10/24/09

The Pains Of Being Pure At Heart- Higher Than The Stars EP


Οι Pains είναι η μπάντα του 2009 .Ηands down. Κυκλοφόρησαν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, έβγαλαν τρομερά κομμάτια, κάνουν εκπληκτικά live (η συναυλία τους στο gagarin στις αρχές του ιούνη ήταν από τις καλύτερες των τελευταίων χρόνων στη χώρα μας) και δικαιωματικά έχουν κερδίσει αυτό τον τίτλο. Τι και αν θυμίζουν τα πάντα? Απο smiths,belle and sebastian μεχρι my bloοdy valentine και field mice. Η ικανότητα μιας μπάντας δεν κρίνεται από τις επιρροές της αλλά από το πώς θα μπορέσει αυτά τα ερεθίσματα να τα μετουσιώσει σε ωραία κομμάτια. Και αυτό είναι το προτέρημα τους. Μας έχουν προσφέρει ήδη εξαιρετικά ποπ διαμαντάκια μέσα από το ομώνυμο δίσκο τους (come saturday, young adult friction, this love is fucking right) ενώ στο 7'' του young adult friction περιέχεται σαν b-side ίσως το καλύτερο τους κομμάτι,το ramona. Παρ'ολα αυτά δεν σταματούν εδώ. Toν Σεπτέμβρη κυκλόφορησαν ένα νέο ep ονόματι Higher Than Then The Stars με 4 καινούργια κομμάτια και ένα υπέροχο remix των saint etienne. To ομώνυμο κομμάτι μπορώ να πω ότι απομακρύνεται από τον ήχο του lp τους, καθώς λάμπουν δια της απουσίας τους οι shoegaze κιθάρες τους ενώ αντίθετα στηρίζεται στα πλήκτρα της Peggy-I Want To Marry You- Wang και είναι μακράν ότι πιο κοντινό έχουν βγάλει στους field mice(μιλώντας για ποπ διαμάντια). Το 103 επιστρέφει στις γνώριμες noise κιθάρες τους και θα μπορούσε να είναι ένα εξαιρετικό b-side στο ντεμπούτο τους. Το falling over είτε έβγαινε στα τέλη 80s είτε στις αρχές των 90s από μια βρετανική μπάντα δεν θα καταλάβαινε κανείς την διαφορά. Κιθάρες αλά b&s, new order πλήκτρα, catcy ρεφρέν, μαζί με το higher than the stars το καλύτερο κομμάτι του ep. Τέλος τo twins είναι ένα κλασικό pains κομμάτι το οποίο στηρίζεται σε ένα κιθαριστικό ριφ,και χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό συμπληρώνει μια χαρά τα υπόλοιπα 4. Η μεγάλη έκπληξη όμως είναι το remix των saint etienne στο ομώνυμο κομμάτι. Αέρινα synths, dance pop αισθητική, τονίζειτο ρεφρεν, υπογραμμίζοντας με τον καλύτερο τρόπο πόσο καλό είναι εξ αρχής το higher than the stars.Οι pains έχουν πραγματικά μεγάλο ταλέντο. Μ'αυτο το ep μας έδειξαν ότι μπορούν να παίξουν με διαφορετικούς ήχους από αυτούς που τους είχαμε γνωρίσαμε χωρίς να χανουν την ταυτότητά τους(τολμώ να πω ότι ίσως τους ταιριάζει και πιο πολύ αυτή η post smiths era .) Είναι περιττό να πω ότι περιμένω με ανυπομονησία την καινούργια δουλειά από την αγαπημένη μου νέα μπάντα(there you go,I said it). 8.4/10

