Spoon

Νομίζω πως είναι περιττό να πω ότι το transference των spoon το αναμένω πως και πως. Οι spoon είναι από τις πολύ αγαπημένες μπάντες, κυρίως γιατί δεν σε απογοητεύουν ποτέ. Όλα τα άλμπουμ τους είναι απο καλά μέχρι κορυφαία. Βέβαια το αγαπημένο μου παραμένει το series of sneaks εκεί πίσω στα 1998, το οποίο θα το έβαζα άνετα στα δέκα αγαπημένα των 90's. Πίσω στο transference όμως το οποίο βγαίνει τον Ιανουάριο, και όπως διαβάζω είναι από τα καλύτερά τους. Για να δούμε..Κρατάω πάντως τις επιφυλάξεις μου για κάτι τέτοιες δηλώσεις. Εχθές κυκλοφόρησε ψηφιακά το πρώτο single, το written in reverse, τo οποίο, ω τι έκπληξη, είναι άψογο. Εδω μπορείτε να το ακούσετε.

Αγαπημένες ταινίες των 00's

Έχω μεγάλο πρόβλημα να κατατάσσω ταινίες όσο και αν λατρεύω τις λίστες. Ακόμα και τώρα είμαι πολύ σίγουρος ότι έχω ξεχάσει άπειρες. Εν πάση περιπτώσει αυτές είναι οι αγαπημένες μου από όσες μπορώ να θυμηθώ.

1)Donnie Darko (Richard Kelly,2001)

2)High Fidelity (Stephen Fears,2000)

3)Garden State (Zack Braff,2004)

4)No Country for Old Men (Joel and Ethan Coen,2007)

5) (500) Days of Summer (Marc Webb,2009)

6)Vanilla Sky (Cameron Crowe,2001)

7)Dancer in the Dark (Lars von Trier,2000)

8)24 Hour Party People (Michael Winterbottom,2002)

9)Oldboy (Park Chan-Wook,2003)

10)The Dark Knight (Christopeh Nolan,2008)

11)Corpse Bride (Tim Burton,2005)

12)Dogville (Lars von Trier,2003)

13)The Royal Tenenbaums (Wes Anderson,2001)

14)Lost in Translation (Sofia Coppola,2003)

15)Spirited Away (Hayao Miyazaki,2001)

16)Goodbye Lenin (Wolfgang Becker,2003)

17)Last Days (Gus Van Sant,2005)

18)Coffee and Cigarettes (Jim Jarmusch,2003)

19)Shortbus (John Cameron Mitchell,2006)

20)Les Invasions Barbares (Denys Arcand,2003)

#19

00's

THE SHINS- OH INVENTED WORLD



Η μπάντα που έβγαλε ξανά στο προσκήνιο την sub pop και την εκτόξευσε στις αρχές της δεκαετίας, κρατούν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Αρχής γενομένης με αυτό το υπέροχο ντεμπούτο, σε όλη την διάρκεια της δεκαετίας μετουσιώνουν σε εξαιτερικά ποπ κομμάτια τις επιρροές τους από belle and sebastian και smiths μέχρι beach boys και pixies. Και ναι ορκίζομαι σε όλη την δισκογραφία των felt πως κάθε φορά που ακούω το pressed in a book ανατριχιάζω. (Κατάφερα να γράψω για αυτόν τον δίσκο χωρίς να αναφέρω το new slang ή το garden state. Ηοοray for me!)

2009

THE HORRORS- PRIMARY COLOURS



H αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα αυτό το άλμπουμ από αυτό το συγκρότημα. Και ποιος μπορεί να με κατηγορήσει? Αυτά τα skinny αγγλάκια που πριν 2 χρόνια τα έβλεπες με τα μαύρα ρούχα και τα μαύρα μεικ απ τους και τα...err...well, όλα μαύρα ήταν. Περιμένενε λοιπόν κανείς από αυτα τα παιδάκια με τα γελοία πανκ goth emo κομμάτια τους, ότι μετά από 2 χρόνια θα έβγαζαν έναν γαμηστερό shoegaze δίσκο? Eλάτε παραδεχτείτε το, όχι φυσικά. Και δεν είναι μόνο οι my bloody valentine κιθάρες που διαπερνούν όλον τον δίσκο. Ποιός περίμενε αυτό το απίστευτο kraut rock τελείωμα του sea within a sea? Πανάξια μέσα στην εικοσάδα.

Best of 2009:20. Fever Ray- Fever Ray

Μοιάζει υπερβολικά πολύ με το silent shout. Enough said.

