12/9/09

A Place To Bury Strangers live


Ακολουθεί συνοθύλευμα συναισθημάτων και σκέψεων.
Τι είδαν τα ματάκια μας? Το επανέλαβα πολλές φορές στον εαυτό μου καθώς έβγαινα έξω στον κόσμο. Εκείνη των ώρα ένιωθα ότι είδα την καλύτερη συναυλία της ζωής μου.Ακόμα το νιώθω. Πόσο τεράστια μπάντα είναι? Ο μπασίστας υπέρ του δέοντος cool έπαιζε τις μπασογραμμες του βλαστημώντας από μέσα του το τραγικό υπόγειο που τον έφεραν να παίξει. Ο ντράμερ, ένας μικρός θεούλης έπαιζε τα πάντα σε απίστευτες ταχύτητες κρατώντας μοναδικά ρυθμό. Για τον μεγάλο θεό Ackermann τι να πρωτοπώ? Πρώτη φορά βλέπω στην ζωή μου έναν κιθαρίστα να σοδομίζει την κιθάρα με αυτόν τον τρόπο. Προσπαθούσε να παράξει ήχο/θόρυβο με οποιονδήποτε τρόπο μπορούσε ενώ οι κινήσεις του με την κιθάρα ήταν βγαλμένες από graphic novel. Νόμιζα σε κάποιες στιγμές ότι σταματούσε ο χρόνος και πήγαινε σε slow motion. Λιώμα πάνω στην σκηνή να πίνει, να ζητάει ρουφηξιές τσιγάρου από το κοινό και εν τέλει να καταλήγει πάνω στο drum kit. Έτσι ρε γαμώτο πρέπει να είναι κάθε συναυλία. Έτσι πρέπει να παίζει κάθε συγκρότημα που σέβεται τον εαυτό της. Όχι για το κοινό. Γάμα το κοινό. Και ο Ackermann γραμμένο το είχε το κοινό. Παίζει επειδή είναι καυλωμένος. Επειδή αν δεν έπαιζε κιθάρα μάλλον θα ήταν κλεισμένος σε κάποιο ψυχιατρείο. Κάθε εμφάνισή του είναι σαν να είναι η τελευταία του. Και αυτό λέει γαμημένα πολλά. Και έτσι ήταν στο κάτω κατω. Από την καταιγίδα του ego death στο αγνώριστο to fix the gash in your head και στην ηδονή του missing you το οποίο στα αυτία μου ήταν σαν να άκουγα το only swallow των mbv. Πραγματικά ένιωθα σαν να άκουγα ένα κλασικό, ιστορικό κομμάτι live. Όλα όμως. Το απίστευτο don't think lover, το everything always goes wrong. Όλα. Εκεί όμως που η συναυλία πήγε σε άλλο επίπεδο ήταν στο τέλος. Half awake και όποιος δεν έμεινε με ανοικτό το στόμα πρέπει να είναι πολύ κακός άνθωπος. Απίστευτο, μοναδικό δεν έχω λόγια να περιγράψω το πως ένιωθα εκείνη την στιγμή. Το I lived my life to stand in the shadow of your heart ακολούθησε πολύ λογικά, φέρνοντας το χάος. Κάπως έτσι το χω στην μνήμη μου: Ο Ackermann να χτυπιέται σε όλη την σκηνή με σπαστικές κινήσεις, να χτυπάει την κιθάρα του στο ταβάνι με μία χορδή να κρέμμεται σαν νεκρός οργανισμός που δεν αντέχει άλλο και πέφτει νεκρός, και στο τέλος να πετάει την κιθάρα του να βγάζει το βίσμα και να το βάζει στο στόμα παίζοντας παράλληλα με τους ήχους από τις πεταλιέρες του. Και εκεί που τα γάμησε όλα νομίζαμε ότι ήρθε το τέλος. Αλλά όχι. Ο θεός είχε να δώσει και άλλα. Παίρνει μια άλλη κιθάρα πίσω από τα drums και αρχίζει να παράγει τους υπόκωφους ήχους από το αγαπημένο μου ocean. Εκεί δεν άντεξα. Άρχισα να χτυπάω το χέρι μου στο woofer μπροστά από τον μπασίστα βγάζοντας πιθηκίστικους ήχους. Η σκηνή που μου έχει μείνει είναι ο Ackermann να έχει καθαρίσει το πεδίο μπροστά του από μικρόφωνα και άλλες περιττές βλακείες, να κάθεται στην μέση της σκηνής χωρίς να κάνει τίποτα, να κοιτάει τον κόσμο κουνώντας το κεφάλι του ενώ οι άλλοι δύο να τα σπάνε από πίσω. Ξαφνικά αρχίζει να λυσσάει στην κιθάρα του σαν να μην υπάρχει αύριο. Για μια στιγμή το πίστεψα και γω. Δεν νομιζω να πάω και αύριο, όχι επειδή παίζει ο γαύρος όπως έλεγα στην αρχή, αλλά επειδή πλέον δεν περιμένω τίποτα. Τι να περιμένω δηλαδή? Ότι ήταν να δω το είδα. Οι a place to bury strangers αυτή την στιγμή που γράφω είναι η καλύτερη μπάντα στον πλανήτη. Κανείς δεν ασχολείται με τίποτα άλλο. Μόνο οι aptbs έχουν σημασία.



4 comments:

  1. Ρε, μόνο εγώ γκρινιάζω για το χτεσινό; Μα τι παίχτηκε πια;

    ReplyDelete
  2. γαμήσανε και εσύ και εγώ μάλλον κάτσαμε πολύ μπροστά.από το παρίσι που τους είδα πριν ούτε μήνα ήτανε καλύτεροι.

    ReplyDelete
  3. παιδιά κ γω ακριβώς μπροστά από τον μπασίστα ήμουν, παρ'ολα αυτά έβγαζα όλα τα κομμάτια μια χαρά.τραγουδούσα κιόλας!τρελή συναυλία.βγήκα από το υπόγειο λες και είδα τα πρώτα live των jamc ή των mbv.

    ReplyDelete
  4. εγώ μπροστά από τον Oliver

    ReplyDelete