10/20/09

A Place To Bury Strangers- Exploding Head


Το ξεκαθαρίζω εξ αρχής. Οι a place to bury strangers είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες,οπότε οποιαδήποτε αντικειμενική ματιά είναι αδύνατη εξ ορισμού(είμαι σίγουρος ότι θα το έβρισκα κορυφαίο ακόμα και αν ο Αckermann έβγαζε σόλο δίσκο παίζοντας μια συγχορδία για 40 λεπτά αλλάζοντας μονάχα τα εφέ στις πεταλιέρες του). Παρ' όλα αυτά το exploding head δεν είναι καλύτερο από το ομώνυμο τους άλμπουμ. Πως άλλωστε θα μπορούσε να είναι? Το ντεμπούτο τους έσκασε από το πουθενά πριν 2 χρόνια και ήταν τόσο προκλητικά καλό και εθιστικά θορυβώδες, γεμάτο κορυφαία κομμάτια που πολλοί το ανακήρυξαν(βιαστικα?) από τα καλύτερα της δεκαετίας.Τα επόμενα 2 χρόνια προσπαθούσαμε να καλύψουμε το κενό τους ψάχνοντας τις πρώην μπάντες του Ackermann(βλέπε skywave) αλλά και τα απομεινάρια αυτού (βλέπε ceremony). Η είδηση ότι τον Οκτώβρη θα κυκλοφορούσαν νέο δίσκο ήταν ευλογία για τα αυτιά μας καθώς το λιώσιμο του πρώτου τους δίσκου είχε φτάσει στα όρια. Exploding Head λοιπόν..Πολλοί του ασκούν αρνητική κριτική κατηγορώντας τους aptbs για μηδενική εξέλιξη, πράγμα για το όποιο δεν διαφωνώ εντελώς. Όντως μοιάζει επικίνδυνα πολύ με τον προκάτοχό του, δεν μπορεί κανείς όμως να αμφισβητήσει ότι περιέχει και μερικά από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει..Το "it is nothing" θα μπορούσε να ανοίγει άνετα κάποιο άλμπουμ των my bloody valentine ενώ το "in your heart" είναι το εξαιρετικό single που θα περίμενες από μια shoegaze μπάντα.Το "ego death" ξεκινάει προσπαθώντας να κάνει πράξη τον τίτλο του άλμπουμ,δηλαδή να σου ανατινάξει τον εγκέφαλο ενώ το οργασμικό catchy ρεφρέν του είναι μακράν από τις καλύτερες στιγμές του συγκροτήματος. Το "everything always goes wrong" θα μπορούσε να είναι το καλύτερο κομμάτι των crystal stilts που δεν έχουν γράψει ακόμα,αν έπαιζαν με δυνατές παραμορφωμένες κιθάρες. Το αγαπημένο μου κομμάτι όμως βρίσκεται στο τέλος του αλμπουμ ακριβώς όπως και στο ντεμπούτο τους. Το "I lived My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart" ξεκίναει με την πιο(θα τολμήσω να το πω) ποπ μελωδία που έχουμε ακούσει σε κομμάτι των aptbs. Ποπ τηρουμένων πάντα των αναλογιών αν σκεφτούμε με ποιους έχουμε να κάνουμε,αφού το κομμάτι καταλήγει σε ένα όργιο ήχων ακριβώς όπως και το "ocean" 2 χρόνια πριν. Υπάρχουν βέβαια 2,3 κομμάτια τα οποία είναι από μέτρια μέχρι αδιάφορα αλλά δεν λειτουργούν αρνητικά μέσα στην έννοια του συνόλου. Προσωπικά το exploding head με αφήνει ιδιαιτέρως ευχαριστημένο με την προϋπόθεση βέβαια το νεοϋορκέζικο τρίο να βρει τρόπους να πειραματιστεί στο μέλλον με τον ήχο του. 8/10