Best of the decade:20. The White Stripes- White Blood Cells

Hey, guess what? To white blood cells είναι μακράν το καλύτερο άλμπουμ των stripes. Και μην ακούσω βλακείες για το elephant. Κατά την γνώμη μου το elephant είναι το τέταρτο κατά σειρά καλύτερό τους, μετά τα 3 πρώτα. Το white blood cells είναι ότι πιο ώριμο έχουν βγάλει συνδυάζοντας την πρώιμη καύλα του ομώνυμου άλμπουμ τους με το συνθετικό ταλέντο του Jack που έπιασε ταβάνι εκείνη την εποχή. Και ναι το dead leaves and the dirty ground είναι από τις καλύτερες εισαγωγές. Και ναι καταφέρνουν να τα σπάσουν μέσα σε 1:50 με το fell in love with a girl δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι το πιο πλήρες κομμάτι. Και ναι το the union forever με τις απίστευτες αναφορές στην καλύτερη ταινία ever, παραμένει το καλύτερο κομμάτι που έχει γράψει ο White. Πόσο γαμάτοι ήταν τότε?

ISIS

Γράφω στα καπάκια μετά την συναυλία και είμαι περισσότερο ψύχραιμος απ' όσο θα περιμένα. Για να μην παρεξηγηθώ, οι ISIS τα σπάσαν. Λάθος. Γάμησαν. Ακριβώς όπως 2.5 χρόνια πριν. Ένιωθα να μου ανοίγουν το κεφάλι, να παίρνουν τον εγκέφαλό μου και να τον πετούν στον τοίχο. Είναι τεράστια μπάντα. Και ο Turner μεγάλος θεός. Το hallo of the dead ήταν ίσως το πιο mindfuck opening σε συναυλία που έχω πάει. Ήμουν έτοιμος να βάλω τα κλάμματα. Πραγματικά δεν μπορούσα να συνειδητοποίησω το πόσο γαμηστερά έπαιζαν. Ποιοί tool ρε? Αν οι tool έβγαζαν τα μισά συναισθήματα από αυτά που βγάζουν οι ISIS κάθε φορά επί σκηνής, θα ήταν υπερευχαριστημένοι. Μετανοείτε ρεεε. Οι ISIS είναι ότι καλύτερο υπάρχει στο χώρο. Τελεία και παύλα. Έγω έχω δίκιο, εσείς άδικο. End of story.
Βέβαια τα πράγματα μετά ηρέμησαν. Μήπως έφταιγε το γεγονός ότι τους είχα ξαναδεί? Μήπως επειδή το κοινό ήταν ψιλοξενέρωτο? Μήπως επειδή δεν έπαιξαν το so did we, το in fiction, το the begging and the end ή το celestial (the tower?). Όλα αυτά έπαιξαν τον ρόλο τους. Αλλά μάλλον τό πρόβλημα εν τέλει ήμουν εγώ. Ήταν σαν μην ήμουν έκει. Σαν να είχα αποστασιοποιηθεί. Και την ίδια στιγμή οι άλλοι τα σπάγαν. Θα έχει καμιά διαφορά αν αναφέρω το πόσο οργασμικά έπαιξαν τα dulcinea, ghost key, threshold of transformation? Καμία. Θα ήταν η τέλεια συναυλία, αν την "ζούσα" περισσότερο. Κάπου εδώ κολλάει το περίφημο " it's not you, it's me".

It falls back towards the first..

