφήνει παγερά αδιάφορο. Moυ φαίνεται αδύνατο να εκλογικεύω με τέτοιους όρους ένα άλμπουμ αγαπημένης μου μπάντας. Τα συναισθήματα που μου προκαλεί το κάθε κομμάτι ξεχωριστά αυτό έχει σημασία για μένα και μόνο. Έλεγα σε παλιότερο ποστ μου ότι θα κάτσω να γράψω για το Suburbs μετά από κάποιο καιρό ώστε να είμαι πιο νηφάλιος στην κρίση μου. Μεταξύ μας δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο η στάση μου απέναντι του. Ίσα ίσα κάθε φορά που το ακούω (κάθε μέρα δηλαδή), τόσο περισσότερο μεγαλώνει μέσα μου. Σε κάθε ακρόαση ανακαλύπτω και ένα νέο κομμάτι που μου κάνει εντύπωση. Μέχρι στιγμής μπορώ να πω ότι το Suburbs έχει τουλάχιστον 6 κλασικά κομμάτια.

Aρχής γενομένης με το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, ήρεμη δύναμη με τις μίνιμαλ κιθάρες να βάζουν πινελιές εδώ και εκεί και φυσικά το κολλητικό ρεφρέν “Sometimes I can’t believe it, I’m moving past the feeling,” που σίγουρα θα βρεις τον εαυτό σου να το σιγοτραγουδάς σε άσχετη φάση.
Το Rococo είναι το κομμάτι που λατρεύω σταθερά από την στιγμή που το πρωτοάκουσα μέχρι και τώρα. Καταπληκτική ενορχήστρωση με τα βιολιά να σε συνεπαίρνουν μέχρι την έκρηξη του ρεφρέν σίγουρα θα γίνει από τα αγαπημένα live κομμάτια του συγκροτήματος.
Συνέχεια με το City With No Children In το οποίο αγάπησα για τους στίχους τους, και τo Half Light 2 το οποίο ξεκινάει με μια μπότα ενώ απειλητικά βιολιά και κιθάρες μάχονται μεταξύ τους και ο Win τραγουδάει ήρεμα  "Now that San Fransisco is gone, I guess I'll just pack it in, Wanna wash away my sins in the presence of my friends". Aριστουργηματικό κομμάτι από την αρχή μέχρι το τέλος. Το Suburban War μου θυμίζει λίγο Interpol με το ριφάκι και τα back up φωνητικά αλλά καταλήγει σε ένα μεγαλειώδες φινάλε που μόνο οι arcade fire είναι ικανοί να προσφέρουν. Με 2 τύμπανα, όλα τα μπάσα του κόσμου, σε παίρνει και σε στέλνει στο διάολο.
Και είναι φυσικά αυτό το Sprawl 2. Την πρώτη φορά που το άκουσα ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος , ενω έγραφα λίγο αργότερα ότι αυτό το κομμάτι γράφτηκε για να μας βγάλει λίγο από την μιζέρια μας. Και είχα δίκιο. Κάθε φορά που το ακούω νιώθω λίγο πιο χαρούμενος άνθρωπος (ναι εννοείται ότι χρησιμοποιώ την μουσική, τις ταινίες, τα βιβλία για να νιώθω τα συναίσθηματα και να σκέφτομαι τις σκέψεις των άλλων). Σίγουρα το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Όχι πως τα άλλα πάνε πίσω. Το Ready To Start είναι το κλασικό Springsteen επηρεασμένο κομμάτι των af καλύτερο από το Keep The Car Running του Neon Bible, το Month of May σε ρόλο Εlectioneering (just saying..), ενώ δεν θα μπορούσε να υπήρχε καλύτερο φινάλε από την ενορχηστρωτική εκδοχή του Suburbs.

Το Suburbs είναι το πιο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Arcade Fire, (προφανώς δεν συγκρίνεται ο αυθορμητισμός και η ενέργεια του Funeral) και σίγουρα δεν θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν καλύτερο δίσκο εν έτη 2010. Για ακόμη μια φορά λοιπόν, βάζουν τον πήχη στο θεό και μας χαρίζουν το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς και μάλιστα σε ένα έτος που έχουν βγει εξαιρετικοί δίσκοι από όλους. Συναίσθημα, συνθέσεις, στίχοι, μουσική. Best band out there, hands down.

8/24/10

μόνο αυτοί

Οι Arcade Fire διασκευάζουν το Such A Same του Jay Reatard. Συγκίνηση μόνο.