Atlas Sound- Logos


Your friendly neighborhood Bradford Cox is back! Ο τύπος είναι απίθανος, μέσα σε διάστημα 2 χρόνων έχει κυκλοφορήσει 2 άλμπουμς και 2 eps με τους deerhunter(ερρρ..ναι είναι εκείνος ο "περίεργος" τραγουδιστής τους με το σύνδρομο Marfan) και άλλα 2 σόλο άλμπουμς με την ονομασία atlas sound. Το περσινό πολύ καλό Let The Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel(καλύτερη ονομασία δίσκου ever) και το φετινό Logos. Κάποιος θα περίμενε την ίδια εσωστρεφή "lap top ambient" και στο καινούργιο δίσκο του Cox αλλά όχι..Το logos δεν είναι αυτοβιογραφικό, έχει γραφτεί σε πολλά μέρη του κόσμου (στην περιοδεία των deerhunter συγκεκριμένα) ενώ έχουν συμβάλλει και δύο σημαντικοί μουσικοί. Η Laetitia Sadier των Stereolab (παιδικοί ήρωες του Cox) αλλά και ο Noah Lennox(ή αλλιώς panda bear) των animal collective.. Για την ακρίβεια το πρώτο δείγμα της δουλειάς του που πρωτοακούσαμε ήταν το "Walkbout" και η συνάντηση γιγάντων με τον Lennox. H συνεργασία αυτή έχει και μια μικρή ιστορία από πίσω της. Ο Cox έκανε περιοδεία στην Ευρώπη πέρσυ με τους animal collective και για να σκοτώσουν την ώρα τους στο βαν έπαιζαν αυτοσχέδια παιχνίδια στο ipod,οπότε κάποιος έβαλε το What I'm Going Τo Do των dovers και ο Cox έμεινε κατάπληκτος με τα hooks και σχολίασε στον Lennox ότι κάποιος πρέπει να σαμπλάρει αυτό το ριφ και έτσι κάπως γεννήθηκε το "walkbout". Το οποίο φυσικά είναι υπέροχο κομμάτι, θυμίζει κάπως το person pitch του panda bear.Το logos το διακατέχουν οι dream pop μελωδίες, οι "ηλιόλουστες" αρμονίες και οι minimal κιθάρες. Το "sheila" είναι το ποπ τραγούδι που περιμένεις να γράψει ένας τύπος σαν τον Bradford Cox, ενώ δίνει τον καλύτερο του εαυτό στο "quick canal". Ενα κομμάτι δομημένο σε μια βαθιά μπασογραμμή αλλά και στην αέρινη φωνή της Sadier το οποίο κορυφώνει με τις fuzzed out κιθάρες. Βέβαια η αγαπημένη μου στιγμή του δίσκου είναι το "an orchid" ένα κομμάτι που άνετα θα χώραγε σε κάποιον δίσκο των deerhunter αφού είναι χαρακτηριστική η shoegaze αισθητική του αλλά και εμφανής ο λόγος γιατί ο Cox θεωρείται από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς της γενιάς του. Το logos είναι εκείνο το άλμπουμ που μπορεί να σου φτιάξει την διάθεση χωρίς να χρειαστεί να σε ξεσηκώσει ή να σε κάνει να χορεύεις ξέφρενα στο σαλόνι σου.Αύτη είναι μάλλον και η μαγεία του.. Άνετα μπαίνει στα αγαπημένα μου γι αυτόν τον χρόνο.
(Άκουγα για πολλοστή φορά το logos ένω διάβαζα το blankets και μου φάνηκε μαγικό το πόσο τέλεια περιγράφει τα σκίτσα του Craig Thompson η μουσική του Atlas Sound..) 8.5/10

02 An Orchid.mp3

10/18/09

OST

Tην προηγούμενη βδομάδα έτυχε να δω 3 πολύ ωραίες ταινίες με εξαιρετικο soundtrack. Πρώτη φυσικά, το πολυαναμενόμενο 500 days (of summer) το οποίο το περιμέναμε από την πρώτη φορά που είδαμε το trailer. Eκτός από το τις πολλές μουσικές αναφορές απο spoon μέχρι belle and sebastian (αλλά και τις μπλούζες joy division του πρωταγωνιστή) έχει προφανώς και πολύ καλό soundtrack.Smiths,feist,regina spektor,doves είναι λίγα από τα όνοματα που περιλαμβάνει.Σύνεχεια με το adventureland στο οποίο την μουσική επιμέλεια έχουν αναλάβει οι yo la tengo παρακαλώ.Το στόρυ εξελίσσεται στο 1987 οπότε οι μουσικές είναι αυτής της δεκαετίας: replacements,husker du, the cure, INXS, Bowie, αλλά και πολύ Lou Reed το όποιο εξηγείται από την πλοκή της ταινίας. Τελευταία ταινία το the boat that rocked το όποιο μας μεταφέρει στις ένδοξες μέρες του rock n roll πίσω στο 67, και σ' ένα πειρατικό πλοίο γεμάτο τρελούς dj να παίζουν 24 ώρες το 24 ώρο ροκ μουσική.Το ost είναι γεμάτο 60s επιτυχίες με κορυφαία συγκροτήματα όπως beach boys,kinks,who και άλλα πολλά..Εννοείται ότι τις προτείνω ανεπιφύλακτα και τις τρεις.