Άκουσα χθες τα νέα για το νέο άλμπουμ των interpol και συνειδητοποίησα ότι ενώ τους λατρεύω και είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες ever, την ίδια στιγμή δεν τους θεωρώ από τις σημαντικότερες των 00's. Το turn on the bright lights είναι αδιαμφισβήτητα αριστούργημα, ένα instant classic ή αλλιώς η φωνή της Νέας Υόρκης στις αρχές της δεκαετίας. Οτιδήποτε και αν έβγαζαν αργότερα θα ήταν καταδικασμένο να είναι στην σκιά του, ακόμα και το εξαιρετικό antics. Το ίδιο θα μου πείτε δεν συμβαίνει και με τους arcade fire? Όχι ακριβώς. Το neon bible μπορεί να μην έφτανε σε αξία το καλύτερο ίσως άλμπουμ των τελευταίων 10 χρόνων, λέγε με και funeral, αλλά τουλάχιστον σηματοδοτούσε μια εξέλιξη στον ήχο του συγκροτήματος, όχι πολύ μεγάλη αλλά αρκετή ώστε να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό. Επιπλέον την μουσική των interpol την είχαμε ξανακούσει,γνώριζαμε το έδαφος που πατούσαμε, τα συναισθήματα ήταν γνώριμα. Αντίθετα οι Καναδοί πήραν λίγο από τα indie συγκροτήματα της πατρίδας τους, λίγο από talking heads, λίγο από post punk και έβγαλαν κάτι απίστευτο. Κάτι μοναδικό. Το χω ξαναπεί για τους Arcade Fire. Πιστεύω ότι είναι η μεγαλύτερη μπάντα της γενιάς μας. Μπορεί όχι η καλύτερη αλλά σίγουρα η μεγαλύτερη για όσα "παιδάκια" από εμάς ωρίμασαν μουσικά μέσα σ'αυτή την δεκαετία. Έχουν μεγάλο χάρισμα. Είναι πόσοι πάνω στην σκηνή? 9? Ακριβώς σαν τους belle and sebastian. Αλλά ποτέ οι σκωτσέζοι όσο και αν τους αγαπάμε δεν πρόκειται να κάνουν κάτι αντίστοιχο με τους arcade fire. Δηλαδή όλος ο κόσμος να ενδιαφέρεται γι αυτούς όσο αντισυμβατικοί και αν είναι ή θέλουν να είναι. Το ίδιο σημαντικοί είναι οι animal collective και οι lcd soundsystem. Οι αγαπημένοι του pitchfork είναι η μπάντα που οι περισσότεροι λατρεύουν να μισούν. Ειδικότερα στην ελλάδα είναι συγκρότημα ταμπού. Έχουμε φτάσει σε σημείο να μην μιλάμε για τους animal collective για να μην μας κατηγορήσουν για ελιτισμό. Βέβαια αναφερόμαστε σε μια χώρα που κυριαρχεί η προκατάληψη, που αν κάνεις το λάθος και πεις ότι σιχαίνεσαι τους placebo ή τους madrugada και αναφέρεις τους pavement θα πέσουν να σε φάνε. Θυμάμαι μάλιστα κάποτε που πλακωνόμουν με έναν στο crackhitler, ο οποίος δήλωνε ότι το χειρότερο πράγμα στην ελληνική μουσική "κοινότητα" είναι ο ελιτισμός. Μαλακίες. Το χειρότερο πράγμα στην ελλάδα είναι η κακογουστιά, η προκατάληψη, καθώς και η απόρριψη οποιασδήποτε κριτικής. Υπάρχει λόγος τελικά που ο larry gus είναι ότι καλύτερο διαθέτουμε. Ξέφυγα όμως. Ούτε που θυμάμαι τι ήθελα να πω για τους animal collective. Α, μάλιστα..Here comes the indian, Sung tongs, feels, strawberry jam, merriweather post pavillion. Aπλά πράγματα.. Είναι οι beach boys, οι can, ο Εno, oι mbv, oι flaming lips, η bjork. Όλα μαζι. Και ναι τα φωνητικά του Lennox είναι θεία. Για τον James Murphy τι μπορεί να πει κανείς? Είναι ο πιο cool τύπος που θα μπορούσε να υπάρξει (αλήθεια πόσοι από εσάς θα θέλατε να πάτε για μπύρες μαζί του?). Είναι τεράστια προσωπικότητα. Κατέγραψε τις μουσικές τάσεις της εποχής μας, έβαλε κάτω όλες τις επιρροές του και δημιούργησε την καλύτερη dance/electronica μπάντα της δεκαετίας. Με λίγα λόγια, losing my edge. Πήρε όλα τα κόμπλεξ των indie snobs hipsters και τα πέταξε στα μούτρα τους. Enough said. Και είναι φυσικά εκείνη η μπάντα από την Αγγλία. Εκείνη που έβγαλε το καλύτερο άλμπουμ των 90's. Εκείνη που έφερε τα πάνω κάτω στην μουσική βιομηχανία. Εκείνη που κυκλοφόρησε το σημαντικότερο ίσως άλμπουμ των 00's. Εκείνη που τσαντίζει ένα σωρό ανθρώπους χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα. Εκείνη που διαθέτει έναν τεράστιο κιθαρίστα/μουσικό, και έναν αλλόφρονα, απίστευτα ταλαντούχο frontman. Εκείνη που τα live της είναι εμπειρία ζωής. Εκείνη που γεμίζει πλέον στάδια και πολλοί ξενερώνουν. Εκείνη για την οποία γίνονται συζητήσεις επί συζητήσεων σε κάθε μουσικό φόρουμ του κόσμου. Εκείνη που θεωρείται η μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη. Πώς άραγε θα μπορούσαν αυτοί να μην είναι στους σημαντικότερους καλλιτέχνες της δεκαετίας?