8/23/10

αύγουστος

Lux/ βραδινό μπάνιο, ισορροπώντας στο απόλυτο τίποτα στον έναστρο ουρανό περικυκλωμένος από τα φώτα τoυ νησιού/ suburbs/ η μισοσηκωμένη μπουνιά του Bill Murray στο τέλος του Rushmore/ bad timing/ λισσαβώνα/ νορβηγικό δάσος/ άπειρα τζιν τονικ στο χωριό/ θάνατος/ το Los Angeles του FlyLo/ lost in translation μετά από έξι χρόνια/ ατλαντικός/ ιδρώτας/ ο Χόλντεν/ ο καυγάς στο μποέμικο my ass δωμάτιο/ η γαλλιδούλα στο τρένο/ βινύλια/ η διασκευή στο ceremony από τους galaxie 500/ kazu, key, cantina εγώ έπινα/ η Kirsten/ κοκτεϊλς στα πεζοδρόμια/ cupcakes/ twitter από παντού/ οι besnard lakes/ μπάσκετ/ ο δημήτρης/ εφημερίδες,πολλές/ τηγανιτά ψάρια/ αναμνήσεις/ το tokyo witch των beach house/ η Ellen Page και ο Joseph Gordon Levitt στο Inception/ κλήση από το πουθενά/ I'm waiting waiting waiting/

8/22/10

γκαύλα

Mακράν το πιο καυλωτικό κομμάτι για φέτος. Τι δισκάρα ρε πούστη.

8/16/10

mhmmm..

Επειδή τον Αύγουστο υπολειτουργούμε θα ποστάρω μόνο βιντεάκια. Αρχής γενομένης με τον υπέρτατο θεό FlyLo να παίζει σε live dj set το ύψιστο Idioteque.



υ.γ. Mπορεί να γράψω για την Λισσαβώνα αργότερα.

8/1/10

baths

Ναι την τελευταία βδομάδα εκτός από το suburbs και το ομώνυμο των ιντερπολ ακούω και άλλα άλμπουμς. Όπως το Cerulean για παράδειγμα το οποίο είναι δισκάρα. Βασικά αγαπώ αυτά τα περίεργα φωνητικά τα οποία κολλάνε απίστευτα με την μουσική του. Δεν ξέρω κατά πόσο φτάνει το Cosmogramma του FlyLo (που μεταξύ μας δεν τον φτάνει σε καμία περίπτωση) αλλά ο δίσκος έχει συναίσθημα. Και ο τύπος είναι μόλις 21 χρονών γαμώ την μπαναγία μου. Πω κατάθλιψη..

υ.γ. Άλλο ένα άλμπουμ με μπλιμπλικια που μπαίνει στην λίστα. Να δω τι θα πρωτοβάλω στο τέλος της χρονιάς.

7/30/10

μόνο αυτό

I still recall the taste of your tears
Echoing your voice just like the ringing in my ears
My favorite dreams of you still wash ashore
Scraping through my head 'till I don't want to sleep
Anymore

You make this all go away
You make this all go away
I'm down to just one thing
And i'm starting to scare myself
You make this all go away
You make this all go way
I just want something
I just want something I can never have

You always were the one to show me how
Back then I couldn't do the things that I can do now
This thing is slowly taking me apart
Gray would be the colour if I had a heart
Come on, tell me

You make this all go away
You make this all go away
I'm down to just one thing
And I'm starting to scare myself
You make this all go away
You make this all go away
I just want something
I just want something I can never have

In this place it seems like such a shame
Though it all looks different now
I know it's still the same
Everywhere I look you're all I see
Just a fading fucking reminder of who I used to be
Come on, tell me

You make this all go away
You make this all go away
I'm down to just one thing
And i'm starting to scare myself
You make this all go away
You make it all go way
I just want something
I just want something I can never have
I just want something I can never have

7/28/10

kettering

Μόνο αυτό το κομμάτι θα μπορούσε να περιγράψει επαρκώς την ζωή μου αυτή την στιγμή. Μόνο αυτό. Tεράστιο κομμάτι. Γενικότερα μεγάλη δισκάρα το Hospice.

7/26/10

af

Τις τελευταίες τρεις μέρες προφανέστατα ακούω ΜΟΝΟ το suburbs των arcade fire. Υποθέτω πως σε κανα δίμηνο θα είμαι σε θέση να γράψω γι αυτόν τον δίσκο, γιατί αν το επιχειρήσω τώρα θα καταλήξω να το υμνώ και να φτάνω σε υπερβολές τύπου "το νέο ok computer" και η αλήθεια είναι ότι δεν το θέλω αυτό. Μάλλον είμαι πολύ κότα, και περιμένω να καταλλαγιάσoυν κάπως όλα αυτά τα συναισθήματα και να γράψω πιο ήρεμα. Αλλά μεταξύ μας δεν περιμένω να αλλάξουν και παρα πολλά.