Japandroids- Post Nothing


Οι wavves πρέπει να είναι το πιο πολυσυζητημένο lo fi, noise rock συγκρότημα της χρονιάς. Η διάσημη πλέον κατάρρευση του Nathan Williams στο Primavera καθώς και η μετέπειτα διαμάχη του με τον Jarred Swiley των black lips δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβητήσεις. Κυκλόφορησαν ένα εξαιρετικό άλμπουμ βέβαια με ποπ anthems σε ισσοροπία με noisy/lo fi ήχους, ενώ το "so bored" αποτελεί από τα καλύτερα κομμάτιου του έτους.Πώς?Για τους japandroids είναι το ποστ?Ναι,όντως..Είναι καλύτεροι. To ντουέτο από το Βανκούβερ συνεχίζει την παραγωγή εξαιρετικών δίσκων αυτού του είδους τα τελευταία 2 χρόνια(βλέπε no age, times new viking, abe vigoda, mika miko, jay reatard κ.α.). Ωραίες συνθέσεις, φοβερή ενέργεια (φέρνουν στο μυαλο τους mclusly ώρες ώρες) teen pop αναφορές,βαριά ριφς δημιουργούν ενα πολύ πολύ καλό άλμπουμ. Μια χάρα για δύο τύπους που ονομάζονται japandroids και προφανώς δεν παίρνουν και πολύ σοβαρά τους εαυτούς τους.Δείτε τους εδω live. 8.5/10

The Flaming Lips- Embryonic


Οι flaming lips επέστρεψαν στα παλιά καλά ναρκωτικά, ήταν η πρώτη μου σκέψη μετά την ολοκλήρωση του επικού embryonic. Πραγματικά είναι λίγα τα πράγματα που μπορεί να πει κάποιος για το νέο φιλόδοξο έργο του Wayne Coyne και της παρέας του, ειδικότερα βέβαια από την στιγμή που έχουν ειπωθεί και γραφτεί τόσες πολλές αράδες, σχέδον όλες θετικές, από ένα σωρό μέσα. Αυτο φυσικά δεν αποτελεί έκπληξη, αφού οι lips είναι από τις μεγαλύτερες μπάντες που μας έχουν απομείνει ενώ η είδηση κάτι μήνες πριν ότι θα κυκλοφορήσουν ένα διπλό άλμπουμ τον Οκτώβρη παρέτεινε την προσμονή μας για το come back τους. Είναι αρκετα δύσκολο να περιγράψει κανείς το embryonic. Στο μυαλό μου εγώ το έχω κάπως σαν: neu! meets black dice meets the beach boys. Ο θόρυβος κυριαρχεί από την αρχή μέχρι το τέλος ενώ λείπουν και τα ποπ κομμάτια που μας είχαν συνηθίσει. Για την ακρίβεια τα περισσότερα κομμάτια έχουν να κάνουν με ηχοτοπία, που είμαι σίγουρος ότι στο παραμυθένιο,φουτουριστικο κόσμο των lips αποτελούν μέρος ενός παζλ το οποίο χρειάζεται όλα τα μέρη του για να θεωρηθεί ολοκληρωμένο. Το embryonic είναι ένα ταξίδι το οποίο προσφέρει μόνο κέρδη αφού για 70 λεπτά δραπετεύεις από τον γήινο χώρο και περιπλανιέσαι στο διάστημα με μόνες εικόνες αυτές που ξεστομιζει ο Coyne. Με λίγα λόγια είναι ένα αριστούργημα. Δύσκολο μεν (έχω διαβάσει από πολλούς ότι είναι μεν κορυφαίο αλλά δύσκολα θα το ξανακούσουν) πραγματικά όμορφο όμως σε όποιον αποφασίσει να απορροφηθεί στον κόσμο του. Το Soft Bulletin βρήκε άξιο συμπαραστάτη του 10 χρόνια μετά.Cool huh?
ps: Ποιός από σας κοίταξε το κινητό του ενώ έπαιζε το "the sparrow looks up at the machine" στο 2:34? Πιθανότατα όλοι..
9.5/10